Scolpìre il Silenzio.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Το καλοκαίρι. Το θερμό καλοκαίρι, που όλοι αναμένουμε και λησμονούμε οκτώ μήνες. Εκείνη η εποχή, που σμίγει τους ανθρώπους.
Η εποχή αυτή, που ζωγραφίζει τον κόσμο σε έντονα χρώματα και ο αέρας χαϊδεύει απαλά το δέρμα των ανθρώπων.

Αυτό το καλοκαίρι λοιπόν, θα δημιουργήσει έντονα συναισθήματα. Πόθο, πόνο, θυμό και άλλα τόσα άγραφα αισθήματα. Το καλοκαίρι αυτό, θα έχει τη γεύση ενός τραγουδιού με έντονη μελωδία και σιωπηλούς στίχους. Και ίσως- Ίσως να είναι ένα από τα καλοκαίρια στα οποία θα γραφτούν νέες ιστορίες ή που θα ξεθαφτούν απωθημένα. Γιατί αυτό το καλοκαίρι θα πραγματοποιηθεί στο ομορφότερο νησί. Στη Νάξο. Ένα, εάν όχι δηλαδή από τα ομορφότερα νησιά των Κυκλάδων. Το νησί της όμορφης και αθώας, κοινής θνητής Αριάδνης και του πονηρού θεού Διονύσου. Εκεί όπου η μυθολογία άφησε ιστορία και εκεί που η Πορτάρα θέσπισε μια νέα αφετηρία.

Σας καλώσορίζω λοιπόν στην ιστορία της όμορφης Ελληνίδας ποιήτριας Κλέλιας και του Ελληνοϊταλού γλύπτη Ιάσωνα. Αυτό το καλοκαίρι θα έχει την ευωδιά των λουλουδιών. Το καλοκαίρι το οποίο θα μείνει για αρκετό καιρό στην ιστορία. Κάθε εβδομάδα, ένα νέο κεφάλαιο. Και όσο θα πλησιάζει ο επίλογος• τόσο δυσκολότερος θα είναι ο αποχαιρετισμός.

Αυτή λοιπόν είναι η ιστορία της Κλέλιας και του Ιάσωνα, κανένας δεν υπόσχεται πως θα είναι μια λιτή ιστορία αγάπης. Και κανένας δεν υπόσχεται πως θα ζήσουν χαρούμενοι μαζί, μα κανένας δεν υπόσχεται και το αντίθετο. Η ζωή είναι ένας φαύλος κύκλος, συνεχώς ανακυκλώνεται, είναι σαν ένας πίνακας ζωγραφικής με ζοφερά χρώματα. Που όμως αν κοιτάξεις προσεκτικά, θα βρεις το παράθυρο της αναπνοής. Ίσως το παράθυρο της αναπνοής να είναι η ένωση του ζεύγους- ή και ο σιωπηλός αποχαιρετισμός. Που θα γεμίσει την ατμόσφαιρα με υγρασία- όχι λόγο καιρού αλλά εξαιτίας των δακρύων που θα χυθούν στο ξηρό χώμα.
Για αυτό λοιπόν, εύχομαι να ερωτευτείτε την ιστορία τους, να νιώσετε ζωντανοί μέσω των λέξεων και ίσως ταυτιστείτε έως ένα σημείο.

Εις το επανιδείν αγαπημένες/οι μου αναγνώστες!