vanteanth

Bubble Tea And Cigarettes - Santa Monica

Kırık bir kalple kaldığım buruk bir özlem.

Nereye gittiğini bilmediğim adımlarımın durağı yine senin kapın. Haklı olan ben olmama rağmen neden buradayım? Belki senden duyacağım iki cümlenin beni teselli edip seni affedebileceğim bir umut kapısını arayabilecek olmamın arayışıyla geliyorumdur. Belki de seni memnun etmeye çalışırken olan parçalanışlarımın öfkesiyle pencerene taş atma hırsıdır beni harekete geçiren. Merak etme, asla basmayacağım o zile. Korkma, görmeyeceksin beni. Endişelenme, karşılaşmayız bir daha. Güçle geldiğim yolu, aynı şekilde seninle ilgili düşüncelerin eşliğinde güçle gidiyorum. Bazen iki kolum boynuna sarılmış bir anda tüm kötü şeyleri unutuyorum. Bazen de iki elim yakanda hesap soruyorum. Bir daha buralara uğramamak adına ayak izlerimi son kez yağmurun ıslattığı toprağa bırakıyorum.

Bu gece kendimi kahretsem iyi olacak. Başka türlü aklım başıma gelmeyecek gibi.

Özledim kitap okumayı, okumayalı epey oldu. Ama okuyacağım her satırda bir bıçak yarası daha saplansın istemiyordum göğsüme, her satırda yazan hissin bana bu kadar tanıdık gelmesi rahatsızlık veriyordu çekilemez şekilde. Bu nedenle kaçar oldum yine. Maalesef ki zihnimi öldürdüm bu şekilde. Daha iyi olurum diye sandığım düşünce, her şeyde olduğu gibi daha beter hale getirdi beni. Beni bekleyen çok kitap var kitaplığımda ve kütüphanemde, bir yerden başlamak lazım yine.

İnsanların hayatlarında küçük bir karede bile hatırlanamayacak kadar yer edinemeyen biriyim. Ne yaparsam yapayım ne söylersem söyleyeyim hiçbir zaman yaranamayacağım ve hatırlanmayacağım. O kadar şeye rağmen her şeyi bu denli basitçe kenara atıp beni hiçe saymak neden bu kadar kolay? Silik bir yüzden başka bir şey değilim.

Hüzünü seviyorum. Acı çekmeyi seviyorum. Ağlamayı seviyorum. Tüm bunlar gerçeklikle aramda olan tek bağ, ve bu bağ kaybolsun istemiyorum. 

Yine ağlayarak dışa vurmak yerine yazarak rahatlatıyorum kendimi. Tabi yazabilirsem.

Ve sanki her şey bir anda omuzlarıma yüklenmiş gibi. 

Siktir.