Son Duruş

Yazar Notu

Ben Esmanur Orhan

Bu hikâye, bir gün "yazayım" diye başlayan bir fikir değildi.

Daha çok, içimde uzun süre sessiz kalan bir ağırlıktı.

Bazı duygular vardır; adını koyamazsın ama varlığını her gün hissedersin

Son Duruş, tam olarak o duygudan doğdu.

Herkes hayata aynı yerden başlamaz.

Kimi insanlar daha ilk adımda düşmeyi öğrenir.

Kimi çok erken susar.

Kimi, güçlü olmayı bir tercih değil, zorunluluk olarak yaşar.

Bu kitapta anlatılanlar; herkesin yüksek sesle anlattığı acılar değil,kimsenin tam olarak dile getiremediği kırılma anları.

Bu hikâyede kimse mükemmel değil.

Karakterler hata yapıyor, yanlış anlıyor, bazen kaçıyor, bazen geç kalıyor.

Ama hepsi bir şekilde ayakta kalmaya çalışıyor.

Çünkü gerçek hayat da böyle değil mi zaten?

İnsan her şeyi doğru yaparak değil, devam ederek hayatta kalıyor.

Son Duruş, bir savaş hikâyesi değil.

Ama bir direniş hikâyesi.

İçten içe verilen, çoğu zaman kimsenin fark etmediği bir duruşun hikâyesi.

Bağırarak değil; susarak, bekleyerek, sabrederek verilen kararların.

Bu sayfalarda geçmiş hep var.

Bazen bir cümlede, bazen bir bakışta, bazen eski bir fotoğrafın kenarında.

Geçmiş burada bir anı değil; yaşayan bir şey.

Ve herkes, er ya da geç, onunla yüz yüze geliyor.

Bu kitabı okurken her şeyi sevmek zorunda değilsin.

Bazı karakterlere kızabilirsin.

Bazı sahnelerde "keşke" diyebilirsin.

Hatta bazen durup kapatmak isteyebilirsin.

Ama eğer bir yerde kendinden bir parça bulursan,

işte o zaman bu hikâye amacına ulaşmış demektir.

Ben bu kitabı, "her şey düzelecek" demek için yazmadım.

Bazen hiçbir şey düzelmez.

Ama insan yine de yoluna devam eder.

Bazen mesele mutlu olmak değil,dimdik durabilmektir.

Eğer bu satırları okuyorsan, belki sen de bir şeyleri sessizce taşıyorsundur.

Belki anlatamadığın, belki anlamlandıramadığın bir yük vardır.

Bu hikâye sana çözüm sunmayabilir.

Ama belki, yalnız olmadığını hissettirir.

Hazırsan...

Başlıyoruz.