Yüzyıllar boyunca dünya yalnız ayın ışığıyla yaşamıştı. Periler karanlığa alışmış, Güneş ise unutulmuş bir efsaneye dönüşmüştü.
Ancak bir gece Ay kayboldu. Fırtınalar başladı, gökyüzü karardı ve herkes korkuyla saklanmaya başladı.
Tam o anda gökyüzü...
Merhaba arkadaşlar yeni kitabla geldim umarım beyenirsiniz. Arkadaşlar kitabıma oy ve yorum verin 😻🤩
^^~~^^~~^^~~^^~~^^~~^^~~^^~~^^~~^
Sizi yeni kitapla baş başa bırakıyorum iyi okumalarrrr.
Oops! This image does not follow our content guidelines. To continue publishing, please remove it or upload a different image.
Lunaryadan
Bu sabah gözlerimi açtığımda, her zamanki gibi odamın tavanına yansıyan gümüş renkli ay ışığını gördüm. Çocukluğumdan beri her gün aynı manzaraya uyanmıştım. Bizim dünyamızda sabahlar, diğer masallarda anlatıldığı gibi parlak bir ışıkla başlamazdı.
Bizim sabahlarımız Sessiz olurdu. Ay'ın yumuşak ışığı, gecenin karanlığını tamamen yok etmeden evlerimizin içine süzülür, more çiçeklerin üzerine düşer ve yeni bir günün başladığını haber verirdi.
Benim adım Lunarya.
On dokuz yaşındayım ve Ay Ormanı'nın sınırında bulunan küçük bir peri köyünde yaşıyorum. Köyümüzde yaşayan bütün periler birbirini tanırdı.
Kimimiz çiçeklerle ilgilenir, kimimiz ay meyveleri yetiştirir, kimimiz ise geceleri gökyüzünü izleyerek eski şarkılar söylerdi.
Hayatımız sakin geçerdi. En azından ben öyle sanıyordum.
Yatağımdan kalkıp pencerenin yanına gittiğimde dışarıdakı manzarayı izlemeye başladım. Gümüş yapraklı ağaçlar hafif rüzgarla sallanıyor, evlerin çatılarında açan mavi çiçekler ay ışığında parlıyordu.
Uzakta, nehrin üzerinde uçan küçük ışık perileri gökyüzünde yıldızlar gibi görünüyordu. Bütün bunlar bana her zaman huzur verirdi.
Ama son zamanlarda içimde garip bir his vardı. Son birkaç gecedir aynı rüyayı görüyordum.
Rüyamda gökyüzündeki Ay kayboluyor ve yerine daha önce hiç görmediğim altın renkli bir ışık ortaya çıkıyordu.
O ışık o kadar parladı ki gözlerimi açmakta zorlanıyordum. Rüyamın sonunda ise bütün dünya değişiyordu. Her seferinde korkuyla uyanıyordum.
Bunu yalnızca bir rüya olduğunu söylemeye çalışsam da içimdeki huzursuzluk geçmiyordu. Tam o sırada annemin sesini duydum.
"Lunarya, kahvaltı hazır!"
Kanatlarımı düzelterek odamdan çıkdım. Evimizin içi her zamanki gibi ay çiçeklerinin kokusuyla doluydu. Annem masayı hazırlıyor, babam ise pencerenin önünde yetişdirdiği küçük ay çalılarını kontrol ediyordu.
