Aly's POV
Pagkaalis ni Mr. Richard ay pumunta naman ako sa silid-aklatan para doon mag-aral. Mamaya na lang siguro ako kakain dahil wala pa naman akong gana. Maya-maya lang din ay nagulat naman ako nang sumunod si Damian kung nasaan ako.
Nagkunwari naman akong hindi siya pinansin at ipinagpatuloy lamang ang ginagawa ko. Ngayon lang kasi ako nagkaroon ng ekstrang oras dahil may trabaho ako kanina. May pagsusulit kasi kami bukas at kailangan kong paghandaan ito. Medyo nakakaramdam ako ng pagod, pero kailangan, e.
Marami pa akong kailangang gawin at hindi puwedeng huminto na lang ako. Kasisimula pa lang ng buhay ko rito at malayo pa ang tatahakin ko. Marami pa akong kailangang asikasuhin upang matapos ko ang kailangan kong tapusin.
"What are you doing?" tanong nito pero hindi naman ako nagsalita. Ultimo tingnan siya ay hindi ko rin ginawa. Masyado akong abala para magpaabala sa kaniya.
"What are you doing?" pag-uulit nito. Magsasalita pa sana ito nang tumingin ako sa kaniya.
"Huwag kang makulit diyan dahil nag-aaral ako. May pagsusulit ako bukas sa World History, kay Mr. Nick, bandang ala una ng tanghali. May itatanong ka pa ba?"
Napangiwi naman ito dahil literal na buong detalye ang sinabi ko sa kaniya.
"Why are you just doing it?"
"Kasi nga nagtrabaho ako kanina kaya nawalan ako ng oras para mag-review."
Pagkatapos ay nagtanong naman ulit ito sa akin.
"By the way, I'm just wondering... Why do you need to work?" tanong ni Damian, mukhang nagtataka.
"Nag-iipon ako," sagot ko, na parang hindi naman ganoon kabigat.
"For what?" tanong niya, halatang interesado.
"Beh, mahal ang concert ticket ni Taylor Swift at ng Enhypen. Kailangan kong mag-ipon dahil baka mabenta ko ang kidney ko kapag nagkataon," sagot ko na may halong biro. Sa totoo lang, natutuwa akong magkaroon ng dahilan para magtrabaho na hindi lang tungkol sa pangangailangan kundi para sa mga bagay na gusto ko.
"Tch. They're underrated," sabi niya, tila walang pakialam sa mga idolo ko.
"Ayyy. Lumayo-layo ka sa akin kung ayaw mong humiwalay ang kaluluwa mo. Baka kidney mo ang ibenta ko," biro ko, sinisikap kong magaan ang usapan.
"I can just lend you money," alok niya, na tila seryoso.
"Salamat, pero hindi ko kailangan ng pera mo o ng kahit sino. I'm a strong independent woman," sagot ko, handang ipakita ang aking kakayahan na tumayo sa sariling mga paa. Sa isip ko, hindi ko talaga gusto ang ideya na umaasa sa iba para sa sarili kong mga pangarap.
"Heh?" tanong niya, parang hindi niya naiintindihan.
Tahimik akong nagmuni-muni habang sumasandal siya sa pader sa gilid. Sa mga ganitong pagkakataon, naiisip ko kung paano nga ba magtatagal sa mundong ito na hindi umaasa sa iba. Paminsan-minsan, naiisip ko kung tama bang mag-isa ako sa mga desisyon ko, o kung minsan, hindi ba't mas mabuti ring magkaroon ng kaunting tulong mula sa mga taong nagmamalasakit sa akin?
"May kailangan ka pa ba?" tanong ko, sinusubukang ibahin ng usapan.
"What is the reason for not staying here with your Dad?" tanong niya, na tila nag-aalala.
"May rason ako," sagot ko, hindi pa rin handang magbigay ng lahat ng detalye.
"What is it?" tanong niya, mukhang nagtataka kung bakit ako nagiging malihim.
"Hindi mo na kailangang alamin 'yon," sagot ko, sabik na tapusin ang paksa.
Nakita kong napaatras siya nang umupo siya sa harapan ko. Mukhang hindi siya matanggap na hindi ko maibigay ang sagot na gusto niya.
"Tell me," hiling niya, mukhang seryoso.
