Geatel

1 bölüm.

•Hepinize merhaba.

•Kitabıma bir şans tanıyıb okuduğunuz için teşekkür ederim.

•Bir de bir şeyden bahsetmek istiyorum. Geatel hemen hikayeye dahil olmayacak. Yavaş yavaş dahil olucak. Tahminen 2. ve ya 3. bölümlerde.

•Sizi iyi okumalarrrr.

           ○●○●○●○●○●○●○

Gözlerimi tepemde ki beyaz ışığın delici ışınlarıyla açtım. Buda neydi? Neredeyim?Gözlerimi zar zor açıp etrafa gezdirdim. Hastane odasındaydım. Benim burada ne işim var? Niye burdayım?

Hatırlamaya çalışırken başıma giren sancıyla elim başıma gitdi. Elime gelen sargıyla başımın sargıyla sarıldığını anladım.

Odaya giren doktorla düşüncelerim yarım kaldı. Yanıma gelip önlüğünün göğüs kısmındaki cebinden fener gibi bir şey çıkarıp gözlerime bakarken aynı zamanda bana soru soruyordu" kendinizi nasıl hissediyorsunuz ? Ağrınız varmı?"

" Bana ne olduğuyla alakalı pek bir şey hatırlamıyorum. Başımda biraz ağrı var. En son ne oldu? Neredeyim ben? Niye buradayım?"diye ardı ardına sorularımı dizdim.

Bana bakıp" Pek bir şey hatırlamamanız normal. Başınıza aldığınız darbelerden dolayı saldırıya uğradığınız günü hatırlamıyor ola bilirsiniz. Niye burada olduğunuza gelicek olursak ,1 hafta önce psikopat bir seri katil tarafından kaçırılıp, saldırıya uğradınız. Açıkçası çok şanslısınız, 23 kurbandan tek sağ kalan kişi sizsiniz. O da polis tarafından erkenden fark edilip, kurtarılmanızdan kaynaklı"

"Anladım" diye cevap verdim. " Bazı kontrolleri yapıb sizi taburcu edebiliriz. Bu sırada ablanıza da haber verdik birazdan gelir. Tekrardan geçmiş olsun" diyip odadan çıktı.

Bu olanlar da neydi böyle ? Bir katilin benle ne işi olur ki? Ben nasıl katilin eline düştüm? Beni nasıl buldu?Tüm olanları bir kenara bırakıp bazı şeyler hatırlamaya çalıştım. Ama nafile...

Başım da hiç beladan eksik olmuyor. Aynı şekilde ablamın da... Bu hayatta birbirimizden başka kimsemiz yok. Annem ve babam ben 5 yaşındayken  araba kazasında öldü. Gözlerimin karşısında... Kanlar içinde...

Suçlu bulunamadı. Ablam hayallerinden vazgeçip, polis oldu. Sırf suçluyu yakalamak için. Ablamın yıllardır deli gibi aradığı suçlu bir gün polis karakoluna gelerek teslim olmuş.

Ama hala nedenini bilmediğim bir şekilde hala bu olayı araştırıyor. Tamam sakin ol Min Ji.

Bu süreçte en büyük destekçim yakın arkadaşlarım oldu. Onlara minnettarım.

Yarım saat sonra kapı gürültüyle açılıp , içeriye Ablam girdi.Çok endişeli gözüküyordu. Hep iyi birisi olmuştu. Suçlulara karşı aynı şeyi diyemem tabi.

Hemen yanıma gelip sarılarak " İyimisin bi tahnem? Ağrın sızın varmı? Ah seni bu 1 haftada çok özledim... Sana bir şey olucak diye ödüm koptu..." dedi gözlerinden akan yaşlarla beraber.

"İyiyim abla. Ama... ama saldırıya uğradığım günü hatırlamıyorum..." "Sen iyisin ya, gerisini boş ver" "Ama..." "Aması maması yok. Uzan sen şimdi dinlen biraz. Ben doktorla konuşup geliyorum." Dedi bende ayrılarak. El mecbur bende "Tamam" dedim.

Kapımın aniden açılmasıyla birlikte ablam içeri girdi. Çok endişeli gözüküyordu. Hep iyi birisi olmuştu. Suçlulara karşı bunu diyemem tabi.

Hemen yanıma gelip sarılarak " İyimisin bi tahnem ağrın sızın varmı? Ah seni bu 1 haftada çok özledim... Sana bir şey olucak diye ödüm koptu..." dedi gözlerinden akan yaşlarla beraber.