Aly's POV
Lumipas ang mga araw na para bang mas lalo akong naguguluhan. Sa bawat piraso ng impormasyon na natutuklasan ko, tila mas maraming katanungan ang sumusulpot. Parang isang palaisipan na kahit anong pilit kong buuin ay hindi ko pa rin makuha ang buong larawan. Pakiramdam ko'y palaging may kulang, isang piraso ng puzzle na hindi ko mahanap.
Sa kabila nito, patuloy pa rin akong naghahanap ng mga kasagutan. Binabalikan ko ang mga libro at naitala na hawak ko, sinusuri ang bawat detalye na maaaring magbigay-liwanag sa aking mga tanong. May mga pagkakataon na gusto ko nang sumuko, pero alam kong hindi ito ang tamang oras para gawin iyon. Alam kong sa likod ng lahat ng ito, may mga bagay na dapat kong maunawaan at harapin.
Nakakabahala rin ang pakiramdam na parang may mga bagay na hindi ko kayang kontrolin. Minsan, naiisip ko kung tama ba ang landas na tinatahak ko. Ngunit kahit gaano pa man kalabo ang mga sitwasyon, kailangan kong magpatuloy. Wala na akong ibang pagpipilian kundi harapin ang lahat ng ito.
Sa mga ganitong pagkakataon, naiisip ko si Damian. Kahit paano, nagiging mas magaan ang pakiramdam ko sa tuwing naaalala ko ang suporta at tulong na inaalok niya. Pero alam ko rin na kailangan kong matutunan na umasa sa sarili ko. Hindi sa lahat ng oras ay may tutulong sa akin, kaya kailangan kong palakasin ang aking loob at tiwala sa sarili.
Habang patuloy ang aking paglalakbay sa paghahanap ng mga kasagutan, patuloy din ang aking pag-aaral at pagsasanay. Alam kong balang araw ay magiging malinaw din ang lahat, at sa pagkakataong iyon, handa akong harapin ang anumang resulta ng aking mga pagsisikap.
Kasalukuyan akong nasa opisina ni Mr. Richard, at dama ko ang tensyon sa paligid. Mamayang gabi ang alis ko, at alam kong kahit papaano ay nag-aalangan si Mr. Richard na payagan akong umalis. Nais niyang manatili akong nasa tabi niya, marahil dahil sa pag-aalala at proteksyon na nais niyang ibigay. Ngunit sa kabila ng lahat, ito lamang ang naiisip kong paraan upang hindi maghinala ang iba na siya ang tunay kong ama.
Napagtanto kong mahalaga ito para sa kapakanan naming dalawa. Ang pag-alis ko ay hindi lamang para sa aking kaligtasan kun'di para rin sa kaniya. Kung magpapatuloy ako sa plano, magkakaroon ako ng kalayaang kumilos at gawin ang mga kailangan kong gawin nang walang pag-aalala sa kaniyang kalagayan. Alam kong ito ang tamang desisyon, kahit mahirap.
Tinitingnan ko si Mr. Richard, at kahit may alitan at hindi pagkakaintindihan sa aming dalawa, hindi ko maalis sa isip ko ang pagnanais na protektahan siya. Ayokong may mangyaring masama sa kaniya. Kahit hindi pa kami ganoon kaayos, naroon pa rin ang pagmamalasakit ko sa kaniya bilang ama ko.
Habang nag-uusap kami, iniisip ko kung paano ko maipapaliwanag ang aking mga plano nang hindi niya ako pipigilan. Gusto kong maramdaman niya na kahit lumayo ako, mananatili akong nandiyan para sa kaniya. Kailangan ko ring ipakita ang tiwala ko sa kaniya, na kaya niyang pangalagaan ang sarili kahit wala ako. Hindi madali ang sitwasyong ito, ngunit alam kong ito ang tamang landas. Kung ano man ang mangyari sa aking pag-alis, sisikapin kong bumalik na mas matatag at handang harapin ang anumang pagsubok na darating.
