Marketin kenarında futbol oynayan çocuklara neşeyle ''günaydın'' diyerek caddeye çıkacağını düşündüğüm yola doğru ilerledim.Burada ki ilk günümdü ve yeni okulumu tek başıma bulmak benim için büyük bir sorundu.Sokağın sonunda ki hareketlilik beni tedirgin etti arkama baktığımda kimsenin olmamasından dolayı ürktüm.Onlara yaklaştığımı fark edince hızlıca çöp konteynırının yanına çömelip olan biteni izlemeye koyuldum.İçlerinden biri yüksek sesle ''Polis geliyor!!''diye bağırarak tam önümden koşarak geçip gitti diğerleri de onun peşine takılıp hızlıca kaçtıklarında konteynırın arkasından dolanıp yerde yatan çocuğa doğru koştum yanına ulaştığımda çok bitkin gözüküyordu.Bir elimle beline destek verirken diğer elini omzuma koyup bir kaç uğraş sonra onu yerden kaldırdım.Her an yere yığılacak gibiydi.''Birazdan polisler gelecek biraz dayan '' diye söylendiğimde baygın bakışlarıyla bana bakarak ''iyiyim ben ''dedi.İyi olmadığını biliyordum o yüzden üstüne gitmeyecektim.Siren seslerini duyunca hızlıca onu apartmanın dar çıkıntısına yapıştırıp önüne geçtiğimde ne kadar komik bir pozisyonda olduğumuzu düşündüğüm de sırıtmamak için dudağımı ısırmak zorunda kaldım.Elini dudağına götürdü ve eline gelen kanı kot ceketine sildi ardından ''Bana neden yardım ettiğini düşünmüştüm de şimdi anlıyorum''dedi imalı bir sesle ardından gülümseyerek beni baştan aşağı süzdü eminim ki şuanda kıpkırmızı olmuştum.Sanki hiçbir şey olmamış gibi konuşmayı denedim ''Anlayabilmende bir şey en azından '' diye mırıldandığımda büyük bir yanlış anlaşılma olacağını düşündüm ''kabul ediyorsun yani ''o bunu söylediğinde o soğuk havada yandığımı hissediyordum .Saçlarımla yüzümü gizlemeye çalışırken ''Domatesler aşkına bu da ne böyle saçların daha uzun olmalı''dediğinde yerin yarılmasını istemiştim.Polislerin gittiğini düşünerek ''hadi gidelim pansuman yapmalıyız ''dedim kanayan yarasına bakarak gerçekten çok kötü gözüküyordu ama hala şaka yapmaya çalışıyordu.''Nereye?''dedi tek kaşını havaya kaldırarak bunu yaptığında dudağından küçük bir inilti kopmuştu yarasından daha fazla kan aktığında ''Eve'' mecburdum onu bu şekilde burada bırakamazdım ilk günden okulu asmam kadar kötü bir şey olamazdı ama bunu umursamayacak bir anneye sahip olmam kadar da iyi bir şey olamazdı.
İçeriye gireli 30 dakika kesin olmuştu ve ben banyonun büyüklüğünden şikayet ederek pansuman yapmak için malzeme arıyordum çocuğa baktığım da banyonun kırmızı duvarına yaslanmış boş gözlerle beni izliyordu.Daha tanışmadığımız aklıma gelince ''Adın ne ?''diye sordum ''Arda senin?'' o nu söylerken pansuman eşyalarını bulduğum için sevinçle ''buldum'' diye ciyakladım Ardanın ''garip''diye homurdanmasına karşılık sinir bozucu bakışlarımı ona göndererek ''niye bulamaz mıyım?''dedim imalı imalı.Onun kahkaha atması ve bunu yaparken ara ara konuşmaya çalışması içimde çözemediğim şeylerin olmasına neden olmuştu.Ona anlamaz bakışlar attığımı görünce bir anda gülmeyi kesip konuşmaya başladı ama dokunsam gülecek gibiydi ''Yanlış anlama sabahtan belli gülmemek için kendimi zor tutuyorum komiksin senin yanındayken kendimi çok dinç hissettim''o bunları söyleyince düşünmeye başlamıştım acaba bendemi onun yanında mutlu olmuştum ? acaba uzun bir aradan sonra mı gülmüştüm,utanmıştım,korkmuştum? adını bilmediğim o duygu da neyin nesiydi ?