"Hindi puwede. Kahit nga kay Mr. Richard ay hindi ko sinabi, sa'yo pa kaya," sagot ko, umaasang maintindihan niya ang aking desisyon.
"Why not? He is your Dad. At least he knows your plan," sabi niya, tila nagtataka kung bakit ko tinatago ang plano ko.
"Maji-jinx," sagot ko, na parang may pangamba sa loob ko. Sa tuwing iniisip ko ang plano ko, may takot akong baka hindi ito magkatotoo o baka magkaruon ng mga hadlang.
"Jinx?" tanong niya, mukhang nalilito sa terminolohiyang ginamit ko.
"Hindi ko puwedeng sabihin, at hindi ko rin alam kung puwedeng sabihin kahit kanino. Marami pang kailangang itagpi-tagpi sa mga planong gagawin ko. Hindi pa kumpleto ang lahat at marami pa akong kailangang malaman at alamin patungkol dito. Naguguluhan pa rin kasi ako sa mga nangyayari. Hindi puwedeng mauwi lang sa lahat. Kaya hangga't nandito ako at payapa pa ang galaw ko, hindi puwedeng mapurnada ang plano ko. Bagaman, mas panatag ako dahil hindi alam ng lahat ang magiging plano. Mas pabor iyon sa akin sapagkat walang mahihinuha ang ibang tao sa hakbang na gagawin ko," paliwanag ko, pakiramdam ko ay masyado nang kumplikado ang mga bagay.
"O-Okay... I understand," sabi niya, na parang tinanggap na ang paliwanag ko.
"At saka, malay ko ba kung kalaban ka," dagdag ko, kunwaring may halong pagdududa.
Nanlaki ang mata niya sa pagkabigla. "W-What the heck are you saying?!"
"We? Baka kalaban ka namin," biro ko, sinusubukang magaan ang pakiramdam.
"I'm not!" pagalit niyang sagot, tila naguguluhan sa mga biro ko.
"Papawis tayo sa labas. Suntukan tayo. Referee si Mr. Richard," hamon ko, kahit na halatang biro lang ang lahat.
"W-What the heck?" tanong niya, mukhang hindi makapaniwala.
"Kahit mapayat ako, kaya kong makipagbugbugan. Baka i-seminar pa kita," biro ko, habang nag-aasam na magkaroon ng magandang pagtatawanan.
"W-What?" sagot niya, na lalo pang naguguluhan sa aking mga biro.
"Takot ka pala, e. Humingi ka pa ng tulong sa mga tropa mo. Baka pag-untugin ko lang mga bungo ninyo," biro ko, habang tumatawa sa reaksyon niya.
Hindi maipinta ang mukha niya kaya napangiti na lang ako. Ang ganitong mga biro ay nagbibigay saya sa akin, kahit na sa ilalim ng mga biro ay may mga seryosong pag-iisip na bumabalot sa akin.
"Biro lang," sabi ko, sinusubukang iwasan ang pagkabahala.
"Tch. Amazona," sabi niya, tila naiinis ngunit may halong pagtataka.
"Mabuti at naiintindihan mo ang sinasabi ko," sabi ko, natutuwa na nagkakaintindihan kami kahit na magkaibang mundo kami.
"Hmm. We visit the Philippines every now and then, and that's why I can understand Tagalog. But I can't speak fluently-maybe just a bit of it," sabi niya, parang may pagmamalaki sa kaniyang sariling kakayahan.
"Okay," sagot ko, natutuwa sa kanyang pagsisikap na makipag-ugnayan sa akin sa sariling wika ko.
Ipinagpatuloy ko naman na ang ginagawa ko at hinayaan na lang siya. Ilang minuto lang lumipas ay nagtanong naman muli siya sa akin.
"I heard you're already in a relationship..."
Napataas ako ng tingin sa kaniya dahil sa pag-baba ng tono ng kanyang boses. Medyo nagulat ako sa biglaang pagbibago ng paksa.
"Bakit mo naman naitanong?" tanong ko, na may halong pagkamangha at pag-aalala. Nag-iisip ako kung ano ang dahilan ng tanong na ito.
"I... I just heard it from your Dad," sagot niya, tila may pag-aalinlangan sa kanyang tinig.
"Oo... Pero medyo kumplikado pa sa ngayon," sagot ko, nagtatangkang ipaliwanag kahit papaano. Napaisip ako kung gaano kahirap minsang ipaliwanag ang mga bagay na minsang nagiging mahirap ipahayag sa iba.
Kahit nga ako ay naguguluhan sa mga nangyayari sa buhay. Minsan hindi ko na nga rin alam kung ano na ba ang susunod na tatahakin ng buhay. Sa mga nangyari kasi, parang literal na naapektuhan ang utak ko. Kaya kahit pag-iisip ay nahihirapan na rin ako.
"D-Do you still remember way back then?" tanong niya, parang nag-aalala. Tila may mga tanong na hindi ko alam kung paano sasagutin.
"H-Hindi ko na maalala lahat," sagot ko, naguguluhan sa aking nararamdaman. Sa totoo lang, may mga bagay na hindi ko na maalala ng malinaw, ngunit nagdadalawang-isip ako kung dapat ko bang ipaliwanag pa.
"Ahh... Okay. Anyway, I'm gonna go downstairs," sabi niya, na tila hindi na interesado pang magpatuloy sa usapan.
Habang tinitingnan ko ang kaniyang pag-alis, naiisip ko kung paano ang mga simpleng tanong ay madalas na nagiging sanhi ng mas malalim na pag-iisip. Ang bawat tanong, kahit gaano ito ka-simple, ay nagdadala ng mga piraso ng sagot sa mga tanong ko sa sarili ko. Naiwan akong mag-isa, iniisip ang mga bagay na dapat kong ayusin at ang hinaharap ko sa mga relasyon at desisyon sa buhay. Sa mga ganitong oras, naiisip ko ang kahalagahan ng pagiging tapat sa sarili at kung paano ang bawat pag-uusap ay nagdadala ng mga piraso ng pag-unawa.
Napabuntong-hininga naman ako pagkatapos niyang umalis. Pagkatapos kong mag-aral ay niligpit ko na 'yong mga gamit ko at tumungo na sa loob ng kwarto. Hindi na lang ako bumaba para kumain. Nagpunas na ako at nagpahinga na lang.
Kinabukasan ay si Damian pa rin ang naghatid sa akin. Pero nagpababa na lang ako sa isang kanto malapit sa Oxford para makaiwas sa usap-usapan.
Kinesiology naman ang una naming klase. Para din siyang Physical Education sa Pilipinas. Pinag-warm up lang kami, exercise at maglaro na lang muna sa loob. May aasikasuhin daw kasi ang Propesor namin kaya hindi muna siya makakapagturo. Pero inutusan naman niya ang ilan sa klase namin upang gumawa ng banner at kasama ako roon. 'Yong iba naman ay naglalaro na ng basketball at nagkukuwentuhan na lang sa tabi.
Habang gumagawa kami ay pansin ko lang na kahit saan ka mapadpad, hindi talaga nawawala ang diskriminasyon, lalo na ngayon, may racism na nagaganap.
Kasalukuyan ko namang tinutulungan 'yong tatlong kaklase ko: sina Janna, Lovely, at Rommel. Dalawang babae at isang lalaki. banner. Kung pagsusumamuhin ay aabot ito ng tatlumpong pulgada ang haba.
Sa hindi inaasahang pangyayari, nasagi ng bola ang pintura na nasa tabi, dahilan para matapon at kumalat ito sa banner na ginagawa namin. Tumingin ako sa direksyon kung saan tumama ang bola at nakita kong si Trevor ang nag-aksa ng abala. Imbes na humingi ng tawad, tinatawanan lang niya kami habang dahan-dahang papalapit sa amin.
"May nakakatawa ba sa nangyari, Trevor?" tanong ni Janna, ang kaklase kong iritado na sa nangyari.
"Chill. Hahaha!" sagot ni Trevor nang walang pakialam, na tila sinadya ang kanyang tono upang magpanggap na hindi seryoso ang sitwasyon. Nakita ko ang pangaasar sa kaniyang mukha, na tila hindi siya magpapakumbaba.
"Walang nakakatawa sa nangyari!"
Kinuha ni Janna ang bola at inilayo ito mula kay Trevor, na tila walang pakialam sa sira na naidulot niya. Nagsimulang magtangkang tumulong si Rommel, ngunit halatang kinakabahan siya sa posibleng pagsabog ng sitwasyon, lalo na't mukhang nagmamagaling si Trevor.
Biglang bumatlak si Trevor at kinuha ang bola mula kay Janna, na nagresulta sa kaniyang pagkakatalisod at pagbagsak sa sahig. Gumulong ang bola papunta sa aking mga paa, at walang nagawa ang mga kasama naming nanonood kun'di tingnan kami. Ramdam ko ang tensyon sa hangin, at ang mga mata ng lahat ay nakatuon sa akin, naghihintay ng susunod kong hakbang.
"Hoy, Asian. Paabot ng bola," utos ni Trevor, na tila may pangungutya. Nakita kong may pag-asa sa kaniyang mga mata na maaaring magpapakita ako ng takot.
Ang lahat ng tao sa paligid ay tahimik na nakatingin sa akin, at tiningnan ko ang bola bago muling tumingin kay Trevor. Ramdam ko ang init ng pakiramdam ko, at nagkaroon ako ng saglit na pagdadalawang-isip kung paano haharapin ang sitwasyong ito. Ang kabang nararamdaman ko ay tila umaabot sa bawat sulok ng aking katawan.
"Hello? Bingi ka ba? Narinig mo naman siguro ako. Ano? Kailangan ko pa bang baguhin ang accent ko?" patuloy niyang pang-aasar, na parang ipinapakita na wala siyang pakialam sa iba at ang lahat ng tao ay para sa kaniya lamang.
Tumingin ako kay Janna, na tinutulungan ni Rommel na maglakad palayo mula sa sitwasyon, habang kinuha ko ang bola. Mukhang hindi nagbabago ang ekspresyon ni Trevor habang naghihintay sa akin. Tumalikod ako, habang pinatatalbog ang bola sa aking mga kamay, nag-iisip ng tama kong gagawin. Ang bawat bounce ng bola ay tila nagiging simbolo ng aking pakikipaglaban sa sitwasyon.
"Hindi mo ba narinig ang sinabi ko?" tanong niya ulit, ang tono ng kanyang boses ay nagpapakita ng pagkairita at pangungutya.
"Bakit hindi mo kunin sa akin?" tanong ko pabalik, sinadyang maging malamig ang tono ng boses ko upang ipakita ang aking pagkairita. Alam kong kailangan kong manatiling kalmado upang mapanatili ang aking kontrol sa sitwasyon.
"Stop playing around, Asian. Akin na ang bola," sabi niya, na tila umaasa na matatakot ako sa kanyang mga salita. Ang mga mata niya ay puno ng hamon.
Hindi ko siya pinansin at patuloy na pinatatalbog ang bola. Tumingin siya sa akin na parang nang-aasar, at naglakad patungo sa akin upang agawin ang bola. Bago niya pa man mahawakan ito, agad akong umikot at tumalon sa likuran niya para iwasan ang pang-aagaw. Ang bawat galaw ko ay tila may epekto sa kanyang sigasig at napansin kong humina ang kanyang tapang.
"Kunin mo nga kasi sa akin?" wika ko nang ako'y nasa likuran niya. Naramdaman kong ang sinabi ko ay tila nagdudulot ng pagdadalawang-isip sa kaniya.
Nag-init na ang ulo ni Trevor at sinubukan niyang agawin ang bola mula sa akin. Pero, mabilis kong iniwas ang bola sa pamamagitan ng paglusot nito sa pagitan ng kanyang mga hita, saka ko ito kinuha mula sa likuran niya at nag-shoot ng tatlong puntos mula sa aking posisyon. Ang mga kasama niyang nagmamasid ay nagsimulang magtawanan, na tila pinagtatawanan ang pagkakahiya ni Trevor. Ang kanilang pagtawa ay parang nagbigay sa akin ng lakas upang ipakita ang aking tapang.
"What the heck? Give me the ball," sabi niya, na puno ng pagkairita, na tila hindi makapaniwala sa nangyari.
"Binibigay ko naman sa'yo, huh? Basketball player ka, 'di ba? Agawin mo," sagot ko, binibiro siya habang pinapanood ang reaksyon niya. Ang bawat sagot ko ay may halong pag-aalala na baka magalit siya sa akin ng sobra.
"Cut it off!" galit niyang utos, na tila hindi na makapaghintay na matapos ang sitwasyon. Ang tono niya ay puno ng pagkasiphayo.
