Zümrüt Yeşili

1. Bölüm

Yine benn ve yine hayatımın en yoğun döneminde gelen yeni kurgular ve hikayeler yazma isteğii.. şakasız hep bu dönemlerde ilham perilerim tepelerimde dolaşır yanii. 🤭

Biliyorsunuz ki kısa bir süreliğine (şüpheli) araya girmiştik ve ben kitabı arka planda yazmaya başlamıştım. Kitabın konusu hâlâ aynı olmasıyla birlikte sadece içerisinde gidişatı az biraz etkileyecek değişikler olmuştur. Bu da okurken fark edebileceğiniz değişiklerdir.

Başlamadan önce, birde sizlerle kitabın isminin neden değiştiği konusuna ufak bir açıklık getirelim isterim. Önce ki ismi, yani 'Kara Kalbim' iken kitabın ana karakterleri ve olayları sadece Karahan üzerinden yorumlanıyordu. Aslında bambaşka düşünceler ile belirlediğim o ismi okurken daha fazla bir kafa karışıklığı yaşamamanız adına daha uygun olabilecek bir şekilde belirleyerek değişirdim.

Zaten değişiklik yapmanın aklımda olmasıyla birlikte, kitabın bu haliyle daha çok içime sindiğini belirtmek isterim.

Yepyeni ve okurken sinir krizleri geçireceğimiz kurgumuza tekrardan hoşgeldinizz diyelimm o zamannn 💓 hazırsanız buyrun içeriye başlayalımm.

Oy vermeyi ve satır aralarına bolca yorum yapıp bana destek olmayı unutmayınn. 💖 Benim için yapılan yorumların ne kadar kıymetli olduğunu şayet biliyorsunuzz..

Sizleri seviyorum, keyifli okumalar diliyorum. 🫶

☃️☃️☃️

İstanbul.

Hayallerimi süsleyen, uğruna koca bir yılımı feda ettiğim o şehir. Kimisi aşıklar şehiri derdi bu şehire. Kimisi ise acıların şehiri. Herkesin ağzında farklı bir cümle, farklı bir hikaye vardı.

Masmavi gökyüzüyle, içerisinde yürüdüğün her bir sokak bile insanın içini açarken nasıl acıların şehri olabilirdi ki zaten? Bence İstanbul özgürlüktü.. benim aylarca çaresiz bir çabayla mücadelesini verdiğim şehirdi.

Bindiğim vapurdan izlediğim masmavi deniz bile bu şehiri bana seçmemde ki en doğru kararım olduğunu haykırıyordu resmen. Buraya aittim ve buradan başka bir yer düşünememiştim resmen. 

Ben tek kurtuluşumu okumakta bulmuştum. Okumak ve bu şehire taşınmakta bulmuştum.

Elimde ki koca koca poşetlerin içerisinde ki kalın hukuk kitaplarını taşırken neden hayatımı romantize etmiyorum diye düşünmüş ve kendimi kahvemi alarak vapura binerken bulmuştum. Kulaklığımda çalan şarkılarım ve kahvemi içerek izlediğim koca bir İstanbul tam karşımdaydı.

İşte buydu uğruna aylarımı ve psikolojimi feda ettiğim hayatım.

Hoşgeldiniz.

Kulağımda ki kulaklıktan çalan şarkının ritmi bir anda yüksek bir tonla değişmeye başladığında irkildim. Çalan telefonumu cebimden çıkarıp arayan kişiye baktığımda abimdi.

Dudaklarımda ki gülüşüm ile görüntülü aramasını hiç bekletmeden cevaplarken arkama rahatça yaslandım.

"Abisi." Diyen sesini duyup, gülen yüzünü görünce daha da çok gülümsedim. Benim en büyük destekçimdi.

"Abisi." Dedim heyecanla. "Baksana." Diyip kamerayı ters çevirip adeta bir görmemiş gibi heyecanla koca vapuru ve denizi gösterdim kendisine.

"Keyfin pek yerinde maşallah." Dedi gülerek. "Sen hep böyle keyifli ve başarılı ol benim aklım sende kalmasın." Kamerayı kendime çevirirken gülümseyerek koca bir öpücük attım kendisine.