Pretty Boy

Sıcak bir kucaklaşma

ağlamaktan ağız kenarları yara olan bebeği bir hışımla almıştı kucağına Felix.

"Bazen hızlı hızlı sallanmaya değilde, sarılmaya ihtiyacı olabiliyor bebeklerin Haewon."

Sırıtarak söylemişti bunu ama biliyordu Haewon kızdığını, Felix'in ona kızdığını çok iyi biliyordu.

"Özür dilerim, genelde böyle susuyordu."

"Fakat böyle yapman diğer bebekleride uyandıracak, bir daha susturamazsan bana haber ver."

"Peki."

Felix, 24 yaşında ve bir yetimhanede çalışıyor. Haewonda aslında bu yetimhane de büyümüştü fakat artık 22 yaşında genç bir kız olarak, burda ki çocukların kaderini biliyor ve onlara yardımcı olmak istiyordu.

Kimisinin annesi, babası istememişti minik çocuklarını, kimisinin ise onlara bakacak bir ailesi bile yoktu.

Fakat ne olursa olsun, burda ki çocukların annesi veya babası yoktu.

"Hey, bitirdiniz mi?"

"Evet Ji, sen?"

"Aisma çok zorladı beni, gene annesini sayıklıyordu."

"Kıyamam, onun içinde zor bir durum."

demişti Haewon, sonrasında ise gitmişti.

"3-4 yaş grubu için okul öncesi öğretmeni atanıcakmış."

Jisung'un söylediği sözle Jisung'a taraf döndü Felix.

"İyi bari. Biz küçüklerle uğraşırken onlar tek kalıyordu, en azından verimli vakit geçirirler."

Sonrasında ise tekrar cama karşı dönüp, yansımasından kucağında ki miniğin uyuyup uyumadığını kontrol etti.

Tabii ki uyumuştu. Felix'in kokusunu alan en agresif bebek bile çok geçmez, hemen uyurdu. Uyku hapı gibiydi onun kokusu.

Hatta Felix bu yüzden parfüm sıkmaz, fazla terlememeye özen gösterirdi.

Felix kucağında iyice kendini bırakmış miniği beşiğine yatırmış, üzerini örtmüş, alnına da bir buse kondurmuştu.

O sırada da Jisung, odanın bir köşesinde bulunan nöbet takvimine göz gezdirmiş ve Felix'e seslenmişti.

"Bu hafta gece nöbetine Jaehan, Bae ve Jake kalıcak."

Felix anladığına dair mırıltılar çıkardığında Jisung personel odasına, hem Felix'in hem de kendisinin eşyalarını almaya gitti.

Jisung ve Felix nerdeyse ortaokuldan beri çok yakın arkadaşlar. Lise'de ayrı okullara gitselerdi bağları asla kopmadı, sonunda da aynı üniversite farklı bölümlere gittiler.

Şuanda da aynı evde kalıyorlar, ikiside bölümlerinden mezun oldu. İkisininde çalışma saatleri oldukça esnek.

Maaşlarıda pek sabit değil ama ikisinede aylık olarak gelen, gönüllü yapsalarda devletin onlara harçlık babında verdiği bir miktar var.

Bu onlara fazlasıyla yetiyordu.

Onlar ailesiz büyümedi, aileleri vardı ve onları çok seviyorlardı.
Lakin bu işi yapmak için illa bu durumu yaşamak gerekmiyor.

Onlarda bunu çok iyi biliyorlar. Yaslanacak pek bir sırtları olmayan miniklere en azından güvenli bir alan sağlamak istiyorlardı.

Beceriyorlar mı?

Belki bunun cevabını onlar veremezdi.

Ama her akşam "Gitmeyin!" diye kollarına sarılan, daha fazla vakit geçirmek için uyku saatlerinde uyumayan çocuklar bunun cevabını onlara çoktan vermişti.