de stoep.

De schoolbel gaat, yes.. eindelijk dacht ik, eindelijk weg van deze nare plek.
Snel deed ik mijn rode kluisje open en pakte ik mijn spullen, ik deed mijn jas aan en liep nou ja rende de school uit.
Yes gelukkig mijn fiets staat nog in de stalling, nu hopen dat Pim, Lieke en Rob deze keer me geen lekker band hebben gegeven.
Langzaam kwam ik dichterbij mijn fiets, als ik nu een lekke band heb kom ik niet optijd om mijn tweelingbroetjes op te halen van school.
Het was hun eerste dag op hun nieuwe school, ik kan ze nu echt niet laten zitten.
"Yes" riep ik hart op toen ik zag dat mijn band niet lek was, ik had het gevoel dat iedereen me aan keek maar heel eerlijk gezegd kon me dat even niks schelen.
Ik werd duizelig zo duizelig op de fiets, ga ik dood? Nee blijf rustig Maartje zei ik tegen mezelf.
Ik raakte in paniek het zweet liep over mijn voorhoofd... ik wilde schreeuwen, schreeuwen of iemand me kon helpen.
Maar ik fietste door, zoals ik altijd mijn gevoelens weg stop.
Ik moest er zijn voor mijn broertjes dat was het belangerijkste.
Huh, wat? Ik ben gewoon 5 minuten te vroeg bij hun school... het voelt alsof ik niet op deze wereld ben.
Ik zag dingen om me heen gebeuren maar het voelt alsof ik er gewoon niet ben.
"Maartje Maartje" hoor ik ineens ik kijk en mijn broertjes komen op me afrennen.
Kom mee, zeg ik snel met een trillende stem.
Eenmaal thuis gooi ik mijn sleutels op tafel ik ren naar boven, ik was nog niet boven aangekomen of ik hoor al een van mijn broertjes huilen.
Ik ren naar beneden.... Nee, nee, nee, nee... dit meen je niet de buitendeur staat open.
Ik kijk naar de bank en alleen mick zit met tranen in zijn ogen zijn appeltjes op te eten.
Waar is je tweelingbroer? vraag ik, er kwam geen geluid uit zijn mond... ik schreeuwde tegen hem: zeg het nu!
Ik voelde me een slechte zus maar ik overzag het echt even niet meer... ik rende naar buiten.
Pfff gelukkig hij zat op de stoep... huh? Zag ik dat nou goed?  Een hond? Wat?
Nee nee ik had het weer, een paniekaanval? Nee zo voelde het niet.. het leek wel alsof ik in een bubbel zat een bubbel die niemand kon breken.
"Woef, Woef" een kleine wazige vlek komt dichterbij, ik knipper met mijn ogen.
Een hond? Ja! Een hond! Het leek wel alsof ik aan het dromen was.
Mijn broertje mompelde zachtjes: "sorry".
Hét is goed zeg ik tegen hem, hij duikt in mijn armen.
Er word getikt op mijn rug, ik draai me om en daar stond mijn andere broertje.
Hij probeerde iets te zeggen maar het lukte hem niet, ik aaide hem over zijn blonde haren hij begon te lachen en hij gaf me een voorzichtige knuffel.
Ik keek vervolgens snel of de hond een halsband om had waar zijn naam op stond.. maar niks.
Het was waarschijnlijk een zwerf hond, we liepen naar de voordeur.
Oh nee dit meen je niet, de deur was dicht gevallen maar ik had geen sleutel.
Gek genoeg kreeg ik deze keer geen paniekaanval, toen bedacht ik me dat mijn moeder pas om 21:00 thuis kwam van haar werk.. en mijn telefoon lag nog binnen.
Snel zocht ik naar een oplossing maar ik kon niks bedenken, de buren hadden onze sleutel ook niet want we zijn hier net komen wonen.
Tja dan zit er maar één ding op... wachten!
Het werd donker.. mijn broertjes waren moe en het leek wel een eeuw te duren voordat mijn moeder thuis kwam.
Ik had met mijn broertjes een naam verzonnen voor de hond... Simba! Zo heet hij.
Simba hield ons geselchap het was fijn.. ik wil al zo lang een hond.
Ik voel me zo eenzaam, ik heb het gevoel dat niemand me ziet alsof ik onzichtbaar ben voor iedereen.
Simba legt zijn kop op m'n schoot.. het voelde fijn, ik had het gevoel alsof hij me begreep.
Daar zat ik dan op de stoep met mijn lieve broertjes en mijn hond Simba..
Ik hoop dat het mijn hond is, zo voelt het wel.
Het word ineens licht voor mijn ogen ik doe ze open en er komt een auto de straat in rijden.
Ik keek nog eens goed en ja.. het is mijn moeder.
Ze heeft vast een leuke collega op haar nieuwe werk ontmoet waar ze even mee naar huis is gegaan.
Zo gaat het altijd, mijn moeder krijgt een nieuwe vriend, het gaat uit, en wij moeten weer verhuizen.
Dat zal wel de rede zijn dat ik geen vrienden heb.. of ik ben gewoon niet leuk genoeg ik denk heel eerlijk gezegd het laatste.
Ik hoor de hakken van mijn moeder geluid maken op de grond.
"Sorry sorry" roept ze hard!
Mama niet zo hard schreeuwen je maakt de hele buurt wakken met je gekrijs..
Ze begint heel vreemd te lachen en ze doet de deur open..
ik zie het alweer ze is dronken, ik moet straks natuurlijk mijn broertjes op bed leggen en alles regelen.
Terwijl ik ook gewoon mijn eigen leven heb.
Het ene moment voel ik me super gelukkig en het andere moment zie ik het allemaal even niet meer zitten.
Tja ik ben het gewend...
Ik moet alles regelen, maar.. ik heb nu een hond, het voelt niet alleen als een hond, het voelt als een vriend, een maatje.
Hij begrijpt me.
Ik houd nu al van je Simba <3