Jayden Smith: ontvoerd

Het Begin

"Is hij nog steeds niet wakker?" ik hoor een vage stem. "Nee, ik hoop dat het niet lang meer duurt." weer zo'n vage stem. Ik open mijn ogen en zie dat ik in een lege kamer lig. Er staan twee mannen aan de andere kant van de kamer met elkaar te praten. Ik merk dat mijn handen achter mijn rug zijn vastgebonden. Ik probeer te gaan verzitten en voel meteen een steek in mijn zij en begin te hoesten. De mannen draaien zich met een ruk om, ze komen allebei op me afgelopen. Één van de mannen gaat voor me zitten en hij zet me met mijn rug tegen de muur aan. "Goed dat je wakker bent, ik dacht bijna dat je niet meer wakker zou worden." Ik kijk de man niet aan, in plaats daarvan staar ik naar de grond. "Weet je wie wij zijn?" Ik kijk nog steeds naar de grond en ik zwijg. De man tilt mijn kin op waardoor ik wordt gedwongen hem aan te kijken. "Weet je wie wij zijn?" vraagt hij nog een keer. Ik schud mijn hoofd, hoe zou ik moeten weten wie zij zijn. "Nou wij weten wel wie jij bent." Zegt de man, "Jij bent Jayden Smith, de jongste zoon van Joshua Smith." Het is best logisch dat ze mij kennen, aangezien mijn vader een miljonair is. De andere man gaat nu ook voor me zitten. "Je vraagt je vast af waarom je hier bent." Zegt de man, ik zeg nog steeds niks. "Ik zal het je even uitleggen, jouw vader is niet wie je denkt dat hij is. Wij willen dat hij bekend." "Ik weet niet wat jullie denken dat hij heeft gedaan, maar als het echt zo erg is zal hij het niet zomaar opbiechten." de mannen kijken me allebei strak aan. "Dat is nou precies de reden dat jij hier bent." "Denk je nou echt dat hij zoveel om mij geeft?" Ik begin te lachen en voel meteen weer die steek in mijn zij. "Wat bedoel je daarmee?" Vraagt een van de mannen verward. "Hij geeft meer om mijn broer en mijn zus, jullie hadden beter een van hen mee kunnen nemen." Zeg ik rustig, "Is het jullie niet opgevallen dat er bij altijd maar één bodyguard is en bij mijn broer en zus altijd veel meer." De mannen weten niet dat dat is omdat ik daar om heb gevraagd, maar dat maakt het juist zo leuk. De mannen kijken elkaar aan en staan op. "Haal jij de baas? We laren hem wel met dat joch praten. Dan zingt hij vast wel een toontje lager." Ik zie één van de mannen weglopen en de ander blijft een paar meter van me afstaan. Ik heb ze wel even aan het denken gezet, ook al was dat misschien niet het slimste wat ik kon doen.

Even later komt de man terug, hij wordt gevolgd door een grote brede man met veel tatoeages. De grote brede man gaar voor me staan en ik kijk hem afwachtend aan. "Ik hoor van mijn mannen dat jij een lastig kind bent." Ik zwijg maar er komt toch een lach op mijn gezicht. "Vind je dat grappig?" Vraagt de man, ik zwijg nog steeds. De man staat op en loopt naar de andere twee mannen toe. "Wat had hij gezegd?" Vraagt hij aan een van de mannen. "Hij zei dat zijn vader niet zal bekennen en dat we beter zijn broer of zus hadden kunnen meenemen." "En jullie geloven wat dat joch zegt?" De man komt weer op me aflopen en gaat nu voor me op de grond zitten. "Waarom denk je dat je vader niet zal bekennen?" "Omdat het hem niets uitmaakt wat er met mij gebeurt." Zeg ik. "En waarom zou ik je geloven?" "Het is toch logisch, ik heb altijd maar één bodyguard in de beurt en mijn broer en mijn zus hebben er altijd veel meer. Denk je echt dat hij zoveel om me geeft dat hij gaat bekennen?" "Hij kletst uit zijn nek." Zegt de man terwijl hij opstaat, "Gooi hem in een cel en geloof niet alles wat hij zegt. Het zijn waarschijnlijk leugens." De grote brede man loopt de kamer weer uit, de andere mannen daarentegen komen naar me toe gelopen en trekken me bij mijn armen omhoog. 

De mannen nemen me mee naar een ruimte waar een aantal cellen staan, ze openen een van de deuren en duwen me de cel in. Ik kan met moeite mijn evenwicht houden. De deur wordt weer gesloten en de mannen lopen  weg. Ik kijk om me heen, in de cel staat helemaal niks. Ik ga op de grond zitten en probeer na te gaan wat er zojuist is gebeurd. Ze hebben me gepakt toen ik van training naar huis ging, ik heb mijn basketbaltenue namelijk nog aan. Ze zijn op de een of andere manier langs mijn bodyguard gekomen en hebben me vervolgens hierheen gebracht om mijn vader iets te laten opbiechten. Ik ken mijn vader en weet dat hij niet zo maar zal bekennen. Ik hoop wel dat het allemaal niet te lang gaat duren, ik heb namelijk geen zin om hier nog lang te blijven.