Valoris

Hoofdstuk 1: Het begin

Een paar groene ogen staarden me terug vanuit de spiegel, helder en scherp, alsof ze elke gedachte die ik probeerde te verbergen konden lezen. Donkere kringen onder mijn ogen staken fel af tegen mijn witte huid, een constante herinnering aan de slapeloze nachten die ik deze week had doorgebracht met voorbereidingen en zenuwen die mijn buik een constante kriebel bezorgden. Mijn lichte haren maakten het er niet beter op: nooit zou ik het geluk kennen om de zon te omarmen zonder pijnlijke brandwonden die daarbij kwamen kijken. Sterker nog, mijn huid leek bijna te protesteren tegen de warmte, alsof ze mijn ongeduld en zenuwen wilde straffen. Mijn broer, Thyren, had dat geluk wel. Zijn huid was gebruind, zijn lichtbruine haren vielen perfect zoals die van onze vader, waardoor hij een levende echo van hem leek. Ik daarentegen... ik had dat lot niet mogen hebben. Onze vader hadden we daarnaast nooit gekend, dus we zouden het moeten doen met dat soort verhalen die moeder ons vertelden over hem.

Vandaag markeerde echter een nieuwe fase, een mijlpaal die al jaren in voorbereiding was: de inloopsdag van de Academie. Het moment waarop de nieuwe leerlingen hun intrede zouden doen, en waarop ik eindelijk mijn eigen plek zou moeten vinden te midden van jongeren met gaven waarop wij ons onderscheidden van het 'normale volk'. Moeder had me hier al vanaf ik kan herinneren op voorbereid. Haar woorden en waarschuwingen zorgvuldig geweven in elk gesprek, elke oefening, elke blik die zij me gaf.

"Zo," fluisterde ze terwijl ze een pluk haar zorgvuldig in de knot die ze op mijn hoofd had geknutseld, vaststak. "Je zult je haren vaak zo moeten dragen. Of, als dat niet mogelijk is, zul je ze moeten knippen."

Ik zuchtte diep. Ze wist hoe heilig ik mijn lange haren vond, het enige dat ik had om mijn identiteit en trots te bewaren in een wereld waarin mijn achternaam al zoveel van mij eiste. "Ja, mam," antwoordde ik, mijn stem scherp van lichte irritatie.

"De inloopsdag was mijn favoriete dag toen ik zelf op de Academie zat," vervolgde ze, bijna dromerig. "Op die dag maakte ik vrienden die mij door de jaren heen hebben gedragen, die mijn angsten begrepen en mijn triomfen deelden."

"Je hebt dat verhaal al honderd keer verteld, moeder. Ik weet heus wel wat me te wachten staat," zei ik, mijn stem kort maar beleefd, terwijl een vlaag van frustratie door me heen trok.

Ze zuchtte zacht. "Ja, Aelyra, maar ik hoop dat je begrijpt dat dit meer is dan een verhaal. Mensen zullen jou al kennen vanwege onze achternaam. Dat kan zowel een zegen als een vloek zijn."

Ik liet mijn hoofd hangen en zuchtte opnieuw. Precies dat wilde ik niet. Onze achternaam was een last, een onzichtbare keten die me overal volgde. Moeder, generaal van de Solthari, stond bekend om haar meedogenloze leiderschap en legendarische strategieën. Onze familie was verweven met de fundamenten van Valoris zelf; onze voorouders hadden het rijk gesticht, hun namen gegrift in marmer en in het geheugen van het volk. En zij wilde niets liever dan dat ik haar rol zou overnemen. Maar ik... ik wilde mijn eigen pad, mijn eigen keuzes.

"Hé, aarde aan Aelyra," zwaaide ze haar hand voor mijn ogen, waardoor ik uit mijn gedachten schrok.

"Excuus, moeder," fluisterde ik, licht beschaamd.

Ik keek naar mijn spiegelbeeld en draaide mijn hoofd een kwartslag. Moeder had zich overduidelijk ingespannen; het resultaat was een sierlijk kunstwerk, precies zoals zij het wilde.

"Het ziet er goed uit, moeder," zei ik, dankbaar en met een kleine glimlach.

"Graag gedaan," antwoordde ze. "Nou, hup, naar je kamer om de laatste spullen te pakken. Dan zadel ik alvast Terra en Nova op."

Snel liep ik naar mijn kamer en sloot de deur achter me. Een diepe zucht ontsnapte aan mijn lippen terwijl ik neerzonk op het zachte, fluwelen dekbed dat mijn matras bedekte. Mijn tas stond al klaar. Sterker nog, moeder had me verplicht die vijf dagen geleden al te pakken. Volgens haar moest alles op tijd gereed zijn; mocht ik iets vergeten, dan kon ik het in ieder geval nog in mijn tas stoppen. Eenmaal aangekomen op de Academie zou teruggaan naar huis immers onmogelijk zijn.