Benim Meselem

-1-

-2021 Flashback-

Yağmur yağıyordu belki de benim gözlerimden akıtamadığım gözyaşlarımdı, belki de gökyüzü de anlamıştı ailemin aniden gitmesinin dayanılamayacak bişey olduğunu.

Güçlü dur Ali ,güçlü ol Ali, ağlama Ali, yapma Ali ,etme Ali, ailemin tamamını toprağa verdiğim gün herkes bunlardan başka bir şey demiyordu bana. Kolaydı sanki ağlama deyince kendini tutmak, kolaydı sanki bu acıya dayanmak.

Önce annem geldi. O güzel gülüşünün olduğu resmi vardı tabudun önünde, çok güzel gülerdi annem gülüşünü aldılar. Sonra babam geldi her zamanki gibi ciddi baktığı bi resmini koymuşlardı zaten tek bir resmi vardı sevmezdi resim çekinmeyi. Sonra Nihalimin tabudu geldi küçüktü çok küçüktü tabut bile büyük gelmişti. Son çektiğim resmini koymuşlardı, o gün abim ben ve nihalim dondurma yemeye çıkmıştık herkesin ortasında bebeğim deyip sarıldım diye utanmıştı o ana aitti. Son olarak abim.. Bana tabiri caizse babamdan daha babam olan kişi.. Babamdan daha merhametli daha düşünceli olan o kişi..

Herkes gitmişti ben kalmıştım. Ama bununda var bir amacı belli ki yaradan kullarının kanının yerde kalmasını istememiş beni geride o kanların hakkını almam için bırakmıştı.

Tek tek bütün ailemi o mezara koymuştum bütün herkes yavaş yavaş gitmişti amcam ve ben kalınca bir söz verdim.

" Kim yaptı bilmiyorum ama, ben onlar gibi geride birini değil geride kimseyi bırakmayacağım,söz veriyorum en çok da Nihalime.."

.
.
.
.
.
.
.
Bölüm sonu..