Ξύπνησα από ένα παράξενο όνειρο... Έβλεπα κάμπιες, πολλές κάμπιες με διάφορα χρώματα να σέρνονται πάνω στο σώμα μου. Το κελί μου στο δωμάτιο 112 ήταν λιτό. Μόνο ένα κρεβάτι, ένα μικρό γραφείο με μια ξύλινη καρέκλα και μια μικρή ντουλάπα. Το μπάνιο ήταν κοινό. Το μοιραζόμασταν όλα τα πειράματα. Εγώ ήμουν το πείραμα κάμπια. Δεν ξέρω γιατί με ονόμασαν έτσι.
Το μόνο που ξέρω είναι ότι μου έβαλαν ένα περίεργο πορτοκαλί υγρό στο σώμα, σε όλους μας, και περίμεναν να δράσει διαφορετικά στον καθένα. Δεν έβλεπα πως εξελισσόταν, απλά άκουγα τις σπαρακτικές κραυγές όταν το υγρό άρχιζε να πιάνει στον οργανισμό κάποιου. Μας έκλειναν σε ένα μεγάλο μεταλλικό δωμάτιο μέχρι να μεταμορφωθούμε σε... κάτι... ποιος ξέρει τι...
Το σίγουρο ήταν ότι τα πειράματα εξαφανίζονταν μετά την μετάλλαξη. Τα πήγαιναν κάπου αλλού; Τα σκότωναν; Δεν ξέρω... Φοβόμουν πολύ στο τι θα απογίνω. Ήμουν μόνος χωρίς αναμνήσεις. Όταν μας έπαιρναν μας έβαζαν ένα άλλο πράσινο υγρό με μια σύριγγα στο σβέρκο και ξεχνούσαμε ποιοι ήμασταν. Όμως εγώ ένιωθα ότι κάπου ανήκω. Ίσως είχα μια οικογένεια κάπου που ανησυχεί για μένα. Έπρεπε να βρω τρόπο να φύγω... μα πώς;
Άρχισα να νιώθω πόνο... παντού... στο κεφάλι, στα χέρια, στα πόδια μα κυρίως στην πλάτη... σαν να σπάει η σπονδυλική μου στήλη. Δύο κόκκαλα φάνηκαν να βγαίνουν μέσα από το δέρμα μου. Είχαν μια μεμβράνη πάνω τους. Παρόλο τον πόνο μου μπορούσα να τα κουνήσω κατά βούληση. Η μεμβράνη άπλωσε και ξεδίπλωσε δυο πανέμορφα φτερά πεταλούδας. Μπλε, που στο πάνω μέρος είχαν σχηματιστεί δυο κίτρινα μάτια από τη δεξιά και αριστερή πλευρά. Τα κοίταξα με την άκρη του ματιού μου με θαυμασμό. Έτσι θα έφευγα από δω.
Άρχισα να τα κουνάω πάνω κάτω σαν πουλί. Υψώθηκα στο ταβάνι. Οι επιστήμονες με τις λευκές ρόμπες μπήκαν μέσα στο δωμάτιο να δουν το θέαμα. Μα αυτό που δεν περίμεναν ήταν η επίθεσή μου. Άρπαξα τον έναν από την λευκή ρόμπα και τον σήκωσα στον αέρα σαν να ήταν πούπουλο. Τον πέταξα κάτω στο πάτωμα με δύναμη. Βλέποντάς το αυτό φώναξαν τους φρουρούς με τα όπλα που έκαναν ηλεκτροσόκ. Δεν φοβήθηκα. Κούνησα τόσο δυνατά τα φτερά μου που ο αέρας τους πέταξε μερικά μέτρα πίσω.
Ένιωθα ότι είχα τόση δύναμη! Το σώμα μου είχε μεταμορφωθεί σε κάτι εντελώς απρόσμενο και δυνατό για τα ανθρώπινα δεδομένα. Όλοι με κοιτούσαν με σοκ και δέος. Η πόρτα του μεταλλικού κελιού ήταν ανοιχτή, έτσι πέταξα ανάμεσα σε επιστήμονες και φρουρούς. Έσπασα το πρώτο παράθυρο που είδα μπροστά μου και ελευθερώθηκα από εκείνο το σκοτεινό μέρος.
Ο ήλιος έλαμπε στο πρόσωπό μου καθώς πετούσα στον καταγάλανο ουρανό! Ένα δάκρυ κύλησε. Ήμουν πλέον ελεύθερος. Μα σαν τις πεταλούδες έτσι και εγώ έζησα ελεύθερος μόνο μια μέρα. Το βράδυ ξάπλωσα στο γρασίδι ενός λόφου κοιτώντας το ολόγιομο φεγγάρι. Μια μόνο ανάμνηση ήρθε στο μυαλό μου, το χαμόγελο της μητέρας μου... Έκλεισα τα μάτια μου χαρούμενος και δεν τα ξανάνοιξα...
ΤΕΛΟΣ
