Chapter 10
Sa araw-araw na ginawa nang Diyos ay mas lalong nanghihina si Lolo at palagi nalang nakahiga dahil madali na syang mapagod. Isang araw ay kinailangan pang umuwi ni Mommy sa Pilipinas para lang asikasuhin ang ilang mga business doon at sandaling iwanan kami dito. Nag-hired nang ilang nurse para maalagaan si Lolo pero sadyang matigas ang ulo nya at kadalasang hindi sumusunod sa mga ito.
Thanks God dahil andito si Chris na kadalasang nagaalaga sa kanya. Lolo likes Chris so much at hindi ko alam kung maganda ba ‘yun oh, Hindi. I always feel theaten sa kahit na sinong lalapit sa at nagkakagusto sa kanya. That’s my weakness.
Nang sa wakas ay natanggap ang proposal na ginawa ko ay sobrang ikinatuwa ko ‘yun. Sinabi ko ‘yun kay Lolo at hindi ako makapaniwalang isang araw sa buhay ko nanaisin ko palang makita ang nakangisi nyang mukha nang dahil sa akin.
Nakuha namin ang pirma nang mga investors at ginanap ang contract signing sa isa sa mga hotel namin dito sa America. Pumunta si Lolo kahit na nakasakay nalang sya sa kanilang Wheel Chair. Chris is beautiful as always, Wearing those long black gown na binili ko para sa kanya. Nakataas ang kanyang buhok at kitang-kita ko ang kabuohan nang mukha nang nang walang buhok na sagabal.
Nasa kotse palang kami ay pansin na pansin ko na ang kanyang pamumutla. I don’t know if something went wrong. Hindi na din sya nagsasabi sa akin tungkol sa mga bagay-bagay. I admit. Magkasama kami sa iisang bubong pero pakiramdam ko talaga ay madalang nalang kaming magkita.
“Honeybee, Are you okay?” tanung ko sa kanya.
Tumungo-tungo sya at ngumisi sa akin nang pilit. “Yeah. I’m okay. Hindi lang ata maganda ang gising ko kanina” Sagot nya sa akin. Pinagmasdan ko lang sya mabuti, Panay ang hilig ko sa aking ulo nang mapansing hindi talaga sya okay.
Hinipo ko ang kanyang noo pero wala naman syang lagnat. Nang sabihin ko na iuuwi ko na sya ay tumanggi sya sa akin. She flashes a smile at sinabi nyang maayos na ang kanyang pakiramdam.
Nang makarating kami sa Hotel ay kinailangan ko syang iwan sandali, Pumunta ako sa mahabang table sa unahan kung saan nakaupo na ang dalawang investors na sina Mr. Phillip at ang asawa nyang si Mrs. Miller Robinson.
Nakangiti lang ako sa camera habang nagflaflash ito sa amin habang ako ay nakikipag kamay. Everything went well in the party and I saw Lolo is so happy. I am happy too. Nitong mga nagdaang panahon ay sobra-sobra ang kagustuhan kong ma-pleased sya sa performance na ginagawa ko sa kompanya. Sobra kong gustong makuha ang attensyon nya hindi sa paraang nakikita nya ang mga ginagawa kong mali kundi sa paraang alam kung nakikita nya ang mga nagagawa kong tama para sa kompanya.
“Thank you for investing in our company Mr and Mrs. Robinson.”
Tinapik ni Mr. Robinson ang aking balikat. “The pressure is ours, Mr. Fuentes.” Aniya habang winawagayway ang alak na hawak nya sa kaliwang kamay. Ngumiti ako. Ganun sa iilang bisitang kilala ko. Binalingan ko nang tingin si Chris nang maramdaman ko ang kanyang kamay sa aking braso.
“Brian, Umuwi na tayo please. Hindi kasi maganda ang pakiramdam ko.” She plead.
Suminghap ako at nakitang namumutla na naman sya. There is something wrong with her.
“Hindi pa ako pwede, Magpahatid ka nalang sa driver.” Sagot ko sa kanya.
