Günümüz Türkiye'sinde yönelimini saklayıp,utanan,yargılanmaktan korkan herkese ithafen yazacağım bu hikayeyi gerçek hayatta da "özentilik" dışında saf duygularıyla bunları yaşamak isteyen birçok kişi vardır eminimki bu çok normal bir durum sevdiğinizin cins ne olursa olsun seni seviyorum demekten korkmayın:).
------------------------------------------------
•|•
4. Sınıftan mezun olmak sanki çok büyüyecekmişim gibi bir hissiyat veriyordu.Tüm arkadaşlarım okuldan, Öğretmenlerimizden ayrılmakla ilgili birçok olumsuz şey konuşurken ben hepsinden aksi bir şekilde mutlu ve heyecanlıydım güzel olabilirdi buraya alıştığım gibi yeni okula arkadaşlarıma ve öğrenmenlere alışırdım yani ikinci döneme gireli 2-2.5 ayı buluyordu mezuniyete pek birşey kalmamış gibiydi.
İlkbaharın gelmesiyle açan çiçeklerin, ötüşen kuşların,eriyen karların hepsi yaz mevsiminin habercisiydi kış'ın okula gitmektense havalar ısınınca gitmeyi tercih ederdim kesinlikle. Soğuktan özellikle de yağmurdan nefret ederim özene bözene yaptığım canım saçlarım hep ıslanır sümsük haline yeniden comeback (geri dönüş) yapardı. Yatağımdan doğrulmuş bunları düşünürken iyice gerildim bilmem kaçıncı kez esnedim ve sonunda üstümdeki pikeyi kenara atıp ayağa kalkabildim, gerçi ben kalkmasam muhtemelen annem 5 dakika sonra odama gelip bağırıp çağıracaktı,minik yüzlü civcivimi sinirlendirmeye hiç gerek yoktu.
Banyoya gidip elimi yüzümü yıkadıktan sonra odama yeniden gideceketim ki işemediğimi hatırlayıp wc'ye doğru gidip kapıyı açtım işte tüm günün en güzel kısmı buydu sanırım o rahatlama hissi.. işimi hallettikten sonra elimi yıkayıp yeniden odama yöneldim, koridordan geçerken taze tost kokusu burnumu almıştı annem yine harika bir kahvaltı hazırladı kesin diye geçirdim içimden bu sırada odamdaydım dolaptan formalarımı arıyordum. Kör olsam bu kadar olurdu gerçekten yarım saattir gözümün önünde olan kıyafetlerimi bulamamıştım resmen.Sonunda üstümü de giyinip saçıma hızlıca tarak vurdum ve mutfağa yol aldım.
"Günaydınn"
"Günaydın gel otur birşeyler ye"
"Hadi yiyeyim bari" diyip sesli bi gülümseme çıkardım ağzımdan
Annem yani teyzem de karşılık verdi.Teyzem diyorum çünkü annem ben henüz 3 aylık iken hastaneye sağlık kontrolüne getirdiği zaman bırakmış ve gitmiş sonrada bidaha hiç geri dönmemiş,neden bıraktı niye bıraktı onu buna birşey yada birileri mi zorladı muamma sağlık çalışanları,doktarlar,sekreterlerherkes anneme yada benim bir yakınıma ulaşmaya çalışmış beni yanına almayı kabul eden tek yakınım annemin ablası yani teyzem olmuş o günden beri bana bakıp büyüten kişi o. Birde bir kardeşim var teyzemin benden üç yaş küçük bir kızı var kardeşim derim ona da kan bağı olmasada can bağımız var çok iyi anlaşıyoruz iyiki varlar.
*****
Kahvaltımı yaptıktan sonra son bir kez daha aynadan kendime göz attım ve ayakkabılarımi giyinmek üzere kapı önüne çıktım. Beyaz Nike ayakkabılarımı ayağıma geçirip hızla adımladım merdivenleri kardeşim Lara aşağıda bekliyordu beni aynı okula gidiyorduk çokda büyük bir mesafe yoktu zaten okuldan eve yan yana gider gelirdik.
Son merdivenide zıplayarak bitirdikten sonra bana gülerek bakan Lara'ya gözlerimi çevirdim.
"Neye gülüyorsun sen"
"Hiçç yok birşey"
Yürümeye başladığımızda konuşma devam etti.
"Ya laraa! söyle işte ne oldu"
"Farklı renk çorap giyinmeyi nasıl becerdin abla haahhhaag.."
Dediği şeyle gözlerim hemen ayaklarımı ve bacaklarımı buldu gerçekten çift sandığım çorapları farklı giyinmiştim ayakkabı spor ve düşük topuk olduğu için maalesef kamufle de edemiyordum gariban yüz şeklimde çözüm yolu arayarak Lara'ya dönecektim ki
"Sakın bana öyle bakma abla"
"Ama lütfennn"
"Hayır ya sonra çok geç kalıyoruz hem evi geçeli çok oldu"
Haklıydı olmuştu biraz evi geçeli amannn ne olacak sanki diyip saliseler geçmeden unuttum ayağımdaki Tekeş çorapları kabullenmiş bu halimi sevmiş olmalı ki lara da sabah biraz abartı güldüğünü kabul ederek sarıldı bana bende sıkıca sarılıp karşılık verdim bu sırada okul bahçesinin içindeydik birbirimizden ayrılıp el sallayarak sözde bir vedalaştık larayla ve o sırasına gitti bende aynı şekilde.
-------------------------------------------------
Bu hikâye gerçek hayat hikayesinden uyarlanmıştır. Ancak gerçek hayatın vermiş olduğu o sıkıcı oksijeni kırmak amacıyla aralarında kurgusal olaylarda vardır. İyi okumalarr
🫶🏽🫶🏽
YOU ARE READING
Dayling (gXg)
Teen Fiction"uzaksan bana yaklaşırım istediğim gibi." Birine onu sevdiğini söylemek kolay değildir. Birde kaybetme duygusu varsa mümkün bile değildir.. Ama kim olursa olsun sevmekten vazgeçmeyin ayıp değil çünkü. © Tüm haklar sınırlıdır.
