Mars💫

it was just a coffee

Θέλω να ψωφήσω.

Α καλέ είστε και εσείς εδώ?

Σόρρυ μπρο δε σας παρατήρησα.

ΚΑΛΗΣΠΈΡΑ ΒΡΕ ΑΛΑΝΙΑ ΜΟΥ. ΤΙ ΜΟΥ ΚΑΝΕΤΕ?

εγώ από ότι παρατηρήσατε καλοπερνάω(#not).

Και που λέτε αύριο ξεκινάνε τα σχολείο και η ψυχολογική μου κατάσταση είναι λιιιιγο ντάουν γενικά.

Απλά φέτος είναι η τελευταία μου χρονιά στο σχολείο που αυτό συνεπάγεται με ΠΟΛΥ διάβασμα και κούραση. Έχω έναν στόχο(να περάσω ιατρική) και θέλω να τον πετύχω, γιατί αυτό είναι που πραγματικά μου αρέσει να κάνω και με γεμίζει. Με πιάνετε έτσι? ΕΤΣΙ?

τέλος πάντων, πρέπει να ετοιμαστώ για αύριο, ψυχολογικά κυρίως, γιατί θα πρέπει να αντικρίσω όλες τις αχωνευτες φάτσες των τρειςχαριτωμένων συμμαθητών και καθηγητών μου. Ας μην παραπονιέμαι όμως, ένας χρόνος είναι θα περάσει (θέμα χρόνου μου πες θα περάσει κι όμως δεν σε έχω ξεπεράσειιι)

Το μόνο θετικό είναι ότι θα συναντήσω την Άννα ακα την κολλητή μου. Ήμαστε φίλες από όταν ήμασταν μωρά και μοιραζόμαστε τα πάντα. Και όταν εννοώ τα πάντα εννοώ ότι αυτή μου λέει για τα γκομενικα της και εγώ απλά την ακούω. Γιατί χελλοου τα γκομενικα μου έχουν σταματήσει στην τετάρτη δημοτικού όταν ο Γιαννάκης μου είχε κάνει πρόταση γάμου (Φυσικά και αρνήθηκα, μου έπεφτε λίγος).

Επί του θέματος όμως, εγώ πάω να την πέσω γιατί αύριο έχω πρωινό ξύπνημα.

...Λίγες ωρίτσες μετά...

"ΕΥΗ ΞΥΠΝΑ" φωναζει ο αδελφός μου από το δίπλα δωμάτιο. Ποιος τον ακούει όμως. Και όπως κοιμόμουνα με γαλήνη..."ΕΥΗ" ΑΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΠΡΩΙ ΠΡΩΙ ΠΆΝΩ ΑΠΟ ΤΟ ΑΥΤΙ ΜΟΥ

καλημέρα είπαμε?(δεν χρειάζεται)

Και που λέτε έχω έναν αδελφό (δίδυμο) για τον οποίο δεν ξέχασα να σας πω, απλά δεν έχω τι να πω. Αυτά.

Α ναι τον λένε Κώστα.

Ανοίγω τα μάτια και του ρίχνω είναι δολοφονικό βλέμμα, αλλά τελικά πέφτω με τα μούτρα στο μαξιλάρι και αρχίζω και κλαψουριζω "τι θες από τη ζωουλα μου?"

"Εγώ τίποτα" μου απαντάει "το σχολείο όμως θέλει ΤΗ ζωή σου, οπότε σήκωσε τον κωλο σου, ετοιμάσου και πάμε"

"Καλαααα" σηκώνομαι και αφού ετοιμαστώ παίρνω ένα μήλο στο χέρι και μαζί με τον αδελφό ξεκινάμε προς το σχολείο.