"Ang Parlyamento ng UK, o United Kingdom Parliament, ay ang pangunahing lehislatibong katawan ng United Kingdom. Ito ay may dalawang kapulungan: ang House of Commons at ang House of Lords. Narito ang isang maikling paliwanag ng bawat isa at ng kanilang mga tungkulin: Una, ang House of Commons. Ang House of Commons ay binubuo ng mga halal na miyembro na tinatawag na Members of Parliament (MPs). Sila ay inihahalal mula sa iba't ibang electoral constituencies sa UK. Ang pangunahing tungkulin ng House of Commons ay ang paglikha ng mga batas. Ang mga panukalang batas (bills) ay karaniwang nagsisimula sa kapulungang ito. Responsable din ang Commons sa pagsusuri ng mga gawain ng pamahalaan at pagpapanatili ng accountability ng mga ministro sa kanilang mga gawain at desisyon. Ang Prime Minister ay kadalasang nanggagaling sa House of Commons at siya ay kinakailangang magkaroon ng suporta mula sa karamihan ng mga MPs upang manatili sa posisyon. Ang pangalawa, House of Lords. Ang House of Lords ay binubuo ng mga itinalagang miyembro, kabilang ang mga life peers, bishops, at hereditary peers. Sila ay hindi inihahalal ngunit itinalaga sa kanilang posisyon dahil sa kanilang karanasan o kontribusyon sa lipunan. Ang pangunahing papel ng House of Lords ay ang pagrepaso at pag-aamyenda ng mga panukalang batas na inaprubahan ng House of Commons. Bagamat wala silang kapangyarihang pigilin ang mga batas, ang kanilang pagsusuri at mga mungkahi ay makatutulong sa paghubog ng mga polisiya. Ang monarkiya, na kasalukuyang kinakatawan ng hanggang sa kanyang pagpanaw noong 2022, ay may ceremonial role sa proseso ng paggawa ng batas. Bahagi ng proseso ang pagbibigay ng Royal Assent sa mga panukalang batas bago ito maging ganap na batas. Ito ay pormalidad at bihira namang hindi ibigay ng monarko. Ang Parlyamento ng UK ay may napakahalagang papel sa demokrasya ng bansa, na tinitiyak na ang mga batas at desisyon ng pamahalaan ay napagdedesisyunan sa isang bukas at demokratikong proseso."
Tahimik akong nakikinig kay Mr. Richard habang ipinaliwanag niya ang tungkol sa UK Parliament. Kahit na nabasa ko na ang librong ibinigay sa akin, mas lalo kong naintindihan ang mga detalye sa kanyang paliwanag. Parang unti-unti nang nagkakaroon ng linaw ang mga tanong ko.
"Magkaaway ho ba ang Konseho at Parlyamento?" tanong ko sa kanya, inaasahang mas maliwanagan pa.
"Bakit mo naman naitanong ang bagay na iyan?" tugon niya, halatang nagtataka.
"Kasi kung magkasundo sila, dapat nandoon din ang Parlyamento sa Sentro noong kinausap ako. Sa tingin ko, mas mainam iyon dahil may dalawang panig na sangkot sa usaping iyon," paliwanag ko, sinusubukang ipakita ang aking punto.
"Gano'n na nga. Hindi nga magkasundo ang Konseho at Parlyamento. May mga bagay kasing hindi sila napagkakasunduan at may mga desisyon silang hindi sang-ayon sa isa't isa," sagot niya, nagbibigay-linaw sa aking iniisip.
Tumango ako habang iniisip ang kanyang sinabi. Ngayon ko naiintindihan kung bakit tila magkaiba ang kanilang posisyon sa ilang mga isyu. Ngunit sa kabila nito, hindi ko pa rin alam kung may kakilala ako sa Parlyamento na maaaring makatulong sa akin.
Nagpatuloy ang aming pag-uusap, at habang binabalikan ko ang aking mga natutunan, alam kong may mas malalim pa akong kailangang tuklasin. Kailangan kong makahanap ng mga paraan upang mas makilala ang mga taong posibleng makatuwang ko sa pag-unawa sa kumplikadong sitwasyong ito.
