sanki bi yıldız kaydı, evet evet bu bi yıldız... sanırım benim dilek tutmamı istiyormuşçasına kaydı... bende gözlerimi kapattım ve bir dilek tuttum ve sonra gözlerimi açtım ben gözlerimi açana kadar zaten kaymıştı...o yıldız... parlak ve güzeldi, ba...
Ben Alice ,18 yaşındayım, sonbahar mevsimi ve tabiki bildiğiniz gibi fırtınalar , yağmurlar ve soğuk geceler var ve bunlardan en çok sevdiğim şey yağmur... yağmur'u severim çünkü ne zaman depresif ve kötü hissetsem hep o yardım eder bana altında ıslanırım ve beni kendime getirir... , Bu gecede dışarda ıslanıyorum kulağımda hafif bi muzik, kepli hırkam, dar sessiz karanlık sokaktaki ben ve gök gürültüsü ile yağan yağmur... Islandıkça ıslanıyorum bu güzel yağmurda, yerde tek tük çöpler olan bu sessiz sokakta yalnızım eve dönmeyi bu güzel yağmuru bırakıp gitmeyi düşünmüyor ve bu yağmur'da ıslandıkça ıslanıyorum, bu hoşuma gidiyor çünkü beni kendime getiriyor, beni rahatlatıyor. Kulağımdan kulaklığı bi süreliğine çıkardım biraz daha yürüdüm ama yoruldum hem sonradan gelen o hafif ürperti beni eve gitmeye zorluyordu sanki... bir süre daha düşündüm ve gitmeye karar verdim ve o sırada gelen ses beni anlık duraksattı ve gelen sesin kaynağını merak etmiştim,anlık arkama baktım sanki biri varmış gibi bir sezgi oluştu içimde... evet evet biri vardı sanki, merak etmiştim ben bu sokakta yalnız olduğumu düşünürken benim bu güzel yalnızlığımı bozan o kişi kimdi bunu düşündükçe merakım artıyordu ellerim buz gibiydi tir tir titriyordum ve korkunun da bu titremeye etkisi vardı tabiki ama önemsemiyordum çünkü hoşuma gidiyordu bu soğuk ,sesin geldiği yere doğru yürümeye başladım... Ama birşey bulamadım.Artık kararımı vermiştim, eve gitmeliydim. korkmuştum biraz...ve de üşümüştüm baya her ne kadar bu güzel yağmuru bırakmak istemesem de bırakmak zorundaydım, başım belaya girebilir düşüncesi kafamda dönüp dolaşıyordu...daha da kötüsü yorulmuştum her an yere yığılacağım gibi hissettim ayakta durmak zorlaşıyordu git gide.., artık ayaklarım bana itaat etmiyorlardı,yorgun düşmüşlerdi, spor ayakkabım sırılsıklam olmuştu. gözlerim kapanıyordu o gelen uyku... Ağır ağır eve doğru yürümeye başladım gerçekten yürürken küçük taşlara ayağımla vuruyordum.Ay bulutların arasından zar zor fark ediliyordu bazı zamanlar hiç görünmüyordu bile fırtınanın sesi gittikçe şiddetlenmeye başlıyordu saat'e baktım saat gece 1'di eve gidip uyumam gerekirdi bense hala bu sokakta soğukta ağır ağır yürüyordum bu tam bir aptallıktı adımlarımı hızlandırdım ve eve doğru yürümeye başladım geçtiğim sokaklardaki hiç bir dükkan açık değildi tabi normal olarak ,açık olan tek yerler barlar ve pavyonlardı benim de bunlarla bir ilgim yoktu tabiki... neyseki evin önüne gelebilmiştim hızlı yürüdüğümden dolayı kalbim hızlı atıyordu ve nefes nefese kalmıştım odama girdim o güzel kocaman yatağıma attım kendimi ve sonra kalkıp pijamalarımı giydim ve yatağıma girip uyudum...
Oops! This image does not follow our content guidelines. To continue publishing, please remove it or upload a different image.
