I FOUND myself inside this circle all of a sudden.. when I heard some nostalgic laughs.
"Hahahahaha! ikaw ang taya!"
"Ang daya nyo!"
"Wag ka nang umiyak, Iris. Laro lang naman 'to, eh."
"Isa, dalawa, tatlo! Si Iris ang taya!"
I scanned the whole place thoroughly, at napansin ko na... para bang nasa isang malaking bilog ako. Isang bilog kung saan hindi ko makita ang sarili ko.
I stared at those kids na ang saya-sayang maglaro, nasa labas sila.. ng bilog. Habang ako, nasa loob nito.
Suddenly, the whole scenario I've witnessed has changed. Biglang may lumitaw na isang matandang babae at lalaki sa harapan ko, pero hindi ko makita ang mga mukha nila dahil nakatalikod ang mga ito sakin.
"Heto, anak. Kumain ka nang marami, ha? Masarap ang champorado na ginawa ni mama."
I felt something uneasy when I heard that voice.. that voice na sobrang pamilyar sakin.
"Halika na, anak. Ihahatid ka na ni papa." Napatingin ako sa matandang lalaki nang sabihin niya iyon. Ngunit, likod lamang niya ang nakikita ko.
I looked at the little girl na sobrang saya habang kausap ang dalawang tao sa harapan niya.. more likely, her parents.
"Mama! Papa! Tingnan nyo po, may star ako!" Napadako ang tingin ko sa kabilang side and there, I saw them again. It's like, nag-iiba ang scenario na nakikita ko.
"Ang galing talaga ng baby Iris namin! Dahil d'yan, may gift kami sayo!"
Napangiti ako bigla nang makita ang reaksyong ng batang babae nang makatanggap siya ng isang barbie doll.
Her reaction is so genuine.
"Thank you, mama, papa! Love na love ko po kayong dalawa!"
And again, the scenario has changed.
"Iris! Tara maglaro tayo nang tagu-taguan!"
"Isa, dalawa, tatlo, magtago na kayo!"
"Waaaaa!! nahuli ako ni Iris!"
"Hahahahahahahaha!"
"Hahahahahahahaha habulin nyo 'ko!"
Bigla akong nakaramdam ng saya.. at lungkot nang marinig ko ang mga tawanan nila. Those laughs are nostalgic.
The next thing I knew, a tear fell in my eye.
"Huh?" Napaangat ang tingin ko nang maramdamang may papalapit sakin.
Those kids..
"Hello po? Tara, laro po tayo!" Ani ng batang babae.. si Iris.
"H-Ha?" Nauutal 'kong sagot.
"Iris, hindi ka ata niya narinig. Tara po, ate! laro tayo nang taguan!" Sabi naman ng batang lalaki ng may ngiti sa kaniyang labi.
Tinignan ko sila isa-isa at sinubukan 'kong itapak ang mga paa ko palabas sa bilog na ito.. at..
"Habulin nyo po kami!"
Pagkaapak ko sa labas ng bilog, bigla akong nasilaw. A shiny light passes through me but then.. I saw those kids looking at me with a smile in their lips, and the next thing I knew...
I opened my eyes, suddenly. Napatingin ako sa paligid at napatayo ako sa aking kinahihigaan nang marinig ang mga masasayang tawa sa labas.
"Hahahahahahaha!"
"Hahahahahahahahaha habulin mo kami!"
Lumapit ako sa may bandang kurtina at hinawi ito. And there, I saw some kids playing while laughing.
I realized something..
That circle that I am at.. that little girl named Iris.. those two older persons..
My phone rang suddenly,
"Iris! Dalian mo at aalis na tayo!" Saad ng kaibigan ko sa kabilang linya.
"Magreready na." I answered as I hung up.
That is a dream.
And that Iris with her parents.. was me.
My inner child.
I'm inside of that circle like my inner child, I wanted to heal it.
I want to experience being a kid again.
I want to bring back times.
I wish I could restart.
I regret wishing to grew up so fast.
Napatingin ulit ako sa mga bata sa labas at napangiti na lamang.
"Ang sarap maging bata ulit."
END.
~~~
