Dentescanini cruor

Prolog

Dominik, brązowooki brunet, żałosny marzyciel zagubiony w swej głowie. Pomimo nadchodzącej 30 nadal nie przeżył żadnego romansu poprzez swoją zamkniętą głowę i zamiłowanie do ludzkich narządów, a przede wszystkim krwi. Postanawia całkowicie zmienić swoje życie przeprowadzając się do innego miasta w Rosji. Ma wątpliwości przed tą decyzją, jednakże postanawia ją szybko, ponieważ niby żyje w tym miejsce, a jednak to tylko jego głowa. Mija się z przechodniami którzy kiwną mu głową, lecz to nie z uznania a zwykłego przyzwyczajenia. Gdy minęły 3 miesiące od jego przeprowadzki i ślepego oraz bezsensownego poszukiwania szczęścia, w jego głowie nasunęła się myśl, że zasługuje na jedynie jednostronną miłość do neurologii. Poszukuje pracy w swoim zawodzie, a pieniędzy coraz mniej. Jest przez to zmuszony zaciągnąć się w podziemie. Udaje mu się sprzedawać towaru na minimalny zysk, jednak na miesiąc zostały marne resztki. Nie wiedząc co ze sobą zrobić udał się do popularnego na Petersburgu gejowskiego klubu. Odrazu po wejściu zaczepił go mężczyzna. I to nie byle jaki, alfons, wybierający tylko najlepsze sztuki do swoich filmów, opisywane jako dzieła sztuki, jednakże używane do masturbacji. Alfons odrazu zainteresował się Dominikiem jednak odrazu było widać, że nie chciał go wziąć do żadnej swojej produkcji. Godziny mijały, a gdy się już upili alfons zaciągnął bruneta do toalety i przeszli do rzeczy. Dominik obudził się rano u siebie. Przeszły go dreszcze i był całkowicie zdziwiony, że ktokolwiek znał jego miejsce zamieszkania, przecież nie miał jeszcze czasu na zapoznanie nikogo. Gdy wstał do lustra po drodze zakręciło mu się w głowie, a gdy spojrzał w lustro był cały w malinkach w których było widać ślady ugryzień głębokich niczym oceany. Był zmęczony ale ktoś zadzwonił do jego drzwi, ubrał się szybko u pobiegł otworzyć, jakby to miała być jedyna jego interakcja społeczna na dzisiaj. Był to jego szczęśliwy dzień. W drzwiach stał listonosz i wręczył mu list z tutejszego szpitala. Brunet siadając otworzył list w którym był przyjęty jego wniosek o pracę. Był wniebowzięty.