Her Garden Full Of Colors

Prologue Chapter: "Ang Mga Naiwan"

Maingay ang lahat.

Ganyan palagi sa graduation — ingay ng mga pamilya, ng mga kaklase, ng mga "Congrats!" na puno ng sigla mula sa lahat ng direksyon. Kuha ng litrato, tawanan, iyak na may ngiti. Mabuhay. Makulay. Masaya.

Nakatayo ako sa gitna ng lahat ng iyon, toga sa katawan, diploma sa kamay — at totoo ang saya ko. Hindi naman ako nagsisinungaling sa sarili ko. Ako si John Rico Rowan, Vice President ng STEM4, at dapat lang na masaya ako ngayon. Tatlong taon naming pinaghandaan ang araw na ito — ang mga late nights, ang mga projects, ang mga exam na pakiramdam mong kukuha ng buhay mo — at nandito na kami sa kabilang dulo.

Pero hinahanap ng mga mata ko ang isang tao.

Hindi ko sinasadya. Ganyan lang talaga — kahit ayaw mo, kahit sinasabi mo sa sarili mo na okay ka na, hinahanap ng katawan mo ang isang tao na sana ay hindi mo na kailangang hanapin pa.

Nahanap ko siya.

Nasa kabilang dulo siya ng gym. Kasama sina Claire Laurel, Marie Sage, at Maki Cosmos — tatlo niyang kaibigan na laging nandoon para sa kanya, sa bawat malaking sandali at sa bawat maliit na araw. Si Maki ay nakatawa ng malakas — maririnig mo siya kahit nasa kabilang panig ka ng mundo. Si Marie ay may hawak na diploma, itinuturo sa kanila yung pangalan niya na nakalimbag doon, nagmamalaki nang tahimik. Si Claire ay nag-aayos ng toga ni Rose, seryoso pa rin ang mukha kahit graduation na — hindi titigil si Claire hanggang hindi perpekto ang lahat.

At si Rose Alyssa Edelweiss.

Nakatayo lang siya. Ngumingiti sa sinasabi ni Maki. Buhok niya ay medyo gusot na — galing malamang sa daan-daang yakap ng mga kamag-aral ngayong huling araw. May hawak siyang maliit na bouquet ng mga puting bulaklak. Hindi ko alam kung sino ang nagbigay.

Sana hindi pa rin ako nagtatanong kung sino.

Lumingon siya — sandali lang, hindi pinlano — at nagtama ang aming mga mata sa gitna ng lahat ng kaguluhan ng gym.

Isa.

Dalawa.

Tatlong segundo.

Ngumiti siya. Yung ngiti niya na hindi ko pa rin mabasag kung para sa akin talaga o para sa kung sino mang nakatayo sa likod ko. Lumingon ako para tingnan. Wala naman.

Ibinalik ko ang tingin sa kanya — pero nakalingon na siya. Kausap na naman si Claire. Parang hindi nangyari.

Multo.

Ganyan ko siya tatawagin sa sarili ko — ngayon, at siguro habambuhay. Dahil iyon ang pakiramdam niya: multo. Nandoon siya, nakikita ko siya, naririnig ko ang kanyang tawa sa kabilang dulo ng gym, buhay siya at totoo at hawak ang mga puting bulaklak — pero hindi ko siya maaabot. Wala na akong karapatang abutin.

Ganyan ang mahal mo ang isang tao na hindi mo na kasama. Nagiging multo sila nang hindi mo namamalayan.

_______________________________________

"Rico."

Naramdaman ko ang kamay sa balikat ko bago pa man naabot ng boses ang aking tainga.

Si Vendor Amaranth.

Nakatayo siya sa tabi ko — naka-toga rin, pero mas maayos, mas tuwid ang collar, walang kulubot sa tela. Siyempre. Siya ang valedictorian ng aming batch sa Rizal National Academy. Sa loob ng ilang minuto, tatayo siya sa harapan ng daan-daang tao — mga estudyante, mga magulang, mga guro — at magbibigay ng speech na bawat salita ay sinukat at tinimbang at pinag-isipang mabuti. Ganyan si Vendor. Walang mali. Walang labis.

Pero ngayon, kasama lang niya ako. At hindi siya nagmamadali.

Tumingin siya sa direksyong tinitingnan ko kanina — mabilis, isang tingin lang — at alam ko na agad na naintindihan niya. Ganyan si Vendor. Hindi na kailangang magpaliwanag pa.