Tylko kilka tygodni || Spencer Charnas

Rozdział 1

Kartony zawsze wyglądają niewinnie. Dopóki nie zaczynasz wkładać do nich swojego życia.

Siedziałam na podłodze salonu między trzema otwartymi pudłami i zastanawiałam się, czy naprawdę potrzebuję pięciu segregatorów z projektami, których nigdy nie podpisano moim nazwiskiem.

Coco, moja chihuahua, obserwowała mnie z kanapy z wyraźnym rozczarowaniem, jakby oczekiwała większej dramaturgii. Niestety. Zero łez. Zero scen. Tylko cisza i ta dziwna pustka, która pojawia się, kiedy coś w tobie gaśnie powoli, zamiast od razu wybuchnąć.

Spędziłam w Nowym Jorku pięć lat. Najpierw był staż w jednej z tych firm, o których wykładowcy mówią z podziwem. Potem etat. Coraz większe projekty, coraz większe budżety i coraz mniej miejsca na moją wizję.

Najgorsze w wypaleniu jest to, że nie pojawia się nagle. Nie ma jednego dnia, w którym wszystko się kończy. Po prostu któregoś ranka orientujesz się, że projekt, nad którym siedzisz trzeci tydzień, nie wywołuje już żadnej reakcji. Ani frustracji, ani ekscytacji. Tylko obojętność.

Wstałam i podeszłam do okna. Manhattan wyglądał dokładnie tak samo jak pięć lat temu — głośny, pewny siebie, kompletnie niezainteresowany tym, że ktoś właśnie składa swoje życie do kilku kartonów.

Cichy szelest za plecami zwrócił moją uwagę. Odwróciłam się i zobaczyłam, że Coco właśnie wskoczyła do jednego z pudeł. Obróciła się w nim dwa razy i usiadła, patrząc na mnie z wyrzutem.

Poczułam, jak coś ściska mi serce. Moja chihuahua chyba bała się, że zostawię ją w Nowym Jorku.

Jakby to całe pakowanie oznaczało dla niej coś więcej niż tylko zmianę miejsca. Jakby widziała w tym koniec, nie przeprowadzkę.

— Hej — mruknęłam do niej. — Nigdzie się bez ciebie nie wybieram.

Coco przechyliła lekko głowę, jakby analizowała każde słowo. Jej ciemne oczy wpatrywały się we mnie z taką powagą, jakiej nie widziałam u niej nawet wtedy, gdy zabierałam ją do weterynarza.

Od początku była do mnie bardzo przywiązana. Chodziła za mną krok w krok — do kuchni, do łazienki. Zdarzało się, że zabierałam ją do pracy. Większość dnia przesypiała wtedy w legowisku pod moim biurkiem, a moi współpracownicy twierdzili, że jest najlepszym członkiem zespołu. Szefostwo nie miało nic przeciwko Coco. Uznali, że to dobry PR dla firmy — idealna reklama polityki "dog-friendly office".

Uśmiechnęłam się do niej blado.

— Słyszysz? Ty też wracasz do LA.

Coco wyskoczyła z kartonu i podeszła do mnie. Oparła się przednimi łapkami o moją łydkę, domagając się uwagi. Zawsze tak robiła.

Westchnęłam cicho. Wzięłam ją na ręce i przytuliłam do siebie, a ona od razu polizała mnie po policzku. Machnęła ogonkiem, lekko uderzając mnie w ramię.

— No dobrze — powiedziałam cicho, drapiąc ją za uchem. — Już dobrze.

Trzymając ją na rękach, rozejrzałam się po mieszkaniu. Puste półki i szuflady. Opróżnione komody i szafy. Pięć lat życia zamknięte w kilku pudłach i dwóch walizkach.

Westchnęłam ciężko.

Spakowanie swojego dobytku było łatwe. Teraz miałam do zrobienia najtrudniejszą rzecz — telefon do brata z informacją, że wracam do domu.

Odłożyłam Coco na podłogę i poszłam do kuchni. Pies oczywiście podreptał za mną. Malutkie pazurki rytmicznie stukały o panele.

Na blacie, obok mikrofalówki, leżała moja komórka. Wzięłam ją do ręki. W kontaktach odnalazłam numer Ricky'ego, ale nie od razu kliknęłam ikonkę słuchawki. Zawahałam się. Kciuk zawisł nad ekranem, a ja mimowolnie wstrzymałam oddech.