Selam. Önce okuyun, sonra konuşalım. Keyifli okumalar. Yorum yapmayı unutmayın lütfen...
~~~
Gözlerimi cama vuran yağmur damlalarından ayırdım ve direksiyon koltuğundaki yurt görevlisine baktım. Hiçbir açıklama yapmadan gitmemiz gerektiğini söylemişti ve ben de çekindiğim için fazla sorgulamamıştım.
Her zamanki ciddi ifadesini takınmıştı. Yurttaki diğer kızlardan duymuştum, 30 yaşındaydı. Saçları dağınıktı biraz, sakalları yeni yeni çıkmaya başlamıştı. Genel olarak evden aceleyle çıkmış gibi bir hâli vardı. Hiçbir şey soramıyordum çünkü terslemesinden korkuyordum. Daha önce gülümsediğini bile görmemiştim.
Aslında iyi biriydi. Daha önce herhangi birine kötü davrandığını da görmemiştim. Buna rağmen zaman zaman ondan çekiniyordum.
Pür dikkat yolu izlediği için ben de önüme döndüm fakat merak ve endişe içimi kemiriyordu. Uzun bir yolculuktan sonra arabayı bir hastanenin otoparkında durdurdu. Bu durum içimde dolaşan merak duygusunu daha da büyüttü.
Ağır hareketlerle arabadan indi. Bense olduğum yerde kıpırdamadan beklemeye başladım. Hiçbir şey söylemediği için ne yapmam gerektiğini kestiremiyordum. Kısa bir bekleme anından sonra gelip arabanın kapısını açtı.
"Davetiye mi bekliyorsun Duru?"
Ses tonu sakindi ancak beni germeye yetmişti. Titrek bir nefes aldım ve arabadan inip ilk önce üzerimdeki okul formamı düzelttim. Yürümeye başlayınca ben de arkasından adımladım.
"Neden geldik buraya?" diye sordum, sesim içime kaçmış gibiydi.
"Efendim?"
Yutkundum. İkinci kez sormaya cesaret edemeyip sessiz kalınca durup bana döndü.
"Ne dedin Duru, duymadım?"
Bakışlarımı kaçırdım ve derin bir soluk çektim içime.
"Buraya neden geldik?"
"Bir test yaptırmamız gerek."
Kaşlarımı çattım. "Ne testi?"
Bu defa duraksayan taraf kendisiydi.
"DNA." dedi kısaca ve yürümeye devam etti.
Daha çok kaçar gibiydi. Üzerimdeki şoku atar atmaz peşinden ilerledim.
"DNA mı? Neden? Kiminle?"
Bir kez daha durdu ve bana döndü.
"Bak Duru, benim görevim seni buraya getirmekti. Sorularını buraya gelmeden önce müdüre sorman gerekiyordu. Benden bir şey açıklamamı bekleme. Yukarı çıkınca öğreneceksin zaten."
Böylece sustum ve daha fazla bir şey sormadan onu takip ettim. Asansöre binip yukarı çıktıktan sonra girdiğimiz koridordaki kalabalığa doğru ilerledik. Benim yaşlarımda iki kız daha vardı. Ayrı köşelerde bekliyorlardı ve her ikisi de yalnız değildi. Aileleriyle gelmişlerdi.
Birinin gözleri dolu doluydu, öteki yanındaki kadının neredeyse kopyası gibiydi ve aralarında gülüşüyorlardı. Belli ki onlar neden burada olduklarını biliyorlardı. Üzgün ve tedirgin bakışlarımı onlardan çekip Oğuz Abi'ye döndüm.
"Oğuz Abi, neden buradayız? Kim bu insanlar?"
Doğrudan gözlerime baktı, bir süre düşünür gibi oldu. Daha sonra koluma dokunarak beni onlardan uzaklaştırdı.
YOU ARE READING
Yanlış Adres (Gerçek Aile)
General Fictionİşaret parmağıyla sus işareti yaptı. "Elimi çekeceğim ve sen de susup beni dinleyeceksin." Ses tonu sakindi ama bakışları insanı delip geçiyordu. "Anladın mı?" Başımı salladım korkuyla. Bütün bu olanlar korkunç bir kabusun içindeymiş gibi hissettiri...