"Kung gustong malaman kung nakapunta na ba ako sa Sentro ng Parlyamento, oo. Ngunit isang beses lamang iyon at hindi na naulit pa." Tumayo siya mula sa kanyang upuan, lumakad papunta sa bintana, at tumanaw sa malayo, parang hinahanap ang nakaraan sa mga ulap sa labas. "Dalawampung taon na ang nakalilipas, iyon ang araw na muntik na akong patawan ng kamatayan. Iyon din ang araw na ipinanganak ka ng Mama mo. Gusto nilang parusahan ako sa pamamagitan ng pagkuha ng buhay mo. At dahil mahal na mahal ko kayo ng Mama mo, nakipaglaban ako sa kanila."
Habang nagsasalita siya, tila nagbabalik sa kanya ang alaala ng nakaraan, bawat salita ay puno ng bigat ng karanasan. "Nakaligtas din ako sa hatol na iyon dahil sa Lola mo, ang Mama ko. Parte siya ng Parlyamento. Siya ang naging tagapagtanggol ko, at sa kabila ng lahat ng panganib, sinikap niyang iligtas tayo. Ngunit matapos ang pagkakataong iyon, hindi na kami nagkita pa. Hindi ko alam kung ano ang ginawa sa kaniya."
Tumigil siya sa pagsasalita, at sa repleksyon ng salamin, kita ko ang sakit at lungkot na bumabalot sa kanyang mga mata. Ang kanyang mga kamay ay bahagyang nanginginig, tanda ng damdaming pinipilit niyang itago. Alam kong hindi siya umiiyak, ngunit sa kanyang boses at postura, damang-dama ko ang puot at paghihinagpis.
"Bawat araw mula noon, iniisip ko kung nasaan siya, kung ano ang nangyari sa kanya. Ang pagkawala niya ay isa sa mga pinakamasakit na nangyari sa buhay ko. Pero kailangan kong magpatuloy, para sa'yo at sa Mama mo. Ginawa ko ang lahat para mapanatili kayong ligtas. Wala na rin ang Mama at Papa ko dahil pinili nila ang kaligtasan ko kaysa sa buhay nila. Ikaw na lamang ang natitirang pamilya ko, at hindi ako makapapayag kung may mangyari ding masama sa'yo..."
Umupo siya muli, bumuntong-hininga nang malalim, at ngumiti ng bahagya, na para bang pinipilit niyang ipakita na kahit papaano, may pag-asa pa ring natitira. "Hindi ko akalaing magiging ganito kahirap ang lahat. Pero naniniwala akong may paraan para mabago ito. Kaya ngayon, kailangan kong malaman kung sino ang mga kaibigan at kaaway sa Parlyamento. Para sa'yo, at sa kinabukasan natin."
Sa mga sandaling iyon, naisip ko ang mga sakripisyo niya para sa amin at ang tapang na ipinakita niya sa pagharap sa mga pagsubok na iyon.
Naramdaman ko ang paninikip ng dibdib ko habang iniisip ang mga sakripisyo ni Papa at ang mga panganib na hinaharap namin. Mas lalo tuloy tumindi ang aking kagustuhan na baguhin ang bulok at walang kwenta nilang sistema na patuloy na umiiral sa bansang ito. Alam kong sa kasalukuyan, katiting lang ang kakayahan ko, ngunit hindi ko sasayangin ang anumang oportunidad na maibibigay sa akin.
Kahit na parang isang hamak na langgam lamang ako laban sa isang napakalaking hukbo, sisikapin ko pa ring lumaban. Hindi ako mawawalan ng pag-asa. Alam kong ang bawat maliit na hakbang na gagawin ko ngayon ay maaaring magdulot ng malaking pagbabago sa hinaharap. Sa kabila ng lahat ng balakid at panganib, hindi ako titigil sa pagsusumikap na matupad ang aking layunin na makamit ang katarungan at kalayaan para sa amin at sa mga susunod na henerasyon.
