
İnsan en çok neye tutunur biliyor musunuz?
Umut sandığınız kadar güçlü değildir.
İnsan bazen bir yalanın peşinden gider, bazen hiç gelmeyecek birinin yolunu gözler, bazen de sırf düşmemek için acısına tutunur.
Ben hepsini yaptım.
Kimine göre suçluydum.
Kimine göre kurbandım.
Ben ise hiçbirine inanmıyordum.
Çünkü gerçek, anlatıldığı gibi değildi.
Herkes ellerimdeki kana baktı.
Kimse avuçlarımın içindeki yaraları görmedi.
---
"Sakın bana dokunma!"
Titreyen ses bana mı aitti, yoksa yıllar önce o odada bırakıp gittiğim küçücük kıza mı...
Ayırt edemiyordum.
---
"Bu evde sana yer yok."
O cümleyi söyleyen gözlerime bile bakmamıştı.
Ben ise başımı eğmedim.
Çünkü insan en dipte yaşamayı öğrendiğinde, düşmekten korkmuyor.
---
"Abla... korkuyorum."
Elini tuttum.
"Korkma lan. Önce bana bir şey olması lazım."
Yalan söylemiştim.
Çünkü bazen en çok korumaya çalıştıklarımızı bile kurtaramıyorduk.
---
"Sana güvenmiştim."
İşte bazı cümleler kurşundan ağırdı.
İnsan bir kez ihanete uğrayınca, en çok kendi kalbinden şüphe ediyordu.
---
Kan bağı bazen hiçbir şey ifade etmez.
Bazen de bir yabancı, yıllarca aile dediğin insanlardan daha çok sahip çıkar sana.
Ben bunu çok geç öğrendim.
Öğrendiğimde ise geriye dönebileceğim hiçbir yer kalmamıştı.
Şimdi sıra sizde.
Bakalım beni ilk kim yanlış anlayacak...
ŞİMDİ OKUDUĞUN
Hiç Olmamış Gibi
AksiyonŞu dünyadaki bitmemesi gereken şey belliydi; Umut. Şu dünyadaki en acı verici şey de belliydi; Belirsizlik. Belirsizlik ihtimalleri, ihtimaller de umudu doğururdu. Peki ya yalanlar? Acıdan başka ne getirirdi? Belki de yeni bir nefes getirirdi. Belki...