Kinagat nya ang kanyang labi at binitawan ang braso ko. Hinawakan ko ang kamay nya at inilabas ang aking cellphone. Hatak-hatak ko sya nang hilain nya ang kamay ko pabalik.
“Brian, Wait. Wag masyadong mabilis. Nahihilo ako.” Aniya.
Kumunot agad ang aking noo. “Oh- Shit.” Huminto kami sa isang sulok kung saan wala masyadong tao. Dinial ko agad ang numero ni Lucas sa aking cellphone.
“Hello.”
“Yes, Sir?”
“Pakihanda ang sasakyan. Uuwi na si Chris. Masama ang pakiramdam nya.” Utos ko. Binalingan ko nang tingin si Chris na ngayon ay nakahawak pa sa kanyang ulo.
“Sasama na din po ba kayo?”
Umiling-iling ako. “No. Sya lang.” ani ko pagkatapos ay ibinaba ang tawag.
Dumilat si Chris at tinignan ako.
“Hindi ka sasama?” tanung nya.
Hinawakan ko ang mukha nya at hinalikan ko sya sa pisnge. “I’m sorry honeybee, But they still need me here. Umuwi ka nalang muna, please. I promise na uuwi ako agad pagkatapos.” Ani ko.
Bumuntong-hininga sya habang pinagmamasdan ko ang itim naming kotse na umalis doon lulan sya sa loob. Kinagat ko ang ibabang labi ko nang maramdaman ang kirot sa aking puso. Damn. Did I even cared about my wife? Hindi ko alam kung masaya paba si Chris sa piling ko gayung mayroon akong malaking resposibilidad and Lolo is sick.
I know I should prioritize Chris, But I was torn between lolo, the company, to my responsibilities and to her. Hindi ko tuloy alam kung nagagamapanan ko pa ba ang pagiging asawa ko sa kanya.
Nitong mga nagdaang araw ay pansin ko ang pagbabago kay Chris. Madalas sinasabi sa akin nang mga katulong na sumusuka sya sa umaga at madalas na nahihilo. Kumukunot ang noo ko dahil sa hindi ko malamang kadahilanan. Madalas akong pumapasok sa opisina nang balisa dahil talagang na-wi-wierduhan ako sa kinikilos ni Chris. Madalas syang moody at minsa ay hindi ginagalaw ang kanyang pagkain, Minsan naman sobrang sweet nya. I don’t oblige her to consult a doctor since she don’t insist. Hanggang sa isang araw ay ganito nalang ang salubong nya sa akin…
“remember ung sinabi ko sayo nung isang araw?” She asked.
Tinignan ko sya.
“Ung sa teaching school? What about that?”
“The agency called me. I got hired.” Naningkit ang mata ko nang makita ang balisa nyang kilos. I don’t get the point. Hindi ko alam nag dahilan kung bakit gusto pa nyang magtrabaho.
“I didn’t allow you to work, Chris.” Matigas kong sabi.
“Pansamantala lang naman un! Isa pa, Naiinip ako dito sa bahay."
There, She said it. Naiinip sya dito sa bahay and she needs to breath, Ganun ‘yun?
“bakit mo kaylangang gawin un? Pinapakain naman kita ah.”
“Hindi ‘yun un.” Aniya.
Kinalma ko ang boses ko nang marealized na nagtataas na ako nang boses sa kanya. Nakita ko ang pagbuntong-hininga nya. Pumikit ako at ibinuga Saa hangin lahat nang init nang ulo na meron ako. Crap, I shout at her again. Hindi ko sinasadya.
“Brian.”
“My decision is final Chris, Wala kang ibang gagawin kundi ang pagsilbihan ako. I need you here..” malambing na sabi ko bago kinuha ang kanyang kamay.
It’s true. I need Chris to be here as always. Hindi ko kayang mawala sya sa akin kahit na ilang araw lang. As I said, She’s my stress reliever. Alam kong naiintindihan nya ‘yun. I maybe selfish, But I need her ot be here always lalo na kapag nagfru-frustrate ako. Madalas akong lutang sa kompanya na hindi na alam kung anu pa ang dapat kung unahin. Kung may nagagawa man akong mali at kapalpakan, I know na paguwi ko dito sa bahay ay andito padin sya para magaanin ang loob ko. Seriously, I’ll go crazy kapag wala si Chris sa tabi ko.
