the Cold Case (Voltooid)

hoe alles begon

Ik ben Amy. Pas gepromoveerd tot rechercheur.
Iedereen zegt dat het een voordeel is dat mijn baas ook mijn verloofde is. Maar dat is het niet. Niet voor mij. Givano is strenger tegen mij dan tegen de rest van het team. Waar hij anderen een schouderklop geeft, krijg ik een scherpe blik. Waar hij mild is, is hij bij mij genadeloos. En toch... misschien heb ik dat nodig.

Op mijn bureau ligt een dossier. Een cold case.
Geen gewone zaak, maar een reeks die zich uitstrekt over bijna vier decennia.

158 moorden.

Allemaal op dezelfde manier gepleegd.

Alle lichamen gevonden in de Veluwe of op Het Leesten.

De tijdstippen zijn het meest opvallend: altijd vlak voor zonsopkomst of net na zonsondergang. Alsof de dader zich vastklampt aan de schemer, dat fragiele moment tussen licht en donker.

Ik lees het verslag van de eerste melding.
Een man vond het lichaam van een vrouw om 06:15 uur. Het was nog niet volledig afgekoeld. Dat betekent dat de moord kort daarvoor plaatsvond.

En dan is er dat ene, bizarre detail.
Op het lichaam werden vingerafdrukken gevonden van een meisje van tien jaar oud.
Viviene Harrelson.

De politie besloot dat het onmogelijk was. Een kind van tien kan dit niet hebben gedaan, luidde de conclusie. Het onderzoek liep dood, en de zaak verdween in de kast.

Maar ik... ik heb iets meegemaakt dat iedereen onmogelijk noemde. Een meisje van zes jaar dat haar ouders en babybroertje vermoordde. Koudbloedig. Zonder berouw.

Dus als iemand tegen mij zegt: "Onmogelijk," dan hoor ik: "Zoek dieper."

Ik sla het dossier dicht en kijk naar de klok. Het is laat. Het bureau is stil. Maar in mijn hoofd gonst één naam.

"Viviene Harrelson," fluister ik.
"Jij bent de sleutel. Ik ga uitzoeken wie je werkelijk bent.