NMD SERIES 1: A Song Easily Written

Prologue

Lovelace Quevedo

"If I can't be close to you, I'll settle for the ghost of you. I miss you more than life. And if you can't be next to me, your memory is ecstasy."

Justin Bieber, Ghost

"Another shot please!" Utos ko sa bartender na nakatayo sa harapan ko ngayon. Agad naman itong tumalima at inabutan ako ng isang shot ng whiskey. Gusto kong magpakalasing ngayon.

October 29.

The most memorable day of my life. The most joyous day of my life. My bliss. My perfect happiness. My great joy. But today it feels like the most painful day.

How I wish, I could turn back time and rewrite what's already written in the past. I wish I could go back  to  the times that I'm still caged to his tight embrace. Only if I could go back, I will never ever let go from his hugged.

"Give me one bottle na nga. Kulang ang paisa-isang shot lang." I hear the bartender giggled at my remarks before giving me the one bottle of whiskey.

Shot after shot. Ang nasa isip ko lamang ay magpakalasing hanggang sa tuluyang matapos ang araw ng ika-29 ng Oktubre.

After this, kapag iba na ang araw, kapag lumipas na ang ika-29 ng Oktubre, babalik na akong muli sa dati kong buhay.

Muling ibabaon sa limot ang sakit ng nagdaan hanggang sa sumapit ang ika-29 ng Oktubre sa kasunod na taon.

Hindi ko alam na ganun pala kasakit alalahanin ang masasayang nagdaan. Yung mga greatest moment. The moment that I treasure the most.

Pagtapak ng paa ko sa school premises agad na nilapitan ako ng gaurd at sinabing dumiretso sa gym dahil may morning assembly daw.

I walk my way to the gym. Nakakunot ang noo ko dahil wala ni isang estudyante akong nakitang na nakakalat sa school premises.

It's very unusual lalo na at medyo tinanghali na ako ngayon. But I just shrugged my thought and silently walk.

The moment I opened the door of the gym, agad kong nahigit ang hininga ko. Sobrang dilim sa loob ng gymnasium kaya agad along napalingon sa likuran ko kung nasaan maliwanag ang sikat ng araw.

Biglang nagsitaasan ang balahibo sa aking katawan. Pakiramdam ko ay nasa isa akong palabas na katatakutan. Nagdadalawang isip tuloy ako kung tutuloy pa ba ako ng pagpasok o kaya naman ay hindi na. But there's this feeling slowly growing in my heart telling me to come in.

I heave a sigh before stepping in. The moment na makapasok ako ng tuluyan at sya ring pagsara ng pintuan sa aking likuran. Ilang beses kong sinubukang buksan ang pinto pero bigo ako.

Agad kong kinapa ang cellphone ko sa aking bulsa pero wala akong nakapa and it hits me, naiwan ko ang phone ko sa bahay.

I take a step forward and I feel amaze ng magkaroon ng ilaw sa dalawang gilid ng aking nilalakaran. I step again and another light opened.

From that moment, agad napalitan ng saya ang kanina ay takot na nararamdaman ko.

Nasiyahan akong muling humakbang kasabay ng pagbukas muli ng ilaw sa may aking paanan.

Step after step and I'm in an awe when a light from above opened. And there, petals of rose falls like a snow kasabay ng pagtugtog ng aking paboritong kanta. Matapos ang ilang minuto, nagkalat na ang mga rose petals sa sahig. I saw my classmates holding violet balloons. And my schoolmates cheering for us. Pero hindi iyon ang nakaagaw ng pansin ko kung hindi ang taong naglalakad patungo sa akin sa ilalim ng spotlight habang kumakanta.