Everyone, meet Chairman. :)
Chapter 33
JULIA'S POV.
"Can we talk?"
Napatingin siya sakin. Si Chairman.
So, iisa lang talaga yung nakilala namin ni Kath. At andito siya ngayon sa harap namin.
Sa totoo lang, walang pumapasok sa isip ko ngayon. Basta ang alam ko lang, masakit. Sobrang sakit. I feel numb, actually. Sakit lang kasi ang nararamdaman ko, wala ng iba.
"Sino bang gusto mong kausapin? Si AJ o yung Chairman mo?"
Napatitig ako sa kanya.
Alam naman niya ang ibig kong sabihin. Bakit niya ba ako pinapahirapan ng ganito?
"Kung si AJ ba, pwede?"
Ngumiti siya, "Wala na siya diba? And show some respect. I'm the Chairman."
Tumingin ako sa kanya.
"Sorry, Chairman. But, pwede po bang tanungin mo si AJ?"
Even though you and AJ are one and the same.
"About what?"
"50 years ago.. Naaalala niya ba?"
Sumeryoso ang tingin niya sakin.
Napansin ko na nakatingin na pala saming dalawa ang lahat ng member ng SC. Nakalimutan ko na nandito pa pala kami sa loob ng room.
"Julia? What are you saying? He is Chairman. Chairman Aleister. Tara na." Hinila ako ni Quen palayo pero hindi ako umalis. I want to know what's going on.
Is this the same person I loved before?
"Everyone, can you leave us two alone?"
Napatigil silang lahat. Pati ako.
So, is he going to answer? We're gonna talk, right?
Tumango lang sila kahit na halata na nag-aalangan sila na lumabas.
Bumulong naman si Chairman kay Pres bago lumabas.
"Jaiden, go with Kath. Be with her."
Lalo akong nacurious. Sino ba si Kath para sa kanya? Isn't Kath, a human?
Finally, naiwan kaming dalawa sa room. I can ask him anything I want.
"What's your question?" Dahan-dahan itong umupo sa swivel chair habang nakatingin sakin.
Kumabog ang dibidib ko.
The way he looks at me.. is still the same as before.
"Chairman.. Si AJ," Tumitig ako sa kanya ng mariin. "Minahal ba talaga ako ni AJ?"
I am expecting a shocked expression, but he remained calm. Ganun pa din siya, nakatingin sakin na parang naghihitay ng tanong.
"He really did." Kalmadong sagot nito.
Para namang nagwala ang dugo sa katawan ko.
Ganon pa din ang epekto sakin ng lalaking 'to, hindi nagbabago. Siya lang ang lalaking kayang bulabugin ang puso ko ng ganito.
"T-this letter.." Kinuha ko yung letter na bigay niya sakin noon sa bulsa ko. Pinaka-iingatan kong sulat, yung bagay na nagbibigay sakin ng assurance na mahal talaga niya ako. Na mahal talaga ako ng taong inakala ko ng patay na. "Naaalala mo ba 'to?"
Doon ko lang nakita yung shocked expression na kanina ko pa hinihintay.
Mejo sumaya yung puso ko. Naaalala niya pa.
"Tinago mo pala yan?"
Tumango lang ako.
Of course, I did. Dito ka umamin sakin.
"That.. Itapon mo na yan."
What?!
Sa letter na 'to nakasulat ang feelings mo! Bakit ko itatapon? You're spouting non-sense!
"No! NEVER!"
"Get rid of that letter. This is the order of the Chairman."
Parang nagpantig yung tenga ko.
At ginamit niya pa ang pagiging Chairman niya? Hindi ko akalain na yung pinagsisilbihan ko sa loob ng 50 taon, yung taong mahal ko pala!
"Ilang taon akong sumunod sa mga orders mo. This time, I won't." Matigas na sagot ko.
Tumitig siya sakin, tapos ako din. Nagsukatan kami ng tingin hanggang sa siya ang napagod at lumihis ng tingin sakin.
"Why can't you understand? This is for your sake, for everyone's sake! You need to forget about me!"
Tumulo ang isang patak ng luha sa mata ko.
"Why? Bakit? BAKIT!? HINDI TALAGA KITA MAIINTINDIHAN! SINONG MAKAKAINTINDI SA GINAGAWA MO?! PINALABAS MO NA PATAY KA NA, TAPOS BIGLA KANG SUSULPOT SA HARAP KO?! Haha.. ang.. galing galing mo.."
Napahawak ako sa mata ko.
No, don't cry, Julia. Wag mo ipakita sa kanya na mahina ka.
