Purple 'n Grey

Dark Violet

'Υποσχέσου μου ότι δεν θα με αφήσεις ποτέ –όχι... όχι αυτό! Υποσχέσου μου ότι δεν θα με ξεχάσεις ποτέ! Ότι δεν θα αφήσεις την ανάμνησή μου να χαθεί στη λήθη. Υποσχέσου μου μόνο αυτό...' ξεμάκραινε η ηχώ στο βάθος του μυαλού, για να σβήσει μια στιγμή μετά στο πίσω μέρος του κρανίου του όπως το κύμα στην άκρη της μαβιάς λίμνης. Έσκυψε από πάνω και κοίταξε στο βαθύ μαύρο της επιφάνειας. Ένας επίπεδος καθρέφτης από οψιδιανό απλωνόταν από κάτω του, ένα υπέροχα μυστήριο και τρομακτικό συνάμα δάπεδο, σαν μια παγωμένη λίμνη σε έναν παράξενο και ξένο κόσμο. Έκανε να πλησιάσει μια πιθαμή ακόμα, ν' αγγίξει τη λεία και γαλήνια ομορφιά της, μα ένα πρόσωπο ξένο έσκισε τη μαύρη μονοτονία και πρόβαλε εμπρός του σταματώντας λίγο πριν την επιφάνεια.

«Ααα!» βγήκε μια βραχνή κραυγή από το στόμα του. Σάστισε και πισωπάτησε άτακτα χάνοντας την ισορροπία του, πέφτοντας σε καθιστή θέση πάνω στους αγκώνες του με το βλέμμα καρφωμένο στη λίμνη. 'Τι στο καλό ήταν αυτό; Ποιος είναι εκεί μέσα;' αναρωτήθηκε με μια έκφραση φόβου και απορίας. 'Κι όμως η κίνηση και η υφή του προσώπου θυμίζουν είδωλο σε καθρέφτη, μήπως...' Σηκώθηκε και πλησίασε αργά προς το σημείο. 'Το νερό είναι παχύρευστο σαν λάσπη αλλά διάφανο σαν γυαλί την ίδια στιγμή. Δεν νομίζω να ζει κάτι μέσα σ' αυτά νερά, είναι σαν υγρή κινούμενη άμμος.' Πριν προλάβει να τελειώσει τη σκέψη του, ένα παφλασμός τον έκανε να στρέψει την προσοχή του προς τα μέσα. Μια γιγάντια, μαύρη, τοξοειδής καμπύλη έκανε την εμφάνισή της μερικές εκατοντάδες μέτρα από εκεί που στεκόταν, γυαλίζοντας ασημένια κάτω από το αχνό φως των δύο φεγγαριών του σκοτεινού θόλου για να χαθεί αμέσως μετά στο κρύο σκοτάδι. 'Αυτό δεν είναι κάποιο κήτος! Φαίνεται πολύ μεγάλο βέβαια, μα, το σώμα του ήταν σαν σωλήνας. Θαλάσσιο ερπετό; Που βρίσκομαι;' Πιο επιφυλακτικός από πριν έκανε δυο ακόμη βήματα. Έσκυψε διστακτικά και κοίταξε. Αυτή τη φορά το ξένο πρόσωπο τον πλησίασε πιο αργά αλλά με την ίδια έκφραση απορίας που είχε και ο ίδιος. 'Εγώ είμαι! Πως είναι δυνατόν; Δεν θυμάμαι να ήμουν έτσι. Εγω–'

Γρήγορες αναπαραστάσεις και εικόνες περνούσαν από μπροστά του, ένας καταιγισμός σχημάτων χωρίς ήχο που εναλλάσσονταν με τέτοια ταχύτητα ώστε του ήταν αδύνατο να ερμηνεύσει το οτιδήποτε. Πολυσύχναστοι δρόμοι και θεόρατοι πύργοι από γυαλί. φώτα σε όλες τις αποχρώσεις και εντάσεις σχημάτιζαν λέξεις που δεν αναγνώριζε. γυναίκες με πολύχρωμα πρόσωπα και ρούχα, άνδρες που δεν ξεχώριζαν από τις γυναίκες παρά μόνο στη σωματική διάπλαση και... μεταλλικά μαραφέτια κολλημένα στο δέρμα τους, ένα αμάλγαμα τεχνολογίας και οργανικού υλικού που θύμιζε κάποια cult ταινία του μακρινού παρελθόντος. Το roller coaster των αναμνήσεων έκοψε ταχύτητα, σταματώντας σε ένα γκρι δωμάτιο γεμάτο αλλόκοτες συσκευές και μηχανήματα που συγκοινωνούσαν με διάφανους σωλήνες. Μέσα τους κινούνταν μια σκούρα ουσία σαν πίσσα και ατμοί έβγαιναν από σημεία εκτόνωσης του δικτύου δημιουργώντας μια νεφελώδη ατμόσφαιρα. Ένα πρόσωπο, μα όχι αυτό της λίμνης, ένα γέρικο, σταφιδιασμένο, χωρίς γένια πλησίασε το δικό του. Το δέρμα του ήταν μαυρισμένο από τον ήλιο και η ανάσα του μύριζε μέντα και κανέλλα πίσω από τα κάτασπρα σαν πορσελάνη δόντια του. Τη θέση των μαλλιών του είχαν πάρει λεπτά σωληνάρια, θαρρείς από καουτσούκ φτιαγμένα, τα οποία σε διάταξη χαίτης κατέληγαν σε ένα μεγάλο διάφανο δοχείο σαν τις μπουκάλες των δυτών. Ένα βαθύ-σκούρο μωβ υγρό, μια διαφορετική απόχρωση από εκείνο στους αγωγούς, κυκλοφορούσε μέσα στο γκροτέσκο αυτό σύστημα, χρώμα που λες το τροφοδοτούσε όλη η θλίψη και αρρώστια της ψυχοσύνθεσης αυτού του ατόμου. Η πάνω σειρά των δοντιών του αποχωρίστηκε από την κάτω και μια βουή ακούστηκε από μέσα: