Сайн уу тэхёнаа. Би яг одоо энэ бүгдийг орхиод холын хол аялалд гарах гэж байна. Яагаад ч юм аз жаргалтай амьдралын төлөө үргэлж тэмүүлэж хөдөлмөрлдөг байсан хүн одоо бүх зүйлээс залхаж хамгийн сүүлийн мөчдөө чамд л зориулан захиа бичнэ сууна. Тийм болхоор заавал уншаарай дахин өөр зүйл хүсэхгүй ээ өмнөх дурсамжаа бодоод ч болов.
Үнэндээ бол чи бид хоёр цэцэрлэгт байхдаа нээх дотно биш байсан шүү дээ гэхдээ яагаад хоёулаа найзалдаг болсныг чи санадаг уу. Санахгүй байгаа байх л даа тээ. 4 настай байхад аав гэртээ шөнө согтуу орж ирээд ээжтэй муудалцаад сүүлдээ ээжийг зодож эхэлсэн. Би айсандаа орны доор орж нуугдаад уйлсаар байгаад нэг л мэдхэд унтчихсан байж билээ тэгээд өглөө нь ааваас айсандаа ч тэрүү ээжийг өвдөж байгаа байхдаа гэж бодсондоо ч тэрүү ганцаараа цэцэрлэгрүүгээ явсан. Тэр өдөр гадаа үнэхээр их бороо орж байсан. Даарчихсан норчихсон бас ганцаараа ирсэнийг мини багш хараад үнхээр их гайхсан шүү "яагаад ганцаараа ирж байгаад яасын юу болсын гээд асуултууд асуугаал байсан тэр үёд би багшид юу ч хэлээгүй гэр бүлээсээ ичсэн байх л даа. Тэр өдөр би хэнтэй ч тоглохгүй ганцаараа л буланд суугаад байж байсныг мини чи л ганцхан анзаар ч намайг хамт тоглохыг гуйсан ч хариу хэлэхгүй болхоор нь "өнөөдрөөс эхлээд чи миний найз би найзыгаа ганцаарнг нь байлгахгүй" гэж хэлж байсан тэр өдрөөс хойш би бүх зүйлээ яридаг найзтай болсон. Гэхдээ би одоо бол чамтай найз болсондоо харамсдаг.
