Someone pov:
წვიმიანი ამინდი იყო, საშინელი ქარი ქროდა, წვიმის საშინელი ხმა სახლებშიც კი აღწევდა..... ქარის სტვენა კი საშინლად შემაშინებელი და შემაწუხებელი იყო.....
ბნელი ღამე იყო.....სავსე მთვარე....სახლებში შუქები ენთო.....ერთ-ერთიში კი მხოლოდ ორი გოგონა იყო.....
მყუდრო სახლში ორი მოზარდი გოგონა იმყოფებოდა.....სახლში საშინელი სიჩუმე ჩამოვარდნილიყო მხოლოდ მათი აჩქარებული სუნთქვის და გულის ცემა ისმოდა....
საუბარი ერთ-ერთმა წამოიწყო....
-ჯეინ ამ ბნელ ღამეს რატომ ვუყურეთ იმ საშინელება ფილმს?
-სკარლეტ ჩვენ არ მოველოდით რომ ასე შეგვეშინდებოდა.
-ჯეინ ძალიან მეშინა, ის ისეთი მისტიური და ნამდვილი იყო.
-სკარლეტ დამშვიდდი ხომ იცი რომ ნამდვილი არაა.-თვალებში ჩახედა ჯეინმა სკარლეტს.
-ვიცი თუმცა მაინც მეშინია.
-გინდა მშობლებს დავურეკოთ გავიგოთ სად არიან?
-კი.
ჯეინი ფეხზე წამოდგა მობილური აიღო..... სახლში მობილურის ზარის ხმა გაისმა....
მან რამდენჯერმე დარეკა თუმცა უშედეგოდ მობილურს არვინ იღებდა...
-ჯეინ რა ხდება?
-არვინ არ იღებს მობილურს.... ზარი გადის თუმცა....
-ძალიან მეშინია იქნებ რამე დაემართათ.
-მეც მეშინია თუმცა დამშვიდდი იქნებ მობილური დაუჯდათ.
-მაგრამ ყველას?
-მართალია ყველას ერთად ვერ დაუჯდებოდა.
-ჯეინ წამოდი დავიძინოთ თორემ ძალიან მეშინია.
-კარგი...
გოგონები დასაძინებლად ავიდნენ თავიანთ ოთახებში, თუმცა შიშს და იმაზე ფიქრს თუ სად იყვნენ მათი მშობლები ფიქრს ვერ წყვეტდნენ...
სკარლეტი მძაფრ და შემაშინებლ ფიქრებს მოეცვა....ეგონა მალე მის კარს ვინმე შემოაღებდა და მოკლავდა.....სად იყვენენ მისი მშობლები? დაბრუნდებოდნენ? ყველაფერ ცუდზე ეფიქრებოდა....ამ ყველაფერს კი წვიმის ხმა და ქარის შიშინი ემატებოდა....
