Listen To The Moment

Prologue

                    DISCLAIMER:
This is a work of fiction, name, place, characters, and event mentioned in this story has nothing to do with it.
If some scene or situation may have resemblance in real life, remember that this story came from the authors imagination. I do not intend to hurt anybody in this story. This story contains, error, typos, wrong grammar and imperfect scenes. If you're a perfectionist reader, you can skip my story.

STRANGER?

"Ang galing kumanta ni Reon, 'no?" I heard one of my classmate said. I've heard his name countless times. He seems famous.

"Ru, tara cafeteria," napabalikwas ako nang tawagin ako ni Gil, my friend.

"Yeah, sure." I said. Kinuha ko lang 'yung wallet ko at sumama na sa kanya.

It's our first week of f2f class pero parang ang dami ng nangyari. Madami na rin akong nakilalang kaklase that turned out to be my friends. I really thought I'm not gonna have a friend this school year. Pero salamat sa Panginoon at madami akong naging close na mababait na kaklase!

First face to face class, I was trembling. I don't know how to communicate with others! My anxiety attack seeing many people kills me. Hindi ko pa kaklase mga kaibigan ko last year that's why I really do feel uncomfortable. Since first week palang ng f2f, required mag civilian. I'm wearing a plain white t-shirt, and a wide leg pants. I tack-in my shirt, so it'll look more presentable and clean.

Bumili lang kami ng makakain ni Gil at bumalik din kaagad. While on our way to our room, may naririnig kaming mga komusyon ng mga teacher.

"Ma'am, 'yung mga students mo konting-konti nalang mapapalipat ko na! Napaka-ingay sa senior building!" I heard our jhs coordinators said. Nagkatinginan kami ni Gil at sabay nagtaas baba ng kilay. Mukhang may lilipat ng building, ah. Napangisi ako sa isipang 'yon at bumalik na rin kaagad sa aming room.

Our second period of class just ended, kaya break na namin ngayon. Kami ni Gil ay bumaba para bumili ng makakain. Pababa palang kami ay may mga naririnig na kaming bulungan about sa mga grade 9 na papalipatin ng elem dept.

"Last warning na daw nila Gelo doon, nakaka interrupt daw sila ng mga senior students na nag-aaral do'n!"

"Oo, my friend from their section also told me about that! Kadami pa namang pogi sa main campus!"

I heard so many people talking about that. Parang kanina lang naririnig namin mga teacher tas ngayon kumakalat na? Chismis nga naman. Napailing nalang ako at 'di na pinansin ang mga naririnig.

After break, bumalik na rin kami agad. Ma'am Javier, our teacher in Filipino, the terror one. Makikita mo palang hair clips sa buhok n'yang kulot matatakot kana! Mahilig rin mamahiya kaya lahat kami takot sa kanya.

Our class ended smoothly. Si Gil umuwi na dahil may sundo, ako naman hinihintay nalang si Mama. Mag-isa ko dito sa round table. May isang lalake akong kasama na naka-upo rin sa isang round table. Obviously a student of St. Catherine School, he's wearing a white polo, black pants with his blue ID lace on him. He's wearing a face mask kaya hindi ko buong makita ang mukha n'ya. He have his guitar on his lap, and gently strumming. He's strumming Estranghero by cup of joe!

He's silently strumming, I look at him and he looks awesome. Mukhang gwapo, mestizo, mukhang matangkad, he looks hygienic and snob.

While hearing him strum his guitar, naisipan kong i-drawing s'ya patago. Pasulyap-sulyap ako sa kanya habang drinadrawing ang kanyang porma ngayon. Napatingin ako sa kanya nang marinig ko s'yang kumanta. He's voice is fucking angelic! Sa itsura palang mukhang panalo na! 'yung boses pa n'yang napakaganda pakinggan!

"Ako ay litong-lito

Saan ba ito patungo

'Di ko na alam kung dapat bang ihinto

'Di alam ang sasabihin

'Di alam ang aking gagawin

Kung mananatili sa 'yo

Minamahal kong estranghero"

'Di ko namalayang nakatitig na pala ako sa kanya ng matagal. Napansin n'ya atang may nakatitig sa kanya kaya napalingon din s'ya sa akin. Tumikhim ako at binalik ang tingin sa aking ginagawa. Tumigil na s'ya sa pagkanta at inayos na rin ang kanyang gitara. Nakakahiya ka, Daniela!

Patago kong tinampal ang aking ulo sa kahihiyan! Titingin na nga lang 'yung halata pa! Ang bobo mo, Ru!

Hindi na rin ako makapag focus sa drinadrawing ko kaya tumigil na rin ako. Nanatiling nasa kamay ko ang papel at ballpen. May narinig akong busina, hudyat na nandyan na si Mama. Aghh!! Life saver as always! Pinasok ko lang ang papel at ballpen sa hawak hawak kong envelope at naglakad paalis na. Naiwan s'yang mag-isa do'n.

Pagkapasok sa kotse ni Mama ay ramdam ko na ang hingal! Naglakad lang naman ako pero hinihingal na ako! Maybe because of the atmosphere we have there!

Umupo ako sa backseat at binaba ang envelope na hawak ko sa tabi ko. Pinikit ko ang mata ko dahil sa kakahiyang nagawa ko kanina! I shook my head and breathe deeply. Minulat ko ang mga mata ko at deretsong tumingin sa may dashboard.

"Napagod ka?" Napatingin ako sa likuran ni Mama na ngayon ay nagdadrive.

Yes po, gusto ko na magpahinga, Ma." I said.

"Sige, pero magtanghalian ka muna bago magpahinga siguradong gutom ka na." She said, looking at the rearview mirror. Nginitian ko lang si mama at tumango.

Tinignan ko ang envelope na nasa tabi ko at binuksan. Nakita ko 'yung drawing ko sa kanya, kanina. Napangiti ako dito at tinuloy. It's my first ever to draw someone I don't know, a stranger.

I wanna know him...