UNKNOW NUMBER(bilinmeyen numara)

Kapının Önünden

20 kasım...

Ellie Salvatore küçükken gecelerden korkardı.

Ama karanlıktan değil.

Sessizlikten korkardı.

Çünkü sessizlik, güçsüzlük demekti.

Ve güçsüzlük, onun çocukluğunun en büyük parçasıydı.

Yedi yaşındaydı o zamanlar. Kumral saçları beline bile gelmiyordu. Sürekli yanında taşıdığı beyaz peluş tavşanı artık gri olmuş,eskimiş, bir kulağı hafif sökülmüştü.Arkadaşları onun pis bir zavallı olduğundan bahsederlerdi.Kimse onunla oynamaya cesaret edemezdi.Ama Ellie onu asla bırakmazdı.Çünkü annesi evde olmadığında ona sarılırsa korkusunun azalacağını düşünürdü.Korunuyormuş gibi hissederlerdi.

O gece de yağmur yağıyordu.

Küçük apartman dairesinin camlarına sertçe vuran yağmur damlaların sesi bütün evi dolduruyordu. Mutfaktan gelen saatin tik tak sesleri, boş evin içinde yankılanıyordu.

Ellie koltuğun köşesine kıvrılmıştı. Üzerinde büyük gelen gri bir sweatshirt vardı. Dizlerini kendine çekmiş, tavşanını sıkıca tutuyordu.O sweatshirti kalkan gibi hissediyordu.

Saat gece yarısını geçmişti.

Ama annesi hâlâ eve gelmemişti.

Küçük kız gözlerini sürekli kapıya çeviriyordu. Her araba sesinde heyecanla ayağa kalkıyor, perdeyi aralayıp dışarı bakıyordu. Sonra sokakta duran yabancı arabaları görünce sessizce geri oturuyordu.Hevesi her saniye yavaşça sönüyordu ama hala umutludu.

Belki bu sefer gelir diye düşünüyordu.

Belki bu sefer onu unutmaz diye.

Elektrikler birkaç saniyeliğine gidip geldiğinde Ellie korkuyla irkildi. O an bütün ev daha büyük ve daha soğuk görünmüştü.

"Anne..." diye fısıldadı istemsizce.

Cevap veren olmadı.

Küçük kız yavaşça koltuktan indi. Çıplak ayakları buz gibi zemine değdiğinde titredi küçük bedeni. Mutfaktan bir bardak su almak istedi ama karanlık koridor ona korkutucu geliyordu.

Bu yüzden vazgeçti.

Tekrar kapının önüne gidip oturdu.

Belki annesi geldiğinde onu ilk gören kişi olmak istiyordu.

Başını kapıya yasladı. Gözleri yavaş yavaş kapanırken dışarıdaki gök gürültüsü arttı. Ellie korkunca peluş tavşanına daha sıkı sarıldı.

"Birazdan gelir..." dedi kendi kendine.
"Gelmek zorunda,unutamaz dimi..."

Ama zaman geçti.

Dakikalar saatlere dönüştü.

Ve küçük Ellie, kapının önünde annesini beklerken uyuyakaldı.

Sabaha karşı kapının açılma sesiyle gözlerini araladı.

Annesi gelmişti.

Kadının saçları yağmurdan ıslanmıştı. Yorgun görünüyordu. Gözlerinin altında mor halkalar vardı. Ellie onu görür görmez yüzü aydınlandı.

Hızla ayağa kalktı.

"Anne!"

Kadın kısa bir an durdu. Sonra gözlerini yorgunca kapattı.

"Ellie... neden burada uyuyorsun?"

Küçük kız dudaklarını büzdü.

"Seni bekledim."

Annesi cevap vermedi. Çantasını masaya bıraktıktan sonra mutfağa geçti. Ellie hemen arkasından yürüdü.

"Elektrikler gitti," dedi sessizce. "Çok korktum."

Kadın buzdolabını açarken derin bir nefes verdi.

"Ben çok yorgunum Ellie."

Küçük kızın yüzündeki gülümseme yavaşça kayboldu.

"Sadece biraz sarılabilir miyiz?"

Kadın birkaç saniye boyunca sessiz kaldı.

Ellie umutla ona bakıyordu.Belki hatırlar diye.

Ama sonra kadın gözlerini kaçırdı.

"Şimdi değil."

İşte o an Ellie'nin içinde küçücük bir şey kırıldı.

Çünkü bazı insanlar bağırmadan da kalp kırabiliyordu.

Küçük kız hiçbir şey söylemeden yavaşça odasına doğru yürüdü. Kapıyı yavaşça kapattıktan sonra yatağına kıvrıldı. Yağmur sesi devam ediyordu. Sokak lambasının soluk ışığı odasının duvarlarına vuruyordu.O ışıkta gelmesin,aydınlatmasın diye perdeyi çekti.

Ellie tavşanını göğsüne bastırıp sessizce ağlamaya başladı.Her zaman yanında olan,onu dinleyen tek kişide tavşandı.

Kimse duymasın diye yastığı ağzına kapattı.

Çünkü annesi ağlamasından hoşlanmazdı.

O kaaranlık gece de küçük Ellie Salvatore ilk kez şunu fark etti:

Bazı insanlar seni sevebilir ama yine de yanında kalmayabilirlerdi.Seni dünyanın en değersiz insanı gibi hissettirebilirdi.

Ve bazı çocuklar büyümeyi seçmezdi.

Sadece erken büyümek zorunda kalırlardı.

Ve küçük Ellie bunu doğum gününde fark etmişti.