“Let her, Dude. Nakakaburyo nalang talaga kapag nasa bahay lang.” itinaas ni Douglas ang kanyang paa saa sofa dito sa opisina.
Sinandal ko ang ulo sa sofa pagkatapos ay pinaglaruan ang aking ibabang labi. She’s is mad at me or probably natatampo sya dahil hindi ko sya pinayagan.
“I can’t let her.” Bulong ko.
“Get hold of your shit, Bro. She’s fine. Hindi ka naman nun iiwanan, Gusto lang nyang magliwaliw.” Sagot nya sa akin.yu
Humampas ang puso ko sa aking dibdib nang madinig kay Douglas ang salitang iiwan ako ni Chris, I won’t allow that to happen.
“I don’t get it. Bakit kaylangan nyang magtrabaho pa?” Ani ko
Sumulyap si Douglas sa akin pagkatapos ay tumayo. Nagunat-unat muna sya bago pinagpag ang kanyang damit.
“nabuburyo ang mga babae kapag walang ginagawa, Lalo na kapag lagging nasa trabaho ang mga asawa nila, Sa tingin ko ay wala namang ginagawa si Chris sa bahay nyo dahil madami naman kayong katulong. Infact, I don’t think if President allows her to do household chores, talagang mababagot ‘yun.” Ngumusi sya.
“Being you’re wife is not easy ha. Kung ako ang asawa mo maghahanap ako nang iba.” Aniya.
Kumunot ang nook o at binato sya nang ballpen.
“Fuck you!” I shouted. Natatawang tinaas nya ang kanyang kamay pagkatapos ay lumabas na nang opisina.
Pinagisipan ko ‘yun at sa wakas ay napapayag na din ako ni Chris na magtrabaho sya, I inspect the place. Nakita kong maayos naman doon at isa sya sa mga nagtuturo para sa batang may sakit sa puso at cancer. Sumaya ako nang makita syang nakangisi pagkatapos nang araw na pinayagan ko sya. Mabuti nadin siguro ‘yun para hindi sya maburyo sa bahay. She needs to breath too.
Dalawang linggong mawawala si Chris pero dalawang araw palang ang nakakalipas at miss na miss ko na sya, Madalas kong nakakalimutan na wala na pala sya sa bahay. Sa tuwing uuwi ako ay palagi kong chinecheck ang kwarto kung tulog na pala sya pero darating ako doon at sasagi sa isip ko na kaylangan ko nga palang magtiis nang ilang araw bago sya makita.
Panay naman ang contact namin sa cellphone, Gabi-gabi pero madalas syang nauunang magpaalam nang dahil sa pagod at kung minsan naman ay nakakatulog sya sa gitna nang usapan namin.
“I wonder what’s wrong.” Ani ko.
“She’s cold. Baka sawa na sayo.” Bumaling ako sa likuran ko at agad na nakita si Janice. Umiling-iling ako at hindi sya pinansin.
“Don’t talk. I don’t want to see your fucking mouth open.” I said.
Humalakhak sya sa gilid ko. “Really? I thought you want to fucking enter my mouth.” Aniya.
Kumunot ang noo ko at binagsak na sinara ang aking laptop.
“Zip your mouth or else I’m gonna slapbitch you hard.” Ani ko.
Hindi sya sumagot at ngumisi nalang. Umiling-iling ako at bumuntong-hininga. I don’t want to see her face. It’s irritating, Pero paulit-ulit ko ding sinasaksak sa utak ko na we need her for business, Bullshit!
“She’s vomiting. Nahihilo sya at nagiging moody. Maybe she’s pregnant?” nanlaki ang mata ko sa sinabi ni mommy sa akin. Tiningala ko sya habang kumakain kami sa hapag-kainan.
“Pregnant, mom?” ani ko.
Ngumisi sya sa akin. “Yes, Anak. Alam ko ang mga symptoms, Napagdaanan ko yan sayo dati.”
Kumalabog ang dibdib ko. Holy shit, Chris is Pregnant?
