nu is het beter

Hoofdstuk 1 - Een avond die alles veranderde

Ik had al honderd keer bij Noah thuis gegeten.

Zijn moeder maakte altijd veel te veel eten, zijn vader vertelde de droogste grappen die je je kon voorstellen en Noah zat meestal de hele avond met een grote glimlach tegenover me. Het voelde inmiddels bijna alsof ik er zelf thuis hoorde.

Maar vanavond was anders.

Vanaf het moment dat ik de voordeur binnenstapte, merkte ik het al.

"Jake!" riep Noah terwijl hij de deur opende. Hij glimlachte wel, maar het was anders dan normaal. Alsof zijn hoofd ergens anders was.

"Alles goed?" vroeg ik.

Hij knikte iets te snel.

"Ja hoor."

Ik geloofde hem niet.

Tijdens het eten werd dat gevoel alleen maar sterker.

Zijn moeder vertelde enthousiast over haar werk.

Zijn vader vroeg hoe de trainingen gingen.

Ik gaf antwoord, maakte een paar grapjes en probeerde Noah af en toe bij het gesprek te betrekken.

Maar iedere keer keek hij maar even op voordat hij weer naar zijn bord staarde.

"Alles oké, jongen?" vroeg zijn moeder uiteindelijk.

"Hm?"

"Je bent wel heel stil."

"Ik ben gewoon moe."

Dat was duidelijk niet waar.

Ik kende Noah inmiddels goed genoeg om te zien wanneer hij ergens mee zat.

Normaal praatte hij juist veel.

Veel te veel soms.

Ik moest stiekem lachen toen ik daaraan dacht.

Hij keek op.

"Waarom lach je?"

"Omdat je normaal niet vijf seconden stil kunt zijn."

Zijn ouders moesten lachen.

Noah rolde met zijn ogen.

"Heel grappig."

Maar zelfs daarna bleef hij afwezig.

Na het eten begonnen zijn ouders de tafel af te ruimen.

Ik wilde helpen.

"Nee joh," zei zijn moeder vriendelijk. "Ga jij maar lekker zitten."

Noah stond op om zijn bord naar de keuken te brengen.

Nog geen halve minuut later hoorde ik zijn moeder zeggen:

"Noah, blijf eens even."

Zijn stem klonk zacht.

"Ja?"

Ik stond op om mijn glas water bij te vullen.

Toen ik langs de gang liep, hoorde ik haar opnieuw praten.

Niet expres.

Ik wilde eigenlijk gewoon doorlopen.

Maar toen hoorde ik mijn naam niet... alleen de bezorgde toon in haar stem.

"Wat is er met je?"

Even bleef het stil.

"Er is niks."