MAFYA (+18)

2

Oy verip yorum yapmayı unutmayın lütfen iyi okumalar seviliyorsunuzzz.
•••
18 yaş üstü sahneler vardır rahatsız olanlar okumasın lütfen.
•••

Bölüm 2: Aşk Tohumları

•Valencia•

  "Ellerimi ne zaman açmayı düşünüyorsun?" Bıkkınca yanımdaki adama baktım. Kaşlarını alayla kaldırdı.

"Sence böyle bir şeyin olacağına inanıyor musun?" Sıkıntıyla oflayarak arkama yaslandım. Martha umarım kaçmayı başarmıştır çünkü onların elinden kurtulmak çok zor olacaktı. İsminin Carl olduğunu duyduğum adama döndüm.

"Seni vurduğum için üzgünüm. Keşke onu vursaydım." İsmini bilmediğim diğer adamı işaret ettim. Carl tepkisizce yüzüme baktı. Diğer adam onun yarasını temizlemiş ve sarmıştı. Kurşun içine girmemişti sadece kolunu biraz derin sıyırmıştı. Yanımdaki kapı açıldı. Martha baygın bir şekilde duruyordu ve başından birkaç damla kan akmıştı. Kaşlarımı çatıp onu getiren adama baktım.

"Ne yaptın ona?!" Beni takmadı. Arabayı çalıştırıp yola koyuldu.

"Warner senin aptal dalgınlığın yüzünden bütün işi elimize yüzümüze bulaştırdık." Sonunda ismini öğrendiğim Warner birkaç saniye bana baktı.

"Bana bir silah ver Matthew. Bütün sorunu ortadan kaldırayım." Matthew ön dikiz aynasından Martha'ya baktı.

"Hayır o Martha'nın arkadaşı, onu öldürürsek Martha'nın da nefretini kazanırız." Kasılan çenesinden dişlerini birbirine bastırdığını fark etmiştim. Onu daha da kışkırtmak için gülümseyip öpücük attım. Sakin kalmaya çalışıp derin nefesler aldı. Gözlerimi ondan çekip Martha'ya çevirdim. Eğer Matthewin dedikleri doğruysa onu seviyordu ve başını bu hale o getirmemişti, büyük ihtimal Martha'nın sakarlığı tutmuş ve düşmüştü. Onu kaçırmış hatta beni de kaçırmıştı. Bu nasıl bir sevgiydi? Takıntılı aşk dedikleri bu oksa gerekti.

"Warner Valencia'nın gözlerini bağla." Ona siyah bir bez parçası uzattı. Yolu görüp kaçmaya çalışmamdan fazlaca korkuyorlardı. Warner bezi şekle sokup bağlamak için yüzüme yaklaşmıştı. Nefesini hissedebiliyordum. Hayır Valencia asla etkilenmedin. O da diğer erkeklerden birisi. Nefesini hissetmeyince uzaklaştığını fark ettim. Bütün yol boyunca gözlerim kapalı gitmiştim. Araba durdu, kapı açılma sesi duydum. Birisi beni kolumdan tutup dışarı çıkardı. Beni tutan kişi yürümeye başlayınca ben de onunla yürümek zorunda kalmıştım. Arkada Warner ve Matthew'in konuşma sesi dışında başka ses duymuyordum. Biraz daha kör bir şekilde ilerledim.

"Merdiven var. Aşağıya ineceğiz." Düşmememek için dediklerine uydum. Ellerimi açtı ve gözümdeki bezi çıkardı.

"Başına gelecekler için şimdiden kendi adıma özür dilerim. Warner sana karşı çok sinirli onu sinirlendirmemeye çalış yoksa seni öldürebilir bile." Carl'ın sakin sesine biraz şaşırmıştım. O diğerleri kadar agresif ya da katı değildi galiba. Hafifçe gülümsedim.

"Dediklerine uymaya çalışacağım, tavsiyen için teşekkürler." Başını sallayıp beni soktuğu odanın kapısını kapattı. İçerde pencere bile yoktu. Etraf çok karanlıktı hiçbir şey görünmüyordu. Rutubet kokusuyla yüzümü buruşturdum. Ben burda ne yapacaktım?!

•Matthew•
   Kucağımda baygın yatan Martha'yı yatağa bıraktım. Warner ilk yardım kutusunu uzattığında teşekkür edercesine ona bakıp elinden aldım.
Gerekli şeyleri alıp başındaki ufak yarayı temizlemeye başladım.

"Uyanınca ne yapacaksın?" Yaptığım işe devam ettim.

"Bilmiyorum. Ne yapmayı önerirsin?" Kaşlarını çattı.