Silver Wings

The Beginning.

Μαμα, μαμα!!! Κοιτα με είμαι ένας Άγγελος!!
Μαμα- Ναι ψυχή μου πράγματι εισαι!!
Μόλις 6 ετών ένα παιδί με μαύρα μάτια και μαύρα μαλλιά σαν την νύχτα. Ιδιαίτερο, ξεχωριστό. Κάτι υπήρχε σε αυτό το κορίτσι που δεν είχαν τα υπόλοιπα. Η μητέρα της η Αμαλία την λάτρευε όσο τίποτα άλλο στον κόσμο, και ας μην ήταν δίκη της κόρη. Ένα γράμμα που φιλούσε χρόνια στο συρτάρι της θα της το έδινε στα δέκατα πέμπτα γενέθλια της.
Μα δεν πρόλαβε! Ένα ξαφνικό και μυστηριώδες αυτοκινηστικό δυστύχημα της τερμάτησε την ζωή. Την μεγάλωσε μόνη της προσπαθώντας το καλύτερο. Η κοινωνική λειτουργός αναγκαστικέ να απομακρύνει το παιδί από αυτό το σπιτι και να το μεταφέρει σε ένα ορφανοτροφείο. Το σπιτι αυτό θα έμενε για πάντα δικό της αφού η γυναίκα που την μεγάλωσε ήταν μόνη στην ζωή χωρίς κανέναν δίπλα της. Το γράμμα αυτό θα παρέμενε για αρκετό καιρό ακόμη κριμένο από τα μάτια της Ρεγγίνας.
Δώδεκα βασανιστικά χρόνια πέρασαν,  η παιδική ηλικία της Ρεγγίνας δεν ήταν η καλύτερη.
;;;- Εεε φρικιό!
Ακούστηκαν γέλια καθώς οι λίθοι του χώματος την χτυπούσαν!!
Ργ- Σταματήστε.... Αχ μαμα... Που είσαι; Γιατί με άφησες σε αυτόν τον κόσμο μόνη μου;;;

  Σιγοψυθίρισε κλαίγοντας. Έτρεχε να κρυφτεί, να γλιτώσει, μα τίποτα δεν κατάφερνε το ορφανοτροφείο ήταν μικρό και οι κρυψώνες ήταν λίγες και οι συναντήσεις  παραπάνω, όσο και να εύχονταν να μην ήταν!!! Κάθε φορά την έβρισκαν και κάθε φορά η μια μελανιά γινόταν δυο και τρεις. Στο τέλος σταμάτησε να προσπαθεί  η ελπίδα της χάθηκε. Άρχισε να αποδέχεται πως αυτό θα συμβαίνει κάθε μέρα για αρκετά χρόνια ακόμη. Προσευχόταν να υιοθετηθεί ή να υιοθετηθούν αυτά τα παιδιά που την ενοχλούσαν. Μα ακόμα δεν είχε γίνει αυτό.
Το ξέσπασμα δεν άργησε να έρθει. Κάθε φορά που την ενοχλούσαν η δύναμη της άρχισε να δυναμώνει όταν τους φώναζε, η φωνή της τους πέταγε στο πάτωμα αλλά τα παιδιά δεν καταλάβαιναν, έτσι συνέχισαν. Μετά από λίγα χρόνια  όταν ήταν ακόμη εννέα ετών ήρθε άλλο ένα παιδί ένα χρόνο μεγαλύτερο της. Ο Αλέξανδρος. Άρχισαν να κάνουν παρέα και σιγά-σιγά άρχισε να απωθεί τα κακόβουλα "αστεία"  αυτών των παιδιών. Ο ίδιος ανήκε στην φυλή των ασημένιων έτσι όταν η Ρεγγίνα δεν τον έβλεπε ο ίδιος  έπαιρνε θεση και τα απομόνωνε δείχνοντας τους την πραγματική ανώτερη φύση του. Το πείραγμα τελείωσε, η φιλία μεγάλωνε μα ακόμα η υιοθεσία δεν είχε έρθει. Και τώρα δεν ήθελε να έρθει.
Ο Αλέξανδρος γνώριζε ποιος ήταν και τη ήταν. Ήξερε πως πρέπει να προστατέψει την Ρεγγίνα διότι είχε καταλάβει λόγο του ότι την είχε δει να ξεσπά άλλη μια φορά μπροστά του, και έτσι κατάλαβε, γνώριζε αρκετά  που τον είχαν προετοιμάσει  η γονείς του. Και γνώριζε πως κινδύνευε και ο ίδιος, και η Ρεγγίνα.