Summer Tides of the Heart

Chapter 1

May kakaibang pakiramdam ang unang araw ng tag-init.

Hindi ito dahil sa init ng araw o sa amoy ng alat ng dagat kundi dahil sa mga alaala na kusa na lang bumabalik, kahit hindi mo naman inaanyayahan. Parang ang hangin mismo ang nagbubukas ng mga lumang sugat at mga damdaming pilit mong itinatago buong taon.

Tuwing dumarating ang tag-init, bumabalik ako rito.

Sa beach house.

Sa lugar na mas kilala ako kaysa sa sarili kong kwarto.

Sa lugar kung saan unang natutong umibig ang puso ko at kung saan rin ito paulit-ulit na nasasaktan.

Tahimik ang biyahe papunta rito. Nakaupo ako sa likod ng kotse, nakasandal sa bintana, pinapanood ang pagpalit ng tanawin mula sa siyudad patungo sa mas bukas na kalsada. Mas kaunti ang mga gusali, mas marami ang puno. Mas kaunti ang ingay, mas marami ang espasyo para mag-isip.

Ayokong mag-isip.

Pero wala akong magawa.

"Amelia, gising ka ba?" tanong ni Mommy mula sa harap.

"Yes" sagot ko agad, kahit kanina pa ako gising.

Hindi ko na matandaan kung kailan ako huling nakatulog nang mahimbing bago ang isang summer trip papunta rito. Siguro dahil alam ng puso ko kung ano ang naghihintay sa dulo ng biyahe—mga taong mahal ko, mga alaalang hindi ko kayang bitawan, at isang lalaking matagal ko nang minahal.

Tahimik lang si Papa habang nagmamaneho. Ganyan naman siya palagi—present pero hindi maingay. Parang ako, sa maraming aspeto. Mas gusto niyang makinig kaysa magsalita.

"Same house pa rin po ba?" tanong ko, kahit alam ko na ang sagot.

Ngumiti si Mama. "Siyempre. Ilang taon na 'yon, anak. Hindi 'yon basta-basta iniiwan."

Tumango ako.

Hindi rin naman kami basta-basta umaalis.

Ang beach house ay hindi marangya. Hindi rin ito moderno. Pero may kakaibang ganda ang pagiging simple nito—puting pader na bahagyang kumukupas, malalaking bintana na laging bukas para sa hangin, at sahig na kahoy na may marka ng libo-libong yapak mula sa mga nakaraang taon.

Parang kami.

Simple sa paningin ng iba, pero puno ng mga bagay na hindi nila alam.

Pagliko ng kotse sa makitid na daan papunta sa beach house, ramdam ko na agad ang pagbabago ng hangin. Mas maalat. Mas malamig. Mas totoo.

At doon ko narinig ang tawanan.

Malayo pa lang, pero pamilyar.

"Dumating na sila!" sigaw ng isang boses.

Huminto ang kotse, at bago pa man ako makababa, bumukas na ang pinto sa gilid ko.

"AMELIA!"

Wala na akong nagawa.

Hinila ako palabas ng kotse at sinalubong ng yakap—mahigpit, biglaan, at puno ng saya.

"Grabe, ang tagal mo!" reklamo ni Marco, isa sa mga pinsan ng Salazar.

"Kahapon pa kami nandito," dagdag ni Lev

"Hindi naman ako ang nagmamaneho," sagot ko, natatawa kahit bahagyang nahihilo.

Sunod-sunod ang yakap. Isa, dalawa, tatlo. Parang walang lumipas na buwan. Parang kahapon lang kami huling nagkita.

Ganyan palagi tuwing summer.