Pod Maską Luksusu

Prolog

Paryż budził się powoli, a dźwięki miasta mieszały się z zapachem świeżo mielonej kawy i pieczonych bagietek. Camille stała przy oknie swojego małego mieszkania, patrząc na szare dachy, które tonęły w porannej mgle. Słońce dopiero zaczynało się przebijać przez gęste chmury, oblewając ulice miękkim, złotym światłem.

„Sophie, będziesz dziś znowu się spóźniać!" – zawołała Camille w stronę drzwi łazienki. Zza nich dobiegał szum wody i ściszony głos przyjaciółki, która prawdopodobnie znowu rozmawiała z mamą przez telefon. Camille uśmiechnęła się, zakładając cienki szalik na szyję. Typowa Sophie. Punktualna we wszystkim, co dotyczyło pracy i studiów, ale chaos wcielony, kiedy chodziło o poranki.

Minęły już dwa lata, odkąd wynajęły wspólnie to małe mieszkanie na przedmieściach Paryża. Nie było luksusowe – wręcz przeciwnie – ale miało w sobie ten specyficzny urok, który sprawiał, że obie czuły się tu jak w domu. Mieszkanie znajdowało się na trzecim piętrze w starej kamienicy. Drewniane podłogi skrzypiały przy każdym kroku, a okna często przepuszczały zimne powietrze, ale widok na miasto rekompensował wszelkie niedogodności.

„Idę, idę!" – Sophie wybiegła z łazienki, ledwo związując mokre włosy w niedbały kok. „Naprawdę muszę się nauczyć wstawać wcześniej. Może od przyszłego tygodnia..." – mruknęła, zakładając płaszcz.

„Powtarzasz to co tydzień" – Camille uśmiechnęła się szeroko, upijając łyk kawy. Zawsze podziwiała Sophie za jej zorganizowanie, ale poranne chaosy były niemal tradycją.

Siedziały przy stole, popijając kawę, kiedy Sophie przerwała nagle ciszę: „Słyszałaś o nowym sąsiedzie? Podobno wynajął apartament dwa piętra wyżej."

Camille uniosła brwi. „Nie, jeszcze go nie widziałam. Kto to?"

Sophie wzruszyła ramionami. „Podobno ktoś bogaty. Ludzie mówią, że ma apartamenty w całym Paryżu i jeszcze gdzieś na południu. Nie wiem, jakim cudem ktoś taki wprowadza się do tej okolicy."

Camille prychnęła. „Może chce poczuć paryską autentyczność, jak w filmach? Wiesz, te wszystkie małe uliczki, kawiarenki, artyści..."

Sophie uśmiechnęła się, ale w jej oczach pojawiła się iskra ciekawości. „Może. Ciekawe, czy go spotkamy. Może w końcu jakaś zmiana w tym naszym monotonnym życiu."

„Może. Ale wiesz, że nie wszystkie zmiany są na lepsze" – Camille powiedziała pół żartem, pół serio, chowając twarz za filiżanką.

***

Tego samego dnia, po pracy, Camille wybrała się do swojej ulubionej kawiarni na Montmartre. Uwielbiała to miejsce za jego kameralną atmosferę i widok na miasto. Przez ostatnie tygodnie spędzała tu coraz więcej czasu, próbując znaleźć inspirację do projektów modowych, które szkicowała w wolnych chwilach.

Kiedy usiadła przy jednym z małych, okrągłych stolików, zauważyła, że ktoś nowy wszedł do kawiarni. Mężczyzna, wysoki, dobrze ubrany, z eleganckim płaszczem przewieszonym przez ramię. Wyglądał na kogoś, kto czuje się swobodnie w luksusowych miejscach, ale jednocześnie zdawał się nie pasować do otoczenia.

Ich spojrzenia spotkały się na krótką chwilę. Camille poczuła dziwne mrowienie na karku. Mężczyzna uśmiechnął się lekko i skinął głową, jakby rozpoznał w niej kogoś znajomego. Camille odwzajemniła uśmiech, chociaż w środku poczuła nagłe spięcie.

Po chwili mężczyzna podszedł do jej stolika. „Przepraszam, czy to miejsce jest wolne?" – zapytał niskim, spokojnym głosem, wskazując na krzesło obok niej. Jego postawa mówiła sama za siebie, pewny siebie, ale tak samo tajemniczy.

„Oczywiście" – odpowiedziała, nieco zaskoczona. Ktoś taki rzadko pytał o pozwolenie.

„Nicolas" – przedstawił się, wyciągając dłoń.

„Camille" – odpowiedziała, ściskając jego dłoń. Jej serce zaczęło bić nieco szybciej, chociaż nie potrafiła wyjaśnić dlaczego.

„Miło cię poznać, Camille. Chyba widziałem cię już wcześniej... Czyżbyśmy byli sąsiadami?"