"Nga pala, nakumpleto ko na ang lahat ng mga kailangan mo," sabi ni Mr. Richard habang inaayos ang mga kagamitan sa harap ko. "Na-program na rin ni Damian 'yung dalawang kompyuter. I-konekta mo na lang sa kawad. Kumpleto rin lahat ng mga cameras, mga baril, mga damit, communication devices, GPS and navigation tools, listening devices, combat equipment, drones, false identification. Hindi mo na rin kailangan pang alalahanin ang mga reliable contacts, nakalagay na rin sa safety notebook mo iyon, kasama ang mga safe houses kung saan ka puwedeng mamalagi kung pakiramdam mo ay hindi ka na ligtas. May financial resources ka rin, transportation, and technical support. Lahat ng technicality ay ibinahagi ko rin kay Damian dahil isa ang bagay na 'yun sa traits at itinuro sa kaniya."
Habang isa-isang ipinapakita sa akin ang mga gamit na hiniling ko bago siya umalis, hindi ko maiwasang mamangha sa dami ng preparasyon na ginawa ni Papa. Alam kong kinakailangan ang mga ito, ngunit sa bawat item na inilalabas niya, nararamdaman ko ang bigat ng responsibilidad na nakapatong sa mga balikat ko.
"Ito na ho ba 'yun lahat?" tanong ko, sinusubukang i-proseso ang lahat ng ito. "Parang sobra-sobra naman yata."
"Better to be overprepared than underprepared," sagot niya nang may kaseryosohan. "Hindi biro ang haharapin mo, Aly. Gusto kong siguraduhin na kahit anong mangyari, handa ka."
Tumango ako, iniisip ang mga susunod na hakbang. Alam kong wala nang atrasan ito. Kailangan kong paghandaan ang lahat ng posibleng sitwasyon.
"May kulang pa pala," wika niya. "Tumingin ka sa bintana."
Halos lumiwanag naman ang ngiti ko nang masilayan ko ang Norton V4 SV na nasa labas ng bahay. Pakiramdam ko ay isang panaginip lang ito-isang pangarap na natupad sa harap ng mga mata ko.
"Puwede ko hong subukan?" tanong ko na para bang hindi na makapaghintay, ang excitement ay hindi maikubli sa boses ko.
"Sure, hahaha!" natatawang wika niya para sabihing akin naman talaga iyon.
Bago ako lumabas ng pinto, tumingin muna muli ako kay Mr. Richard. "Maraming salamat ho, Mr. Richard. Alam ko hong maliit lang na tiyansa ang meron ako, inaamin ko iyon. Ngunit ipinangangako ko ho sa inyo na gagawin ko ang makakaya ko para baguhin ang baluktot na pamamalakad dito. Makaaasa ho kayo sa akin."
Nakita ko ang pagkinang ng pag-asa sa kanyang mga mata. "Alam kong kaya mo, Aly," sagot niya nang may pagtitiwala. "Kaya nga binigay ko sa'yo ang lahat ng ito. Para ipakita sa'yo na naniniwala ako sa kakayahan mo. Alam din iyon ng ibang mga nasa Konseho. Hindi man ito madaling laban, pero alam kong may laban ka. May laban tayo."
Habang naglalakad ako palabas, hawak ang susi ng motorsiklo, pakiramdam ko ay isang bagong kabanata ang nagbubukas sa buhay ko. Isa itong simula ng mas matinding hamon, ngunit sa kabila ng lahat, handa ako.
Pagkababa ko ay nakabusangot naman si Damian.
"Oh, ano na namang problema mo?"
"Ang bigat ng mga gamit mo," bulyaw nito sa akin.
"Bakit? Nagrereklamo ka ba? Mr. Richard-"
"H-Hey! Hindi ako nagrereklamo, okay? Tch!" Inis naman niya akong inirapan at tumungo sa may kusina. Nagkibit-balikat na lang ako at lumabas.
