Allah kurtarsın// Ozbat^^

Tesadüf mü?

Hayatta en son isteyeceğim şey ne diye sorsalar. Hiç düşünmeden cevap verirdim. Oğuzhan'la aynı yerde bulunmak. Çünkü tam iki yıldır küsüz. Ne konuşuyoruz. Ne selamlaşıyoruz. Ne de birbirimizin varlığını umursuyoruz. En azından ben öyle sanıyordum. Cumartesi sabahı telefonumun ard arda titremesiyle uyandım. Gözlerimi bile tam açamamışken ekrana baktım.

WhatsApp(27 bildirim)

Bu saatte kim yazıyor ya... Diye söylenerek uygulamayı açtım. Karşıma daha önce hiç görmediğim bir grup çıktı.

Allah kurtarsın...

Grubun adını görünce istemsizce güldüm. Bunu koyan kişinin kim olduğunu tahmin etmek hiç zor değildi.Miraç, Gerçekten başka kim olabilirdi Sohbeti açtığımda mesajlar çoktan başlamıştı.

                               Allah Kurtarsın

Miraç;
Günaydın millet.
Artık hepiniz aynı gruptasınız.

Efe;
Daha sabahın körü.

Barış;
Ben uyuyordum.

Arda;
Önce şu grubun adını açıkla.

Miraç;
Hepimizin buna ihtiyacı olacak.

Milan;
Haklı olabilir.

Telefonu sessize alacakken aklıma bir şey geldi. Üyelere bakmamıştım. Merakımdan listeyi açtım.

Efe,arda,milan,barış,miraç,Oğuzhan.

OĞUZHANMI?
Bir anda yüzümdeki gülümseme kayboldu. Şaka olmalı... İki yıldır tek kelime konuşmadığım insanla aynı gruptaydım. Normalde böyle bir durumda hiç düşünmeden gruptan çıkardım.

Parmağımı "Gruptan Ayrıl" seçeneğine götürdüm.
Tam basacakken yeni mesaj geldi.

                              Allah kurtarsın

Miraç;
Kimse gruptan çıkmıyor.

Barış;
Emir mi veriyorsun?

Miraç;
Evet.

Arda;
Çıkan olursa?

Miraç;
Bir daha hiçbir planımıza çağrılmayacak.

_________________________________________

Derin bir nefes verdim. Bir süre katlanırım. Sonuçta yazmazsam kimse benimle uğraşmazdı. Tam telefonu bırakacakken ekrana yeni bir mesaj düştü.

                              Allah kurtarsın

Oğuzhan;
Ben niye bu gruptayım?

Batu;
Beğenmiyorsan çık.

Efe;
Başladılar.

Barış;
Daha on dakika bile olmadı.

Arda;
Rekor kırdınız.

Miraç;
Ben bunların kavga
edeceğini biliyordum.

Milan;
İkiniz de sakin olun.

Telefonu kapatıp yatağa attım. Ekrana birkaç saniye baktım. Hiç değişmemişti. Hâlâ aynı kısa ve soğuk mesajlar... İçimde sebepsiz bir sinir yükseldi.
Mesajı gönderdiğim an pişman oldum.
Keşke yazmasaydım...

Aslında bu grupta kalmak gibi bir niyetim yoktu.
Ama içimde garip bir his vardı. Sanki bu grup...
Sadece mesajlaşacağımız bir grup olmayacaktı.
Ve nedense... Başımıza gelecek bütün saçmalıkların başlangıcı da tam burası olacaktı.