Taehyung'u gördüğüm ilk andan itibaren onu sevmediğim bir gün geçirmedim. Aklım yerinde değilken, hayatımın en berbat kararlarını verirken bile hepsinin arkasında düşündüğüm tek şey onu ne kadar sevdiğim, onsuz yaşayamayacağımdı. O da bensiz yaşamasın istedim sanırım içten içe. Taehyung'a duyduğum sevgi o kadar büyüktü ki beni yok etti. Yanlıştı, berbattı ama bundan hiç pişmanlık duymadım. Onsuz yaşamanın nasıl bir his olduğunu tattığım andan beri her gün bunu düşünüyorum. Depresyonun pençesindeyken bile doğum günümde yalnızca tek bir şey dilediğimi hatırlıyorum. Taehyung'un güzel bir hayatı olsun. Ben olsam da, olmasam da. Taehyung. Yalnızca Taehyung.