"Magdahan-dahan ka kasi sa paglalaro. Imbes na humingi ka ng tawad, pagtatawanan mo lang ang nagawa mo. Sabihin na nating hindi mo nga sinasadya, tapos pagtatawanan mo lang?" tanong ko, ipinapakita ang pagkadismaya ko sa kanyang ugali. Ang bawat salita ko ay sinadya upang ipakita ang aking pagkaawa sa kaniyang pag-uugali.
"I didn't mean it," pagsusuri niya, na tila nagsisisi pero ayaw pa ring aminin ang pagkakamali. Ang pag-amin niya ay tila hindi sapat upang ipakita ang kaniyang tunay na pagsisisi.
"Okay. So, humingi ka muna ng tawad sa ginawa mo," sabi ko, na naglalayon na tapusin ang hindi pagkakaintindihan sa isang maayos na paraan.
"A-Ayoko nga! Ano ka? Siniswerte?" sagot niya, na may halong pagsalungat, na tila hindi pa rin siya handang magpakumbaba.
"Eh, kung butasin ko 'tong bola mo?" tanong ko, na may halong biro ngunit may bahid ng seryosong tono. Ramdam ko ang inis ko habang binibigkas ko ito, at gusto kong ipakita na hindi ko tinatanggap ang kaniyang pang-aasar.
Nanlaki ang mata ni Trevor sa aking sinabi, at ang takot ay unti-unting lumitaw sa kanyang mga mata. Ang ekspresyon niya ay nagsasabi ng takot at pagkabahala sa kaniyang posisyon.
Kapag sinabi kong bubutasin ko ang bolang ito, bubutasin ko talaga. Nagtitimpi lang ako dahil ang tigas ng ulo niya.
"W-What?" tanong niya, na tila hindi makapaniwala sa banta ko. Ang kanyang pagkakagulat ay nagbigay sa akin ng ideya na maaaring nagbago ang kanyang pananaw sa sitwasyon.
"Pinatatagal mo lang ang usapan. Sorry lang ang hinihingi ko," sabi ko, na may halong pagkaurat dahil sa kaniyang pag-uugali. Ang bawat sagot ko ay naglalayon na tapusin ang hindi pagkakaintindihan.
"Don't you know who I am?" tanong niya, na tila nagtatangkang magpanggap na mahalaga siya. Ang kanyang tanong ay tila nagpapakita ng kaniyang pangungutya.
"Hindi. Kailangan ko bang alamin kung sino ka?" sagot ko, na may halong pagkamangha. Ang hindi ko pag-alam sa kanyang pagkatao ay tila nagdulot sa kanya ng higit pang pagkabahala.
"Baka magulat ka kung sino ako," sabi niya, na tila ipinagmamalaki ang kanyang pagkakakilala. Ang kanyang pagmamataas ay tila naglalayon na magpatunay ng kanyang posisyon sa grupo.
"Oh, tapos? Ano'ng gagawin?" tanong ko, na tila nagtataka kung ano pa ang maaaring gawin niya upang baguhin ang sitwasyon.
"You'll know," sagot niya, na may halong pagbabanta. Ang kanyang banta ay tila naglalayon na magdulot ng takot sa akin.
"Ibu-bully n'yo ako? Hindi mo magawa mag-isa kaya maghahanap ka ng kasama? Tapos babayaran mo sila? Ang galing mo naman," sabi ko na may halong pag-aalala sa kanyang tunay na intensyon. Ang mga salita ko ay tila nagpapakita ng aking hindi pagtanggap sa kanyang pagmamagaling.
"Huwag mo akong simulan," pagbabanta nito, na may halong takot at banta. Ang kaniyang banta ay tila nagpapakita ng kanyang pangungutya at pagkabahala sa posibleng mangyari.
"Huwag mo akong takutin. Gawin mo kung ano ang gusto mo. Pero kapag ako ang napuno sa'yo, tanggal 'yang angas mo," sabi ko, na naglalayon na ipakita na hindi ako takot sa kaniyang mga banta. Ang tono ko ay nagpapakita ng aking pagiging matatag.
Hindi uubra sa akin ang ganiyang pag-uugali. Nakakasuya at masusuka ka na lang talaga. Tapang-tapangan lang naman. Pero kapag nandiyan na, magtatawag ng kakampi. Mga duwag naman kung lumaban.
