Çıkmayan İzler

GİRİŞ

Öncelikle çok heyecanlıyım ve gerçekten uzun bir şeyler yazmak istediğim için bu kurguyu yazmaya karar verdim. Anlık bir gaflet belki de tek isteğim sonunu getirebilmek ve bu benim ilk uzun kitabım olacak daha önce yazdım yayından kaldırdığınım bilmem kaç kitap var bilmiyorum aklıma onlarca kurgu geldi ve hepsinde yeni bir hikaye oluşturdum ama bu hikayeyi yayınlamam ve bu sefer devam etmem gerektiğini hissediyorum. Gerçekten şunu söylemeliyim ki yazım kurallarınına elimden geldiğince dikkat etmeye çalışacağım eğer bir hata görürseniz lütfen kırıcı olmadan benimle paylaşırsanız ben düzeltirim . Şimdi hikayeye geçmek için sabırsızlanıyorum İnşallah sizin içinde benim içinde iyi bir yolculuk olur . Bir de son olarak kitaba iyi bir isim bulamadığımı farkındayım ve de iyi bir kapak lütfen aklınıza ne gelirse ve eğer bir kolaj yaparsanız wattpad mesaj kutusundan bana atablirsiniz . İyi okumalar.

Sevgilerimle
💫💫💫
Her zaman şarkı dinlemek beni huzura kavuştururken bu sefer biraz olsun huzur bulmak için kulaklıklarımı çıkartmak zorunda kaldım . Sabahtan beri ağrıyan basım şuan da ağrısına devam ederken ne yapacağımı bilmez bir haldeydim .

Annemin yanına gitmenin ve ağrı kesici istemenin en doğru karar olduğunu düşünerek uzandığım yatağımdan bir hışımla kalkmamla beraber tekrar oturmak zorunda kalmıştım . Baş ağrısının üzerine bir de baş dönmesi eklenince iyice yataktan kalkamaz olmuştum .
En iyisi annemi çağırmak diye düşünürken bir ses geldi . Ne sesi olduğunu kavramaya çalışırken annemin feryat figan ağlama sesi geldi o beni ağlatan ama kendisi hiç bir zaman ağlamayan bir kadın olduğu için şaşırmıştım .

Çığlıklar içinde ağlarken bende odadan hızla çıkıp odamın çaprazında ki annem ve babamın odasına gidiyordum annemin neden ağladığını hatta bu denli ağladığını merak ediyordum ki tam kapının önüne geldiğimde sırtımda bir nefes hissettim. Evde bir tek annemin olmaması için dua ediyordum . Daha sonra da soğuk bir şey vücudumun ürpermesini sağlayan bir bıçak hissettim giydiğim cropumdan kalan açık belimde gezinen bir bıçak .

Derin bir nefes aldım . Yavaşça arkamı döndüm . Elinde bıçakla dağılmış saçı ve makyajı ile annem .
Ben dönerken bıçak da belimde dönmüştü . Annemin hala neden elinde bıçakla durduğunu anlamazken bir ses geldi kapıdan
' Eda kapıyı aç ' diye . Bu kimdi bir adam sesiydi .

Annem hiç bir cevap vermeden bıçağı kalbimin hizasına kadar yavaş yavaş çıkarttı çıkartırken aklımdan çıkmayacak olan sözleri söyledi " benim kızımın tek suçu seninle aynı günde doğmaktı " ve ben o ne dediğini anlmaya çalışırken bıçağı sapladı. Bu ilk saplayışı değildi . O benim canımı yakmak için doğmuş biriydi .

Bıçağı.

Kalbime .

Sapladı.

Benim annem beni öldürdü ama öldürmeden önce kızı olmadığımı söyleyerek öldürdü . Zaten onun ondan nefret eden bir kızı olamazdı değil mi .

Kalbime saplanan bıçakla yere düşmem bir oldu .

💫💫💫

Yani son biraz bence de saçma oldu nerede keseceğimi bilemedim gibi ama daha yeniyim yavaş yavaş alışıcam . Yeni bölümlerde görüşmek dileğiyle hoşçakalın. Bu arada bu iki yıldızın iki farklı kişilik olmasından ötürü koydum . Seviliyorsunuz .