Love End War

Prologue

This is weird.

Bakit ako ang nag aayos ng wedding invitation?

Bakit ako natalo sa bet?

Bakit di ko pwede ilagay yung 'I take you as my lawfully un-beloved husband' sa vow ko but siya pwede niyang ilagay!

This is 50 shade of unfairness!

"Oh ang mukha, pangit ka na nga papangit ka pa." Simple lang siyang humigop ng kape at tiningnan ko lang siya nang masama. He's chilling and I'm suffering. Halata naman sa ngisi na ineenjoy niya ang dilemma ko sa vow at invitation.

"Monday's child is fair of face! Maganda ako!"

"You're named Monday kasi you're born on Monday," He paused and sipped his coffee. "Hindi ako tanga Mon, 'di mo ako mauuto sa nursery rhymes na yan."

I huffed in annoyance and returned my eyes in the notebook to rewrite(once again) the goddamn vow.

"Heto na. Check it." Tumabi ako sa kanya at ibigay ang notebook ko. Madaming bura dahil sa error and rewrites but nababasa naman ng maayos. Binasa niya ng taimtim ang nakasulat habang ipinatong ang baba ko sa balikat niya, hinihintay ang reaksyon niya. His brows burrowed as expected.

"Ano tong nasa dulo? 'Till forgiveness do us part'? You seriously think possible yon?" Tanong niya at napangisi ako.

"I thought of it. 'Till love do us part' ang inilagay mo sa dulo ng vow mo dahil mabibitawan mo lang ako kapag mahal mo na ako. And you only want to marry me because you hate me. Iyon ang reason sa last line, therefore, if bawal kopyahin edi babaguhin ko." Kinuha ko ang notebook sa kamay niya at umupo sa hita niya nang nakaharap sa kanya.

His face turned sour but his eyes are definitely interested. Lumaki ang ngisi ko sa tuwa. His irritation is my happiness. It can't be helped.

"I'll marry you, because you can't forgive me. So until mapatawad mo ako..."

Inilapit ko ang labi ko sa kanya hangggang dahan dahan itong lumapat. His lips are chapped but it tastes sweet.
.
.
.
.
"Hindi rin kita bibitawan."