Kanlı Mahalle

1

(Gelecekten alıntı)

"Hayatımı değiştiren güne şükrediyorum. O gün oraya gitmeseydim nasıl olurdu? Düşünmeden edemiyorum. Peki ya sen seviniyor musun seni gördüğüme?"biraz düşündükten sonra cevap verdi.
"Şükretmene gerek yok ne olursa olsun zaten seni bulurdum. Ve evet beni gördüğüne çok seviniyorum güzelim"

(Günümüz)

Ben Ayça .18 yaşındayım.Bugün annem ile birlikte  yeni mahallemize doğru yola çıkıyoruz. Aslında taşınmak istemiyorum. Ne de olsa benim büyüdüğüm yer. Her yerde anılarım,anılarımız var. Babam ile anılarım olan evi,mahalleyi,dükkanları,parkı... Olan hiçbir şeyi bırakmak istemiyorum. Bizi bırakmasaydı şimdi onunla yeni anılar kazanmak üzere taşınırdık.

Arabaya binerken sonkez arkadaşlarıma,evime,mahalleme,komşularıma ve anılarımızın olduğu yerlere baktım.

Arabaya binip kapıyı kapatınca kurumaya yüz tutmuş göz yaşlarıma yenileri eklendi. Kontrol edemiyordum. Ne olsa hemen ağlamaya başlıyordum. Elimde olan bir şey değil.(Üzülme bebeğim bende böyleyim.)

Kafamı gömüp ağlamaya başlayınca araba hareketlilik hissettim. Kafamı kaldırdığımda annem olduğunu gördüm."Şşş ağlama artık bebeğim biliyorum
arkadaşlarından,evinden,okulundan ve daha birçok şeyden ayrılıyorsun  zor şeyler ama beni de anla artık taşınmamızın vakti gelmişti bunu sende biliyorsun. İçini rahatlatmak için demiyorum ama orada da yeni hayatını kurabilirsin artık ağlama ağlayınca çirkin oluyorsun bebeğim." Annemin dedikleri bir nebze rahalamamı sağlamıştı"Tamam anne söz ağlamıyacağım ama buraya arada gelelim olur mu?"dediğimde annem düşünmeden"Tabii ki geleceğiz hem ben  teyzenler olmadan ne yaparım?" Teyzem yoktu . Ama samimi olduğumuz komşularamıza teyze diyordum.

Annem arabayı çalıştırınca şarkı açtım.
Alexander Rybak "Fairytale" şarkısını açtım. Arabada sadece müzik sesi vardı.2 saatlik yolculuk ardından evimize varmıştık. Ev 3 katlı bir villaydı. Burada sadece villalar vardı halbuki öbür evimiz apartmandaydı.

Dışı ferah görünüyordu. "Anne buranın bahçesi bukadar mı?"annem gülümseyerek
"Hayır tatlım arkasıda var bence beğeneceksin."deyince merak ettim ama önce odamı görmeliydim. Annem benden 1hafta önce gelip evi düzenlemişti.

Arabadan inince cenaze olduğunu gördüm. Cenazelerden nefret ederdim. İnsanlar bir süre bakınca rahatsız olup gerçek olmayan bir öksürük yaptım. Hepsi önüne döndüğünde arkamdaki anneme kısık sesle " Anne artık eve girelimmi?"annem de rahatsız olmuştu her halinden belliydi " Bencede biraz daha burada durursak sanki bizi öldürcekmiş gibi bakmaya devam edecekler."başımla annemi onaylayıp eve adımlamaya başladım.

Evin bahçesini aştıktan sonra evin önüne varmıştık. "Anne anahtar nerede" deyince annem elini çantasına atıp bir anahtar çıkardı. Kapıyı açınca montumu ve çantamı vestiyere asıp terliklerimi giydim"Anne odam neresi?" annem bu heyecanıma sevinmiş olacakki yüzünde bir tebessüm belirdi"3. kat 2. oda 1. odayı kütüphane yaptım artık rahatca okursun."hemen annemin boynuna sarıldım"Teşekkür ederim annem iyi ki beni bırakmamışsın."

Anneme sarılmayı bırakıp merdivenlere doğru ilerledim. 3. kata çıktığımda merdivenin bitiminde bir püf gördüm. Hemen oraya oturup soluklandım. Soluklanmam bitince odama ilerledim. Kapıyı açtığımda odanın beyaz ve kremin tonlarında olduğunu gördüm.

Bir duvarı boydan boya cam. Bir duvarı ise sarmaşık ve renkli ışıklarla süslenmişti. Yatağımın olduğu duvarda bir pano vardı. Yatağın üstünde ise koleksiyon yaptığım kar küreleri raflara koyulmuştu.

Bir makyaj masası da bulunduruyordu . Bu oda tasarladığım odaydı. Bir soru daha ben hangi okula gideceğim?

Selamlar. Nasılsınız? Umarım iyisinizdir. Bu bölüm kısa oldu biraz ama bişey olmaz . Görüşmek üzere.