Lipcowe słońce sączyło się przez szczelinę w roletach, rysując na podłodze pokoju Dominiki złotą, pyłami tańczącą smugę. W tym świetle unosiły się drobinki kurzu, leniwie, jakby i one miały urlop od bycia częścią kosmosu. Dominika, wtulona w poduchę w kształcie gigantycznej pączka, wpatrywała się w sufit. Obok, na krześle obitym wyblakłym welurem, leżało niedbale rzucone świadectwo ukończenia ósmej klasy. Czerwony pasek błyszczał dumnie, ale prawdziwy triumf Dominiki był gdzie indziej: pod poduszką, ukryta w szufladzie nocnego stolika, czekała na nią tajemna, słodka nagroda.
Nagle drzwi do pokoju uchyliły się z charakterystycznym skrzypnięciem.
– Słoneczko, wstawaj! Za dwie godziny jedziemy do babci i dziadka! – głos mamy był słodki, ale nie znosił sprzeciwu. – Wszystko spakowane?
– Tak, mamo – mruknęła Dominika, udając, że przeciera oczy. W rzeczywistości nie spała od pół godziny, rozkoszując się wspomnieniem kremowej nuty i chrupkości wafli, które skonsumowała w tajemnicy przed chwilą. To był jej rytuał. Małe śniadanie przed właściwym śniadaniem.
W domu panował gorączkowy ruch. Walizka Dominiki – duża, miękka i wyjątkowo ciężka jak na dwutygodniowy wyjazd – stała już przy drzwiach. Tata z trudem ją dźwigał, stawiając z westchnieniem.
– Co ty tu masz, Dominiko? Cegły? Książki?
– No... książki – skłamała, lekko się rumieniąc. Książki zajmowały może jedną dziesiątą miejsca. Reszta to były strategiczne zapasy: ulubione przekąski, wygodne, elastyczne ubrania i jeden, szczególnie obszerny, koc w grochy, który służył jej za namiot do prywatnych uczt. Była feedee. To słowo, które odkryła pół roku temu w zaciszu internetowych forów, opisywało ją idealnie. Uwielbiała uczucie sytości, pełności, ciepła rozlewającego się w żołądku po dobrym posiłku. Uwielbiała jeść, ale nie byle jak. Uwielbiała proces, świadome rozkoszowanie się każdym kęsem, celebrację smaku i tekstury. Było w tym coś zakazanego, buntowniczego, a zarazem niezmiernie prywatnego i kojącego. Nikt w rzeczywistym świecie o tym nie wiedział. Dla rodziców i koleżanek była po prostu „tą, która lubi dobrze zjeść", czasem napominaną, by uważała na słodycze.
Droga na wieś była długa i nudna. Dominika wcisnęła słuchawki i patrzyła przez okno na migające pola, lasy, wsie. Myślała o dziadkach. O babci Mariannie, której ręce pachniały cynamonem i ziemią, i o dziadku Józefie, milczącym gawędziarzu o dłoniach pokrytych mapą życiowych blizn. Ich dom – stara, drewniana chata z ogromnym ogrodem – był dla Dominiki synonimem beztroski. I jedzenia. Babcia gotowała jak nikt inny. Je pierogi były legendą, a placki drożdżowe miały w środku słoneczną, maślaną chmurę. Dominika poczuła lekki dreszcz ekscytacji pomieszany z niepokojem. Jak tu będzie prowadzić swoją tajemną praktykę pod czujnym, choć pełnym miłości, okiem babci?
Dom dziadków wyłonił się za zakrętem, otulony koronami jabłoni. Pachniało siano, kwiatami bzu i... czymś pieczonym. Babcia stała w progu, wycierając ręce w fartuch w kwiaty. Uśmiech miała szeroki jak wrota stodoły.
– Moja mała studentko! – zawołała, przyciskając Dominikę do piersi. Pachniała dokładnie tak, jak dziewczyna pamiętała: ciepłem, mąką i bezwarunkową miłością. – Schudłaś w tym mieście! To zaraz naprawimy.
Dominika uśmiechnęła się niepewnie. Babcina koncepcja „naprawiania" wiązała się zazwyczaj z ilością jedzenia, która mogła przerazić nawet ją, doświadczoną feedee.
Wnętrze domu było czasem zatrzymanym w połowie lat 90. W centralnym miejscu salonu stała wielka, bujająca się fotel-bujak dziadka, naprzeciw ogromnego telewizora. Kuchnię wypełniał zapach. Na blacie stygł właśnie blaszany talerz pełen pierników, a z garnka unosila się para znad bigosu.
– Zostaw bagaże, słonko. Obiad za pół godziny – powiedziała babcia, kierując Dominikę w stronę kuchni. – A teraz opowiadaj. Jak szkoła? Egzaminy?
Dominika zaczęła opowiadać, ale jej myśli krążyły wokół garnków i półmisków. Jej pokój, ten sam od dzieciństwa, był mały i przytulny. Łóżko z wysoką, pierzyną, komoda z lusterkiem i widok na staw za ogrodem. Postawiła walizkę i otworzyła ją dyskretnie. Jej sekretne skarby były na miejscu. Odpoczęła.
Obiad był... epicki. Zupa pomidorowa z makaronem domowej roboty, kotlet schabowy wielkości talerza, który chrupał w ustach, pyzy ziemniaczane okraszone skwarkami i ogórek kiszony. Babcia dokładała, dziadek zachęcał opowieściami z młodości, a mama z tatą wtórowali. Dominika jadła. Najpierw z umiarem, potem, gdy rozmowa się ożywiła, a atmosfera rozgrzała, dała się ponieść. Smakowała każdy kęs, delektowała się konsystencją pyz, soczystością mięsa. Czuła, jak rozkoszne ciepło i ciężar wypełniają jej żołądek. To było cudowne. Nikt nie komentował, że bierze trzecią dokładkę pyz. Babcia tylko mrugnęła do niej porozumiewawczo.
– Widzisz, Józef? Nasza wnusia ma apetyt. To dobrze. Mózg do nauki potrzebuje paliwa – stwierdziła z satysfakcją, nalewając kompotu z czarnej porzeczki.
Po obiedzie wszyscy rozeszli się na drzemkę. Letnie upałe i sytość czyniły swoje. Dominika udała się do swojego pokoju, ale nie spać. Zamknęła drzwi na haczyk. Czuła przyjemny, ciężki balast w brzuchu. Ubrania stały się odrobinę ciaśniejsze, opinały ją w pasie. To uczucie... było niesamowite. Usiadła na łóżku, opierając się o stos poduszek. Delikatnie położyła dłoń na lekko zaokrąglonym brzuchu, wyczuwając pod materiałem sukienki pełnię. Zamknęła oczy.
To był jej sekret. Jej prywatna rozkosz. Tu, z dala od miejskiego zgiełku, czuła, że może być bliżej tej części siebie. Ale jednocześnie ogarnął ją niepokój. Babcia gotowała tak obficie, tak kusząco... Jak tu zachować umiar, a jednocześnie się nie zdradzić? Jak ukryć satysfakcję, gdy kolejna warstwa ciasta znajdzie swoje miejsce tam, gdzie przed chwilą był bigos?
Przez otwarte okno wpadł szmer wiatru w lesie i daleki pian koguta. Dominika wstała i podeszła do lusterka. Patrzyła na swoje odbicie – na policzki zaróżowione od słońca i jedzenia, na oczy, w których migotała iskra tajemnicy. Na wsi czas płynął wolniej. Dwa tygodnie to była wieczność. Może... może to będzie czas, by odkryć nie tylko wiejskie krajobrazy, ale i nowe granice swojego wewnętrznego świata?
Uśmiechnęła się do siebie. Pierwszy dzień był obiecujący. A przed nią było jeszcze tyle babcinych obiadów, podwieczorków i kolacji. Czuła lekkie, przyjemne pulsowanie w pełnym brzuchu. To był dopiero początek wakacji. Początek czegoś nowego.
Na dole, w kuchni, babcia Marianna myła naczynia, nucąc pod nosem starą piosenkę. Spojrzała w stronę schodów, gdzie zniknęła jej wnuczka. W jej oczach, starych i mądrych jak korzenie dębu, błysnęło coś, czego nikt by nie odczytał. Ciekawość? Zrozumienie? Może po prostu radość, że ktoś tak docenia jej kulinarne dzieła.
A na stole, przykryty lnianą serwetą, czekał na podwieczorek jeszcze ciepły, pachnący jabłkami i wanilią szarlotki.