Malayo pa lang ay kitang-kita ko na ang nakadaglat na initial na AC sa katawan ng motor at maging sa helmet. Hindi naman na ako nag-atubili pa at agad nang sinubukan 'yung motor. Medyo nahirapan naman akong balansehin sa una ngunit natutuhan ko agad. Halos mapangiti na lang ako habang nilalakbay ang pasikot-sikot sa malawak na lugar na ito.
Siguro ay inabot din ako ng kalahating minuto bago ako nakarating sa amin. Pagbaba ko ay sinalubong naman ako nina Mr. Richard, Damian, Ate Sarah, at Kuya Alex. Masaya naman ang mahihinuha roon sa tatlo, habang 'yung isa ay nakabusangot pa rin ang pagmumukha.
Napansin ko rin na nakahanda na ang mga gamit ko sa labas. Hinihintay na lang nila ako. Inabot naman ni Mr. Richard ang dalawang bag kong kulay itim din.
"Alam kong may nakalaan ka nang plano, Aly. Gustuhin ko mang pigilan ka ngayon, alam kong gagawa ka ng paraan para lang makaalis. Gusto ko lang ipaalala sa'yo na palagi kang mag-iingat. Kung sakali mang magkaroon ng problema, huwag kang mahiya o mag-atubiling tawagan ako o kahit na sino sa amin. Panatag naman ako dahil kahit hindi ka lumaki sa puder ko, kayang-kaya mo nang gumawa ng desisyon at mapagtanto ang tama sa mali. Ipinagmamalaki kita dahil lumaki kang matapang, matatag, at napakabuting tao. Ngunit itong tatandaan mo, kailangan mong maging mahinahon. Huwag mong pairalin ang init ng ulo mo o bugso ng damdamin mo kung sakali mang mapunta ka sa isang sitwasyon na mahihirapan ka. Malaki ang tiwala namin sa'yo kaya huwag na huwag kang mawalan ng tiwala sa sarili mo."
Makikita ko naman sa mata nila na ipinagmamalaki nila ako. Ang mga salitang binitiwan ni Mr. Richard ay tila musika sa aking pandinig, nagbigay ito ng lakas at tapang na hindi ko alam na kailangan ko. Pakiramdam ko ay mas handa akong harapin ang anumang pagsubok na darating. Naiintindihan ko ang lalim ng kaniyang pagmamalasakit, at bagaman may mga bagay na mahirap ipaliwanag, alam kong bahagi ito ng mas malawak na plano para sa akin.
"Ngunit may isang bagay lang akong huwag na huwag mong gagawin... huwag kang kikitil ng buhay. Dahil kapag kumitil ka ng buhay, kahit ano pa mang rason iyan, buhay mo rin ang kapalit sa organisasyon ng Konseho at Parlyamento..." Pansin ko ang mabigat na paghinga ni Mr. Richard habang nakatingin sa akin. "Alam kong nasasaktan ka pa rin. Alam kong nagdurusa ka sa mga nangyayari sa buhay mo. Alam kong may bumabalot na puot diyan sa puso mo matapos ang nangyari sa Mama mo. Inaamin ko, naging malaki ang kasalanan ko sa'yo. Ngunit ikamamatay ko rin kung sakali mang mawala ka sa buhay ko."
Ang mga huling salita niya ay nagdulot ng kakaibang sakit sa dibdib ko. Ramdam ko ang bigat ng kanyang mga sinabi, pati na rin ang sakit ng kanyang nakaraan. Hindi ko maikakaila ang galit at sakit na nararamdaman ko, pero sa kabila nito, may bahagi sa akin na nauunawaan ang hirap na pinagdaanan niya. Alam kong hindi magiging madali ang lahat ng ito, pero naniniwala akong magagawa ko. Napakabigat ng responsibilidad na nakaatang sa akin, ngunit batid ko rin na sa kabila ng lahat, ay nandiyan si Mr. Richard at ang iba pa para umalalay. Sa puntong iyon, naramdaman kong kaya kong baguhin ang landas na tinatahak ko. Ang makipaglaban hindi lamang para sa aking sarili kundi para rin sa mga taong mahalaga sa akin.
