The legend of the eastern-lake

Middagje zwemmen

Tring... Tring...
May's telefoon ging. Ze zuchtte, eig kon ze niet opnemen. Ze zat op de fiets! Toch pakte ze haar telefoon uit haar jas.
Ah, net opgehangen! Ze keek wie er had gebeld. Yara, shit... haar ogen sprongen naar de digitale tijd bovenin het scherm. Ze snapt wel dat Yara had gebeld. Waarschijnlijk stonden ze al een tijdje bij het meer te wachten. May was 15 minuten te laat! Ze fietste snel door. Het meer kwam steeds dichterbij. Even later zag ze Yara en Avelyn. Ze stonden bij hun fietsen op haar te wachten.
'Ben je daar eindelijk,' zuchtte Yara.
'Het spijt me, ik was te laat vertrokken.'
'Maakt niet uit joh, we hadden niks anders verwacht!' Ze lachten. May stond in haar vriendinnengroep wel bekent om te laat komen. Snel zette ze haar fiets in de fietsenrekken.
'Zullen we dan maar?' Vroeg Avelyn. May pakte haar strandtas uit haar krat en met z"n drieën liepen ze naar het strandje. May had haar slippers uit gedaan. Het warme zand leek haar voeten te koken. Het was echt kaulo druk. Iedereen had blijkbaar het geweldige idee om met 30 graden hier te gaan zwemmen. Wat ook wel logisch was. Nadat ze een leuk plekje hadden uitgekozen, legde ze hun handdoeken daar neer. Yara had een tas voor snacks meegenomen. Het was rond lunchtijd dus ze waren wat gaan eten.
'Hey meiden, willen jullie weten waarom er niemand aan de andere kant van de ballenlijn zwemt?' Begon Yara ineens.
'Dat is toch gewoon omdat daar vissen zwemmen ofzo,' Gokte Avelyn. Ze keek May vragend aan.
'Ja, inderdaad. Het was daar toch meer dan 20 meter diep?' Vroegde May er aan toe. Ze keken allebei naar Yara.
'Meiden, nooit gehoord van de legend of the eastern-lake?' May en Avelyn schudden hun hoofd.
'Er zou 200 jaar geleden een man verdroken zijn in dit meer. Toen hij aan het vissen was, klapte zijn boot om. De boot ligt nog steeds in de bodem van het water. En wie er over de lijn zwemt en dus in de buurt komt van het bootje, wordt naar beneden gesleurd en komt niet meer boven.' May keek richting het water. Waar vele mensen onbezorgd aan het zwemmen waren, niemand aan de andere kant van de lijn inderdaad. Daarna keek ze weer naar Yara.
'Denk jij nou echt dat er een of andere creep in het water zit die je naar beneden sleurt?' Zei May lachend. Ze keek opzij en zag dat Avelyn zonder iets te zeggen naar het water staarde.
'Hé, Avelyn.'
Avelyn schrok op. Ze keek bang. 'Ik heb mijn vader hier weleens over horen vertellen.' Haar stem trilde. 'Hij vertelde dat zijn over-overgroot opa, de Drowend Fisherman was...'