Στο όριο του οφσάιντ

Κεφάλαιο 9Β: Καληνύχτα μας - με τα μάτια ανοιχτά

«Το σώμα μαθαίνει να σωπαίνει·
η επιθυμία  όχι.»

Pov Λυδίας

23 Δεκεμβρίου
και είμαι καθισμένη στον καναπέ λες και είμαι σε επιφυλακή.

Είμαι στο σπίτι που τόσο όμορφα έχω επιμεληθεί,
το καταφύγιό μου,
κι όμως πνίγομαι.

Πνίγομαι στη σκέψη ότι δεν θα τη βλέπω.

Δεν θα την αγγίζω,
δεν θα τη μυρίζω,
δεν θα τη φιλάω.

«Με πήρε η μαμά σου», λέει ο Μιχάλης,
«είπε αν θέλουμε να πάμε πορτοκαλόπιτα, που την κάνεις τέλεια».

Τινάζομαι.

Εκείνος με κοιτάει απολογητικά.

«Ναι… φ-φυσικά», απαντάω.
«Θέλεις να κάνουμε και κάτι άλλο να πάρουμε μαζί μας;»
Προσπαθώ να μείνω ψύχραιμη.

Φυσιολογική.
Αποτυγχάνω.

Με πλησιάζει.

Ξεκινάει να μου τρίβει τον αυχένα.

«Γιατί είσαι τόσο τσιτωμένη, coach;»
Coach;

Τι coach;

Το είπε με πονηρό ύφος
και εγώ είδα τη Χριστιάνα μπροστά μου.
Ποτέ δεν το έχει ξανακάνει αυτό.

Έχει καταλάβει κάτι;

Οι παλμοί μου ανεβαίνουν.
Το καταλαβαίνει.

«Δεν ξέρω τι συμβαίνει», λέει,
«αλλά μωρό μου, εγώ θα σε χαλαρώσω».

Το βλέμμα του σκοτεινιάζει.
Με παίρνει στα χέρια του.
Με πάει στο κρεβάτι.

«Μιχάλη, σε παρακαλώ… είμαι κουρασμένη.
Όχι σήμερα.»
Προσπαθώ να τον αποφύγω.

«Μωρό μου, έχουμε να το κάνουμε μιάμιση βδομάδα»,
λέει με βραχνή φωνή και βλέμμα puppy eyes.
«Με έχεις παραμελήσει».

«Το ξέρω, Μιχάλη μου…
αλλά να το αφήσουμε για αύριο;»
Τελευταία προσπάθεια.

«Καύλα μου», λέει,
«θα την κάνω εγώ όλη τη δουλειά.
Δεν θα κουραστείς καθόλου».

Αγριεύει.
Με πετάει στο κρεβάτι.
Αφαιρεί τα ρούχα του.
Τα δικά μου.
Δεν έχω επιλογή.

Κάθομαι σαν αστερίας
και εκτελώ τα συζυγικά μου χρέη.

Άραγε έχει καταλάβει;
Ή απλώς δεν αντέχει άλλο;

Το μυαλό μου είναι χάος.
Δεν μπορώ να παρακολουθήσω τι γίνεται στο δωμάτιο.
Το μόνο που συνειδητοποιώ
είναι τον Μιχάλη δίπλα μου,
να φιλάει το μάγουλό μου
και να μου ζητάει συγγνώμη
για το πόσο απότομος ήταν.
Του δίνω ένα φιλί.
Του λέω πως πάω για ντους
και να ξαπλώσουμε για ύπνο.