Matapos ang aming pag-uusap, tumayo ako ng tuwid, buong tapang na hinarap ang mga darating na pagsubok. "Maraming salamat ho sa inyo, Mr. Richard," sabi ko habang tinitingnan ang mga mata niyang puno ng pag-asa. "Ipinapangako ko, hindi ko sasayangin ang lahat ng ito." Seryoso siyang tumango, at sa aming mga titig, batid kong naiintindihan niya ang lahat ng nasa puso ko.
Habang dinadagtas ko ang daan papuntang siyudad, patuloy naman ang pagdagsa ng luha ko. Ang bigat ng dibdib ko, pakiramdam ko ay nahihirapan akong makahinga. Parang ang bawat pag-ikot ng gulong sa kalsada ay kasabay ng mga alaala at sakit na pilit kong nilalabanan. Hindi ko mapigilan ang emosyon na unti-unting kumukulong sa loob ko, bumabalot sa aking pagkatao.
Sa mga sandaling ito, nagbabalik sa akin ang lahat ng masasakit na pangyayari, mga alaala ng nakaraan na hindi ko pa rin tuluyang matakasan. Ang pagkawala ng Mama ko, ang mga desisyong ginawa ko, at ang mga responsibilidad na nakaatang sa akin. Lahat ng ito ay biglang bumabalik, tila mga multo na sumusunod sa bawat hakbang ko.
Alam kong kailangan kong magpatuloy. Alam kong hindi puwedeng magpadala sa lungkot at panghihina. Ngunit hindi ko rin maikakaila na sa kabila ng tapang na ipinapakita ko, may mga pagkakataong nadarama ko ang labis na kalungkutan at pangungulila. Parang ang lahat ng ito ay bahagi ng isang masalimuot na laban na hindi ko alam kung paano haharapin.
Gusto ko lang naman magkaroon ng normal na buhay. Bakit ganito ang nararanasan ko? Naging malaking pagkakamali ba ako ng isinilang ako sa mundo kaya pati mahal ko sa buhay ay inaalis din sa akin? Sari-saring katanungan ang bumabalot sa aking isipan habang patuloy akong naglalakbay sa isang daang tila walang katapusan. Ang hirap tanggapin na sa kabila ng lahat ng pagsisikap kong maging maayos ang lahat, tila may puwersang humihila sa akin pabalik sa kalungkutan.
Hindi ko maiwasang isipin kung bakit parang sa akin nag-uumpok ang lahat ng mga pagsubok. Napapagod na rin akong laging magpanggap na matatag, na kaya kong harapin ang lahat ng unos na dumarating. Sa bawat araw na lumilipas, ang tanging hiling ko ay ang pagkakataong makaranas ng tahimik at payapang buhay-isang buhay na malayo sa kaguluhan at sakit.
Ngunit sa kabila ng lahat ng ito, may bahagi sa akin na nagsasabing kaya ko ito. Na sa kabila ng mga luha at sakit, may liwanag na naghihintay sa akin. Hindi ko alam kung saan ako dadalhin ng landas na ito, pero sa bawat patak ng luha, nagiging mas matatag ako. Ang pag-iyak ay hindi tanda ng kahinaan, kundi isang paraan upang mas mapagtibay ko ang sarili ko sa laban na ito.
Habang patuloy akong nagmamaneho, unti-unti kong pinipilit na kalmahin ang sarili ko. Kailangan kong magpatuloy, hindi lang para sa akin kundi para rin sa mga taong umaasa sa akin. Alam kong mahaba pa ang laban na ito, pero naniniwala akong kakayanin ko. Sa bawat patak ng luha, sa bawat bigat ng aking dibdib, nabubuo ang bagong pag-asa at bagong lakas na magdadala sa akin sa mas magandang bukas.