“Are you sure, mom?”
“Yup. Why don’t you ask a doctor instead?” suhestyon nya sa akin.
Pinilig ko ang ulo ko habang iniisip na baka nga buntis ngayon ang asawa ko. Holy- Crap. I’m gonna be a father. Tinakpan ko ang bibig ko at ngmisi. I Really wish Chris is really pregnant. If’s that’s the case. I swear. I’m gonna be the best father like my Dad.
My Dad is the best Dad. Pero namatay sya sa aksidente at si Lolo at Mommy ang nagpalaki sa akin and they failed, because they raised a monster instead. I want to be a father, and I really prayed na sana nga ay buntis sya ngayon.
“Every woman is different, Mr. Fuentes. So are her experiences. Not every woman has the same symptoms or even the same symptoms from one pregnancy to the next.” Doctor Vicky said as she sat infront of me.
I smiled. “Ah, Yes doc, But my wife is experiencing changes she never felt before like vomiting and she’s being moody all the time.”
“Are you monitoring her menstruation?”
Pinilig ko ang ulo ko. “Ahm- No, but I see that she’s not touching her pads for a few weeks now.” Sagot ko sa kanya.
Tumungo-tungo sya sa akin.
Sinabi nya na hindi nya pwedeng sabihin kung talagang buntis si Chris hanggang hindi ito nakakapag PT at hindi pa talaga nakakapag-konsulta sa doctor, I want chris to know this, Gustong-gusto ko na syang makita para sabihin sa kanya na she’s need to see a doctor para malaman naming kung talagang buntis sya. Because I’m sure, She’s pregnant. I feel It, and Yeah. I want her Pregnant. I want Chris pregnant.
“I want her pregnant, Doc.” Ani ko sa kanya nang nakangisi. Hindi ito matanggal sa akin kanina pa.
Alinlangan syang tumingin sa akin hawak ang papel sa kanyang kamay. I let my self, check too. Alam kong kapag sinabi ko kay Chris na magpatingin sya ay hindi sya papayag. Alam kong matatakot sya kaya I let myself check para malaman nyang wala syang dapat ikatakot.
“W-well, T-that’s imposible. Mr. Fuentes..” Mahinang sabi nya.
Nabasag ang ngiti sa labi ko nang tinitigan sya.
“What?”
“You can’t have a child.” She pleaded.
Ngumisi ako at umiling-iling. “Oh no, S-orry Doc, I heard you wrong.” I said.
Umiling-iling sya sa akin. “T-that’s what the results say, I advice you to take second opinion from another doctor, I really wish it’s just a mistake.” Aniya.
Nagigting ang bagang ko sa narinig. What’s a bullshit happening? Brian Thomas Fuentes can’t have a child? Crap. Tumayo akong parang bangag at walang nadinig sa mga nangyari. I can’t have a child. I can’t give Chris a child. Hinilamos ko ang kamay ko sa aking mukha nang papasok na ako nang elevator. Nanginginig ang buo kong katawan at halos hindi ako makahinga. This is a big ashamed for our family. Oh God, Pumikit ako at tumingala pero idinilat ko din ang mga mata ko nang mayroong kung anung humambalos sa puso ko. Crap, If Chris is pregnant and I can’t have a child.. then, that’s a bullshit! I’ve gone crazy if that’s happen.
Nangangatog na kinuha ko ang cellphone ko nang maramdaman ang pag-ring nito sa aking bulsa. Lumapag ang elevator sa first floor ay lumabas ako doon nang namumutla, Mom’s calling and I sure she’s gonna ask about this at hindi ko alam kung anu ang sasabihin.
Sinagot ko ang tawag at agarang pumikit.
“Mom, I’m sorry I don’t wanna t-“
“B-brian..” napadilat ako nang madinig ang paghagulgol nya sa kabilang linya. “M-mom, Why are you crying?”
“Papa is in the hospital.. I-inatake sya..” suminghot sya nang suminghot.. “Oh my God, Son! He’s critical!” bulalas nya.
Laglag ang panga ko habang dahan-dahang napaupo nang mamanhid ang buo kong katawan.