Aşk ve Tamir

1. Bölümü (Kaderin İlk Düğümü)

Loş ışıkların güçlükle aydınlattığı eski büyücü meyhanesinde gecenin ağırlığı çökmüştü tavandan sarkan sararmış lambalar, koyu renkli ahşap masaların üzerine titrek gölgeler düşürüyor, şöminede yanan ateş ise çatırdayan sesleriyle derin sessizliği bölüyordu, havadaysa ateş viskisi eski puro dumanı ve yıllardır duvarlara sinmiş nem kokusu birbirine karışmıştı. Bir köşede kahkahalar yükseliyor, sarhoş cadılar avladıkları büyücülerin ellerinden tutarak gıcırdayan ahşap merdivenlerden üst kata çıkıyordu, ev cinleri küçük ayaklarıyla koşuşturuyor, boşalan bardakları topluyor yeni gelen müşterilere içkilerini servis ediyordu.

Fakat bütün bu gürültünün ortasında, köşedeki iki kişilik masada oturan cadıyla büyücünün etrafını garip bir sessizlik sarmıştı sanki dünyanın bütün sesleri onlara ulaşmayı unutmuştu..orta yaşlı büyücü, bardağındaki içkiyi yavaşça çevirdi bir süredir karşısındaki cadıyı dinliyordu, kadının yüzünde yılların silemediği yorgunluk, gözlerinde ise tarif edilemez bir boşluk vardı sessizliği ilk bozan o oldu.

"Sonra ne oldu peki... cadıyla büyücüye?" Sorusu meraktan çok hüzün taşıyordu, cadı cevap vermedi.

Sağ elindeki ateş viskisi bardağını parmaklarının arasında ağır ağır döndürdü kehribar renkli sıvı camın içinde küçük dalgalar oluştururken dudaklarının kenarında belli belirsiz, acıyla yoğrulmuş bir tebessüm oluştu.

Derin bir nefes aldı, gözlerini kapattı sanki yıllardır kilitli tuttuğu bir kapıyı yeniden aralıyordu. "O büyücü..." diye başladı usulca sesi neredeyse fısıltıdan ibaretti. "O genç cadıya hayatının en güzel aşkını yaşattı-"

Cümlesi yarıda kaldı, boğazına oturan düğüm konuşmasına izin vermiyordu, göz kapaklarının ardında yıllardır kaçmaya çalıştığı anılar birer birer canlanıyordu titreyen eller..yağmur altında edilen yeminler..ilk gülüş...ilk umut ve ardından gelen tarifsiz sessizlik, çenesi hafifçe titredi
ağlamamak için dişlerini sıktı, başını yavaşça çevirip yanında oturan büyücüye baktı.

"Sonra onu enkaza çevirip ardına bile bakmadan gitti..." Sözcükler ağzından çıktığı anda gözleri doldu.

Yıllar geçmişti ama acısı...ilk günkü kadar canlıydı..ilk günkü kadar kanıyordu, büyücü istemsizce yutkundu, cadının gözlerine baktığında yalnızca bir kalp kırıklığı görmüyordu orada yıllardır gömülememiş bir yas vardı.

"Sana ne yaptı da..." dedi alçak sesle." Bu hale geldin?"

Cadı başını iki yana salladı, yorgun bir tebessüm dudaklarında kayboldu. "Aslında," dedi kırık bir sesle. "Bana hiçbir şey yapmadı," kısa bir sessizlik oldu. "Ben..bunu kendime yaptım."

Bu cevap büyücünün kafasını daha da karıştırmıştı, kaşlarını çattı ne demek istediğini anlamamıştı cadı elindeki ateş viskisini tek dikişte bitirdi, boş bardağı masaya bıraktığında çıkan tok ses, sessizliği kısa süreliğine parçaladı kehribar gözlerini karşıdaki içki raflarına çevirdi yüzlerce şişe yüzlerce farklı renk ama zihni çok başka bir yerdeydi.

"Her şey..." diye fısıldadı. "Onu ilk gördüğüm yaz başladı," derin bir nefes aldı. "Örümcek çıkmazı..." Dudaklarında buruk bir tebessüm oluştu. "Muggle'lar oraya cokeworth'teki spinner's end derlerdi," gözleri uzaklara dalmıştı. "Terk edilmiş fabrikaların çevrelediği...kirli bir nehrin ağır, ağır aktığı, is kokusunun hiç eksik olmadığı kasvetli bir mahalleydi..eski tuğla evler, paslanmış demirlerin siyah bacalar...güneş bile oraya isteksiz doğardı", yutkundu "onu ilk kez orada gördüm."

Büyücü sessizce dinliyordu. "Nerede?"

Cadı parmaklarını bardağın kenarında gezdirdi. "Mahallesinin yakınındaki küçük bir parkta her gün aynı saatte giderdi tek başına..üzerine büyük gelen eski kıyafetler giyerdi çok zayıftı, solgun teni vardı siyah saçları omuzlarına kadar dökülürdü, keskin yüz hatları..kanca burnu sanki yaşıtlarından değil de çok daha büyük bir dünyanın yükünü omuzlarında taşıyan bir çocuktu, başını hafifçe eğdi, sağ taraftaki eski salıncağa oturur hiç konuşmadan saatlerce etrafı izlerdi onun sessizliği diğer çocukların gürültüsünden daha çok dikkatimi çekmişti."