11 Νοεμβρίου 2024:
Ένα έντονο, βαρύ άρωμα εισχωρεί στα ρουθούνια μου καθώς το σώμα μου περνάει το κατώφλι του γραφείου. Η φιγούρα ενός άνδρα ξεπροβάλει από τις σκιές, τραβώντας μου αμέσως την προσοχή. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου του χάνονται στο μισοσκόταδο. Η παρουσία μου αργεί να γίνει αισθητή. Γυρίσει το βλέμμα του προς τα εμένα και κολλάει εκεί.
"Isabella Lunares?"
...
5 Φεβρουαρίου 2022
"Isabella, μπορούμε να πάμε σε αυτό το αναθεματισμένο πάρτι?" Ξεφυσάει για εκατοστή φορά η φίλη μου, Sofia, κοιτώντας με αγανακτισμένη. "Είναι μόνοοο ένα πάρτι, σε παρακαλώ! Το τελευταίο πάρτι του έτους !" Ξεφυσάει, καθώς συνεχίζω να διαβάζω ανενόχλητη το βιβλίο μου.
"Συγνώμη Sofia, έχω πολύ διάβασμα" τονίζω και σηκώνομαι από το παγκάκι του προαυλίου χωρίς να μιλήσω περαιτέρω. Το μάθημα είχε ήδη ξεκινήσει και το προαύλιο είχε μόλις αδειάσει από τις φιγούρες και τις φωνές των φοιτητών.
Πλησιάζω με βιαστικά βήματα το αμφιθέατρο, καθώς την προσοχή μου την τραβάει μια μισάνοιχτη πόρτα στην μέση του διαδρόμου. Ανάθεμα την περιέργεια μου! Πλησιάζω με πιο αργά βήματα αυτή την φορά κοιτώντας διακριτικά μέσα.
Αντικρίζω ένα σχετικά μεγάλο δωμάτιο, πιθανών υπνοδωμάτιο . Δεν είναι ίδια με αυτά που μας προσφέρει εμάς το κολλέγιο. Είναι πιο ευρύχωρο. Είναι φωτεινό, διακοσμημένο σε ζεστές αποχρώσεις, ενώ ένα τεράστιο παράθυρο του προσφέρει θέα όλο το προαύλιο.
Προσπαθώ να παρατηρήσω καλύτερα καθώς μια ψιθυριστή φωνή με διακόπτει.
"Θέλετε κάτι στο δωμάτιο μου;" Ακούω μια σιγανή φωνή να διαπερνά το δεξί αυτί μου και αναπηδώ από την θέση μου γυρνώντας το σώμα μου προς το άτομο αυτό. Σκαλώνω για μερικά δευτερόλεπτα, καθώς αντικρίζω έναν ψιλό ελκυστικό άνδρα πλέον σε απόσταση αναπνοής.
Οι γωνιές του δεν κρύβονται καθώς τα καταγάλανα μάτια του έχουν καρφωθεί πάνω μου. Κάνει στην άκρη με τα άκρα του χεριού του τα ατημέλητα μελαχρινά μαλλιά που έπεφταν στο πρόσωπο μου κοιτώντας με, με απορία.
"Εε...μπέρδεψα τα δωμάτια." Καταφέρνω να πω σε μια πρόταση, μη κρύβοντας το τραυλισμό σε κάθε λέξη που έβγαινε από τα χείλη μου.
Πριν προλάβει να μιλήσει καταφέρνω να φύγω βιαστικά, και προχωράω με γρήγορους ρυθμούς προς το αμφιθέατρο χωρίς να κοιτάζω πίσω. Τον ακούω να μου φωνάζει "περίμενε", αλλά ανενόχλητη συνεχίζω το περπάτημα μου στο ίδιο βάδισμα.
