SARAYATİK MAHALLESİ

🌠 (1)

🌠

Burnumu çekip kollarımı bacaklarıma daha sıkı dolandığım anda ayaklarımın ucunda şık bir ayakkabı belirdi. Kafamı yukarı doğru kaldırınca onunla göz göze geldim. Kaşları çatık, elleri kumaş pantolonun cebinde ne olduğunu anlamaya çalışır bir şekilde beni inceliyordu.

"Kız çocuğu, ne yapıyorsun burada?" diye konuştu bana hitaben.

Sokak lambasının ışığı yüzüne vurmuş kusursuz görüntüsünü daha da güzelleştirmeye çalışır gibi yüz hatlarını belirginleştirmişti.

Bana nasıl hitap ettiğini hatırlayınca yüzümde alaylı bir gülüş belirdi. Kimbilir nasıl gözüküyordum. Ağlamaktan yüzüm kızarmış ve gülüyordum. Deli olduğumu düşünebilirdi. Düşünmeliydi de. Ona deli oluyordum.

Yüzüne baktım. Kahkaha atmaya başladım. Kesinlikle kafayı sıyırmış olmalıydım. Gülmem durulana kadar beni inceledi. Tek bir mimiği oynamadı. Boş bir duvara bakar gibi baktı. Her zaman öyle bakmıyor muydu zaten?

Sakinleşince ayağa kalktım. Kalçama elimle vurup tozunu silkeledim. Kapşonlu hırkamın kolları ile yüzümü kabaca sildim. Karşısına geçip yüzüne baktım.

Yüzüne daha yakındım şimdi. Boyumun uzun olduğuna şükrettim. Omzunun hafif altına geliyordum. Aynı şekilde bana bakıyordu.

Alaycı bir şekilde "hah!" dedim ve devam ettim. "Sanki bilmiyorsun." Yüzüme bir süre baktı. Sessizlikten rahatsız olmuş gibi "bilmiyorum." dedi tok bir sesle. İç çektim. Sesini her duyduğumda böyle oluyordu. Etkisi altına giriyordum.

Yanından geçip gitmek için hareketlenince koluma parmaklarını sardı. Kalp atışım yükseliyordu. Acaba duyma ihtimali var mıydı? Kulaklarım uğulduyordu. Kalbim boğazımda atıyordu sanki.

" Neden ağlıyordun?" diye sordu. Söyleyemezdim ki. Artık nişanlıydı. Ona olan aşkımı rahat bir şekilde söyleyemezdim bundan sonra. Unutmalıydım. Onun gözünde bir kız çocuğundan farkım yoktu.

Gözümden bir yaş yanağıma doğru süzüldü. "Hayırlı olsun nişanlanmışsın. Umarım mutlu olursunuz." dedim yüzüne karşı. Kolumu ani bir hareketle çektim. Ardıma bakmadan eve doğru yürüdüm.

🌠