Napansin kong nag-iba ang tono ni Trevor nang marinig ang banta ko. Tila nagdadalawang-isip na siya at nawala ang kaniyang angas. Ang kaniyang pagbabago ay tila nagbigay sa akin ng pakiramdam na nakuha ko ang kontrol sa sitwasyon.
"Sorry! Are you happy now?" sabi niya, tila nagtatangkang magpakita ng pagsisisi. Ang kanyang tono ay nagpapakita ng pag-aalala at takot sa maaaring mangyari.
"Oh? Ba't galit ka naman? Ganiyan ba humingi ng tawad?" tanong ko, na nagtataka kung bakit bigla siyang nagalit sa kanyang pagpapakita ng pagsisisi.
"Ano pa ba'ng kailangan mo?" tanong niya, na tila nauubos na ang pasensya sa kanyang pag-uugali.
"Manners. Kaya huwag ka sa akin mag-sorry-sa kanila." sabi ko, na naglalayon na ipasa ang pagsisisi sa mga taong tinamaan ng aksidente. Ang aking sinabi ay tila nagpapakita ng aking pang-unawa sa kanilang sitwasyon.
Ayon lang naman ang hinihingi ko. Ang dami pa niyang satsat kaya mas lalong tumagal ang sitwasyon. Siya na nga 'tong may kasalanan, siya pa 'tong nagngangahas na magalit at baliktarin ang sitwasyon. E, kung baliktarin ko kaya ang ulo niya?
Inirapan niya ako, tapos tumalikod at tumungo sa puwesto nila Lovely. Nakita kong maluwag ang pakiramdam niya matapos kong ipakita ang aking pagiging matatag at hindi natitinag. Ang kaniyang pag-alis ay tila nagbigay sa akin ng pakiramdam ng tagumpay sa sitwasyon.
"I'm sorry," sabi niya, na tila hindi na gaanong nag-aalala sa pagkakamali niya. Ang kaniyang pagbabalik sa akin para kunin ang bola ay tila nagpapakita ng pag-aayos ng kanyang pagkakamali.
Bumalik siya sa akin para kunin ang bola, ngunit imbes na ibalik ko ito agad, nag-shoot ako ulit ng tatlong puntos. Nang muling tumingin sa akin si Trevor, halatang hindi siya makapaniwala sa nangyari.
"How'd you do that?" tanong nito sa akin.
"Tamang kape lang, tapos samahan mo ng isang "
"Huh?"
Tumalikod naman na ako dahil saktong tumunog na ang bell. Hindi pa man ako nakakalayo ay kitang-kita ko na ang kunot-noong itsura ni Damian.
"Huwag kang mag-alala, hangga't kaya ko, hinding-hindi ako makikipag-away." Hindi naman ito umimik kaya umalis na ako.
Nagdaan ang mga araw na laging ganito ang bungad ng buhay ko. Papasok sa paaralan, muntik nang mapaaway dahil sa mga bully, papasok sa trabaho, uuwing pagod. Ganiyan palagi ang ikot at takbo ng mundo ko.
Sinusubukan ko na lang na maging matatag at aliwin ang sarili ko. Alam ko namang may katapusan din ito at kailangan kong iprayoridad ang misyon ko rito. Hindi ako puwedeng pumalya. Hindi ako puwedeng magkamali. Gusto ko nang matigil ito. Gusto ko na magkaroon ng normal na buhay na walang iniisip na pangamba sa bawat araw na dumaraan sa akin.
Subalit hindi naging alintana sa mga bagong pangyayari, nagkaroon din ako ng mga bagong kakilala at kausap. Ngunit may parte pa rin sa akin na pinipilit kong huwag mapalapit nang gaano sa kanila. Hindi ko alam kung ano ang sapat na paliwanag, pero mas nababawasan ang pangamba ko kung medyo ilag ako sa mga tao.
Ayokong may madamay pa. Kaya hangga't maaari, kung kailangan kong umiwas, kung kailangan kong lumayo, at kung kailangan kong magpanggap na wala akong pakialam sa mga taong nasa paligid ko, gagawin ko.
Ayokong gamitin sila laban sa akin. Ayokong gamitin ang mga taong mahalaga sa akin dahil iyon ang kahinaan ko. Kaya kong sumugal, kaya kong makipagpangbuno kahit kanino, ngunit kung mahal ko sa buhay ang pag-uusapan, ibang usapan na 'yon.
_______________________________________________________________________________________________________