Het moest...

~29~ Nee, nee, nee

Amy

Ik zit vast in een droom wereld waar ik voorlopig niet uit kom, ben ik bang. Ik loop door een donker bos, David, Miskür, Milo en Michael, ze staan allemaal in de verte, ze staan te vechten, maar waarom? Ik loop door, een mysterieuze mist komt opzetten en een zoete stem klinkt door de duisternis heen.
Kiest voor leven of dood, keuzes moeten worden gemaakt binnen een uur, of anders zijt gij te laat en word er gekozen voor u. Het geen dat het meest in de weg ligt zal nodig zijn voor uwe keuzes, maak ze gauw, maar denkt goed na voordat er een overhaaste beslissing plaatsneemt.
Wat? "W-wat moet ik kiezen?" vraag ik helemaal in de war. Ik wacht een paar minuten, maar krijg geen antwoord op mijn vraag. Wat moet ik doen? Het geen dat mij het meest in de weg ligt? Na een uur trekt de mist weg, en weer zie ik David, Miskür,  Milo en Michael om me vechten, het geen dat me het meest in de weg ligt. Ik weet het! Het geen dat me het meest in de weg ligt zijn de jongens. Ik moet een keuze maken tussen hun. Volgt uw hart en de juiste keuze is gemaakt. "M-maar ik weet niet wie ik moet kiezen," zeg ik onnozel. Volgt uw hart. Klinkt het weet. "Hoe moet ik mijn hart volgen?" vraag ik, maar krijg geen antwoord. Ik ga zitten op de grond en leg mijn hoofd op mijn handen. Ik weet het niet meer, wat moet ik doen? Wie moet ik kiezen? Wat voor keuze is dit? Langzaam beginnen warme zoute tranen over mijn wangen te glijden. Ik weet het niet meer. Een ijzig koude klauw raakt plots mijn schouder aan, geschrokken spring ik overeind, maar struikel over een boomwortel waardoor ik val. Ik kijk om me heen en zie een robot achtige wolf met maar één oog. Langzaam sta ik op en loop achteruit. De robot wolf kijkt me met schuine kop aan. "K-k-k-kie-ies sne-e-el," klinkt de haperende stem van de wolf. "Wat?" vraag ik op beleefde toon. De wolf beweegt zijn kop iets opzij, maar glitcht heel erg. "J-je m-oe-oe-t sne-el k-kie-z-zen, ande-ers geb-b-beurt d-d-dit-t  o-oo-ook met j-j-jou," hapert de stem, terwijl. Geschrokken kijk ik op. "Gaat dat ook met mij gebeurden?" vraag ik angstig. "J-j-ja," hapert de robot wolf terwijl hij treurig naar de grond kijkt. "Is ditzelfde jou overkomen?" vraag ik meelevend met een hand voor mijn mond. De wolf knikt glitchend. "Oh, wat erg!" roep ik min of meer. Ik kijk naar de grond waar een wit puntje uit de aarde piekt, nieuwsgierig trek ik voorzichtig aan het puntje.  Een brief komt tevoorschijn.  Langzaam open ik de brief als ik zie dat mijn naam er meerdere malen op staat. Ik begin te lezen, maar grotendeels is onduidelijk en weggevaagd. Hmm, ik kan er niet veel zinnigs uit halen. Een hevige pijn ontstaat in mijn bovenarm, met het gevoel dat iemand iets in mijn arm spuit met een naald. "I-ie-iema-and h-he-eeft v-o-o-oor je gek-k-ko-z-zen," klinkt de droevige robot wolf stem. "Wat nu? Wat gaat er met jou gebeuren?" vraag ik haastig. De robot wolf schud zijn kop. "Jij verdient een beter leven dan dit!" zeg ik tegen de robot wolf. "I-ik he-eb mijn l-e-e-even v-v-verg-g-gooi-it," zegt de wolf. Er moet toch iets zijn dat de wolf ook weer een normaal leven kan leiden? Een deur opent even verderop in het bos, het getal 1 staat boven de deur. Ik weet zeker dat het staat voor dat alleen ik er doorheen kan, maar ik gun de robot wolf ook een leven,  ik ken hem of haar niet, maar het is zo vresekijk zielig om vast te zitten in een robot wolven lichaam. "D-dat is jouw d-d-eu-eu-eur," zegt de wolf droevig. "Ik wil dat je meeloopt, zodat ik je nog een tijdje kan spreken, okay?" vraag ik op mijn liefst. De wolf knikt en lijkt voor een momentje te glunderen. Samen lopen we naar de deur. 
Wat zal uwe keuze zijn?   Hoor ik de zoete stem weer zeggen.  "Dat ik niet ga!" Schreeuw ik en duw ondertussen de robot wolf door de deur en sluit de deur. Foute keuze!  Klinkt een duivelse stem. Ik ga hier echt spijt van krijgen. Langzaam voel ik hoe ik verander ik een roestige oude robot wolf. "Sorry," zeg ik zacht en sluit mijn ogen.