Pilit kong iniisip na marahil ay may dahilan ang lahat ng ito. Siguro, may mas malalim na layunin kung bakit ako nandito sa kabila ng mga hirap na dinaranas ko. Alam kong hindi madali ang tanggapin ang mga bagay na ito, ngunit patuloy akong umaasa na balang araw, matutuklasan ko rin ang dahilan ng lahat ng ito. At sana, sa pagtatapos ng lahat ng ito, makamtan ko ang kapayapaang matagal ko nang inaasam.
Inabot din ako ng isang oras bago makababa sa pribado at tagong lugar na iyon. Pagtingin ko sa selpon ko, pasado alas nuebe na rin pala ng gabi. Patago akong umikot doon sa apartment na lilipatan ko. Mabuti na lang at ipinahiram sa akin 'yung garahe sa likod dahil hindi naman nila ginagamit iyon. Gayunman, ibang pagkatao ang inilaan ko rito upang hindi ako matunton at malaman kung sino talaga ako. Hangga't maaari, kailangan kong maging maingat. Mahirap na kung matunton nila ako, lalo na ngayon na marami ang nakaabang at nagmamasid.
Pagdating sa apartment, pasimple kong inilagay ang mga CCTV sa bawat bahagi ng building, kada palapag at bawat sulok. Hindi pwedeng may makaligtaan ako. Kahit konting pagkakamali ay pwedeng magdulot ng kapahamakan. Nang matapos ako, agad akong pumunta sa kwarto, sinigurado kong walang nakatingin bago ako pumasok sa loob.
Nakakandado ang pinto. Nilagyan ko ng upuan ang hawakan ng pinto at may nakalagay na dalawang tansan doon. Para kapag may pumihit sa pinto, kakalansing ito, senyales na may tao. Sarado rin ang kurtina sa mga bintana para walang makasilip. Hindi pwedeng may makakilala sa akin, lalo na't sa bawat araw na lumilipas, nagiging mas mabigat ang responsibilidad na nakaatang sa mga balikat ko.
Hindi gano'n kalaki ang kwarto. Sapat lang ito para sa dalawang tao. Pagkatapos ay inayos ko na ang dalawang kompyuter. Naka-program na ang mga ito kaya ikinonekta ko na lang ang mga kawad. 'Yung CCTV ay para sa isang kamera, samantalang 'yung isa ay para sa mga files na kailangan ko. May mga sensitibong impormasyon na kailangan kong bantayan at ingatan. Isa itong bagay na hindi ko pwedeng ipagwalang-bahala.
Inayos ko na rin ang mga gamit ko. Bawat bahagi at sulok ng lugar ay nagkalat ako ng mga patalim at baril. Maging sa ilalim ng unan ko ay meron din. Sabihin na nating masyadong nasobrahan na, ngunit ganito lamang ako sa paghahanda. Hindi ko kayang ipagsapalaran ang kaligtasan ko, lalo na't alam kong marami ang gustong makakita sa akin na natatalo.
Nang maiayos ko na ang lahat, saka pa lang ako naligo at nagpalit. Naka-wig kasi ako papunta rito. Kailangan kong magpanggap bilang babae. Samantalang totoong pagkatao ko naman ang ginagamit ko kapag papasok. Kailangan kong mag-doble anyo upang maguluhan sila kung sakali mang may makaalam.
Dumiretso naman ako sa kompyuter at tiningnan ang mga kamerang nakakabit. Kailangan kong maging alerto sa lahat ng oras. Sa bawat paggalaw ko, sa bawat plano, hindi ko kayang magkumpiyansa. Ang bawat hakbang ay maaaring ang huli ko nang gawin.
Habang tinitingnan ang mga monitor, bumalik sa akin ang mga alaala ng mga nakaraang araw. Ang bawat detalye ng nakaraan, ang bawat hakbang na itinuro sa akin ni Mr. Richard, lahat ito ay naglalayong itaguyod ako sa mga oras na ganito. Ang pag-iingat at pagtitiwala sa aking kakayahan ay ang mga bagay na paulit-ulit niyang pinaalala. At kahit gaano pa kasikip ang aking dibdib sa pangambang dala ng lahat ng ito, alam kong hindi ako nag-iisa.
Minsan, sa kabila ng katahimikan ng gabi, naiisip ko pa rin ang mga sakripisyo ni Mr. Richard. Paano niya ako natutuhang mahalin at arugain, sa kabila ng mga panganib na dulot ng pagiging bahagi ng Parlyamento. Ang kaniyang mga payo at gabay ay naging sandigan ko sa maraming pagkakataon. Hindi ko maiaalis sa isip ko ang huling habilin niya: "Huwag kang mawawalan ng tiwala sa sarili mo."
Pagod na ang katawan ko ngunit alam kong hindi ako pwedeng magpahinga nang lubusan. Maraming mga bagay ang nasa balikat ko ngayon, at ang lahat ng ito ay nakasalalay sa kung paano ko ito haharapin. Maraming nakasalalay sa akin-hindi lamang ang kaligtasan ko kundi pati na rin ang hinaharap ng mga taong mahalaga sa akin.
Dahan-dahan kong isinara ang mga mata ko, ngunit hindi ko tuluyang iniwan ang pag-iisip. Nasa likod ng isipan ko ang mga plano para bukas at ang mga taong umaasa sa akin. Sa bawat pagpikit, isang pangako ang binibitawan ko sa sarili ko-na hindi ako susuko, na patuloy akong lalaban sa kabila ng lahat.
Pagkagising kinabukasan ay naglaan naman akonng isang oras para makapaghanda. Malapit lang naman ang University of Oxford dito sa tinutuluyan ko kaya hindi na gaanong mahirap sa akin ang pagpasok. Pagkababa ko ay nasalubong ko 'yung matandang landlady. Doble kasi ang ibinayad ko dahil doon sa garaheng inarkela ko. Kinuha ko rin kasi iyon dahil may isa pang pinto lagusan papunta sa fire exit at tunnel papunta sa kabilang kanto.
Masaya naman niya akong binati kaya ngumiti naman ako sa kaniya. Ipinagdasal ko na lamang na sana ay walang madamay na inosenteng tao para sa misyong ito. Masyado nang maraming nasaktan, marami na ang nawala, at marami na ang nagdusa. Hindi na puwedeng may maging biktima pa. Kailangan nang putulin at bunutin ang ugat na nagdudugtong sa masalimuot na karanasang ito.
Lahat ng mga pagsubok na hinarap ko, lahat ng mga sakripisyo na ginawa ng mga mahal ko sa buhay, ay nagtulak sa akin para ipagpatuloy ang laban na ito. Hindi ko kayang tignan ang mga inosente na nadadamay sa gulo na hindi nila alam kung paano nagsimula. Ang bawat buhay na nagugulo dahil sa walang awang sistema, ang bawat pamilyang nawawalan, ay nagsisilbing alaala ng dahilan kung bakit kailangan ko itong tapusin.
Napakahirap isipin na sa bawat hakbang na gagawin ko, lagi kong iisipin ang mga taong maapektuhan. Alam kong hindi maiiwasan ang panganib, ngunit hangga't kaya ko, gagawin ko ang lahat para protektahan ang mga inosente. Hindi ko hahayaang may masira pang buhay dahil sa mga maling desisyon ng iilan. Itong misyon na ito ay hindi para sa akin lamang. Ito ay para sa lahat ng mga taong naghahangad ng kapayapaan at katarungan.
Kailangan kong maging matalino at mag-isip ng mabuti sa bawat desisyon na gagawin ko. Ang lahat ng ito ay may kinalaman sa mas malawak na layunin-ang pagbibigay ng pag-asa sa mga taong halos nawalan na.
Sa bawat paghinga ko, ipinagdarasal ko rin na sana'y gabayan ako ng tadhana at hindi ko masayang ang mga sakripisyo ng mga nauna sa akin. Ang laban na ito ay para sa kanila, para sa mga inosenteng biktima, at para sa hinaharap na sana ay puno ng kapayapaan at katarungan.
_______________________________________________________________________________________________________