"Just.. Just follow my order!"
"No! I won't!"
"You will!"
"Hindi ko nga kaya! Kung kaya ko lang ginawa ko na yun noon pa!"
"Do it now!"
"Bakit ba kasi!? Magtigil ka nga---"
"Because I'm dying!"
"Because you're dy-- Huh?"
Eh?
Naputol yung panggagaya ko sa sasabihin niya.
Napatigil ako. What.. was that?
"Julia, I'm dying."
Napapikit ako at tinakpan ko yung tenga ko. I don't want to hear this.
"You're lying!!! Ano 'to? You're faking your death again!?"
"Julia, I'm seriou---"
"NO!!"
No.
No.
No.
Natagpuan ko na siya ulit.. pero bakit kailangan kunin siya na naman?
"You don't know.. How much hardship I've gone through, how much I suffered. B-bakit mo ba ako pinapahirapan ng ganito? Ha?"
Napaupo ako sa sofa at dun umiyak ng umiyak.
It hurts. It hurts so much.
Naramdaman ko na lumubog yung tabi ko sa sofa and someone touched my shoulder. Kinuha niya yung balikat ko at hinila palapit sa kanya. "I'm so sorry.."
Lalong bumuhos yung luha sa mata ko.
Bakit ka nagsosorry? Lalo mo lang pinapabigat yung loob ko.
"Truth is, I am really an old man. Do you know how old I am?"
Napatingin ako sa kanya at nagpunas ng luha. Umiling ako.
"See? Actually, I am 800 years old already."
EHH?
WHAT!??!
"No kidding. I am an old vampire. And actually, I am the son of Frida and Kern in the legend."
HUH!?!??!
Umurong lahat ng luha sa lahat ng naririnig ko ngayon. Napanganga ako sa natuklasan ko.
Napansin niya ata na sobrang hindi makapaniwala yung mata ko kaya patuloy siyang nagpaliwanag.
"The legend happened 1000 years ago, right? That was my doing. I said that it was 1000 years ago even though it was really 800 years ago. So that no one will doubt my existence. Pero di nagtagal, nalaman din nila na isa akong half-thoroughbred and half-human. They found out that I have inherited my mother's strength and power. I have supernatural abilities."
My body froze.
What is he saying? Is this even possible? He has powers? Eh?
"You don't need to be so shocked. Kaya ako nasa ospital nung nagkakilala tayo, it was because my body broke down. I am super old and my powers became weak."
That's...
This is...ugh.
"And your appearance.."
He looks so young. Kahit na sabihin mo pa na mabagal ang aging process naming vampires, he looks like he's only in his 20's. 800 years old na siya, so he should look like a 40 year old man.
"My appearance? What, I look young? Of course I have the blood of my mother with me, and also I drink blood."
"H-human blood?"
"No. Vampire blood. What are you saying? Do I look like a murderer to you?"
Nakahinga ako ng maluwag.
Actually, mas mabilis mag-pump ng blood ang katawan ng vampires kaya hindi kami nauubasan agad ng dugo. So, we drink the blood of our friends that is also a vampire. We do that atleast twice a year.
But...
Why is he saying this now? At bakit sakin niya sinasabi?
"Bakit sinasabi mo sakin 'to?"
"Hindi ko din alam. Nung nakita kitang umiiyak, gusto kitang patahanin. And boom, I just told who I am. I'm in deep shit."
"No! Wala akong pagsasabihan! I promise!"
"Haha. Alam mo na kung bakit kailangan mo akong kalimutan, so will you just forget about me and what happened before?"
Kumunot yung noo ko.
"Hell no!"
Napatampal naman siya sa noo niya. "Can't you understand already? I'm old and I'm dying."
"I don't care."
I don't care. I won't let you die. You won't die. And if you really would, then I will show my love for you everyday you wake up and after you sleep.
"What?"
"I. DONT. CARE. Even though you are the oldest man alive, or the strongest vampire in history. You're still the same man I loved before. That fact won't change."
Nakatitig lang ako sa kanya.
His lips formed a small smile.
He chuckled. "Pfft. Haha. You're really hopeless."
Napangiti naman ako.
Walang nagbago. Kahit nalaman ko yung totoong pagkatao niya, hindi nabawasan yung pagmamahal ko sa kanya. Nadagdagan pa nga, actually.
Bigla niya naman ako niyakap ng mahigpit. Lalo akong napangiti.
Hey, everyone.
He's my AJ, and everyone's Chairman. And, I love this guy.
--
Tapos na ang mystery sa pagkatao ni Chairman. Yung next naman..
Sino si Kath?